วิถีชีวิตที่เลือกได้

(ม้วน 1/A) พระวีรวุฒน์ : ขอนอบน้อมแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐเหนือเศียรเกล้า กราบนมัสการพระมหาเถระพระเถระทุกรูป สวัสดีเพื่อนสหธรรมิก เจริญพรสามเณรอุบาสก อุบาสิกา เหล่ากัลยาณมิตรผู้นำบุญลูกหลานยายทุก ๆ คนนะ (สาธุ) วันนี้อาตมามีความปีติใจเป็นอย่างยิ่งว่าครั้งหนึ่งในชีวิตของการที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ได้มาพบกับพระพุทธศาสนาโดยเฉพาะพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกายได้มาพบเจอกับคุณยายพระเดชพระคุณหลวงพ่อและหมู่คณะ เมื่อสักครู่นี้เองตอนที่อาตมาจะได้เดินทางมาแสดงธรรม ณ ที่แห่งนี้ก็เห็นภาพหนึ่งซึ่งเกิดความปีติใจ ก็จะขอเล่าให้พวกเรา ตอนที่อาตมาเดินมาก็มีรถปิกอัพอยู่คันหนึ่ง ทราบว่าเป็นกลุ่มกัลยาณมิตรที่มาจากสุกี้เท็กซัส เห็นภาพนี้แล้วเกิดความประทับใจจริงๆ ทำให้อาตมาคิดถึงตัวเองว่า ขนาดเราถ้าเดินทางมาลำบากขนาดนี้ถ้าเป็นตัวอาตมาเองถ้ายังไม่ได้บวชคงจะไม่กล้าทำอย่างนี้สอบถามดูแล้วปรากฏว่ามากันเกือบกับทุกวัน การเดินทางที่น่าประทับใจก็คือ การที่นั่งรถปิกอัพข้างหลังเอาไม้กระดานพาดและก็มีเหล่ากัลยาณมิตรนี่แหละไม่ทราบนั่งอยู่ตรงไหน นั่งมาบนไม้กระดาน ๑๐ กว่าคน มากันด้วยหน้าที่เอิบอิ่มและเบิกบานตั้งใจที่จะมาฟังสวดพระอภิธรรมและมาฟังพระแสดงธรรม และที่สำคัญที่สุดก็คือ มาเพื่อแสดงความกตัญญูกตเวทีต่อคุณยายมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ของพวกเราทุกๆ คนทำให้อาตมาหวนระลึกถึงเมื่อครั้งก่อนที่จะได้มาอยู่ในเพศบรรพชิตนี้ความรู้ทางพระพุทธศาสนาที่ได้รับสอนจากโรงเรียนก็ได้ทราบเพียงแต่ว่า พระพุทธศาสนาคือศาสนาประจำชาติ พระพุทธศาสนานี้มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นศาสดา แต่ไม่เคยสอนเลยว่าเป้าหมายของการที่เกิดมาพบกับพระพุทธศาสนานั้นมีความสำคัญอย่างไรและมีประโยชน์อย่างไรกับการดำเนินชีวิต จะรู้ก็เพียงแต่ว่าให้ทำความดี ให้ลดละเลิก ศีล ๕ และก็จะได้ไปสวรรค์ แต่ก็ไม่ได้รับทราบถึงแนวทางปฏิบัติเลยว่า การที่จะไปสวรรค์นั้นต้องทำอย่างไร จวบจนกระทั่งอาตมาได้มีโอกาสจะถือว่าเป็นการเปิดโอกาสให้กับตัวเอง ที่ได้มาบวช ซึ่งความจริงแล้วตอนนั้นอาตมาเองก็ตั้งใจว่าจะบวชพอเป็นพิธีเท่านั้นเพื่อที่จะครบกำหนดแล้วก็จะสิกขาลาเพศออกไป ซึ่งไม่นึกเลยว่าการบวชครั้งนั้นจะเป็นการบวชครั้งแรก และอยากให้เป็นการบวชครั้งสุดท้าย เมื่อได้บวชเข้ามาในพระพุทธศาสนาได้มาศึกษาธรรมะแล้วอาตมามีความประทับหลายๆ อย่างเพราะว่าได้รับการสอนสั่ง ได้รับการอธิบายเพิ่มเติมจากพระอาจารย์ที่ได้ฝึกอบรมอาตมา และได้ฟังโอวาทของครูบาอาจารย์ไม่ว่าจะเป็นของคุณยาย ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมะหรือพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตะหรือพระอาจารย์พระเถรานุเถระรูปอื่นๆก็ดี ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นไปเพื่อความสุข เป็นไปเพื่อการหลุดพ้น เป็นไปเพื่อชี้หนทางของพระนิพพานทั้งนั้น เมื่อก่อนนี้ได้ยินแต่คำว่านิพพานไม่เคยได้ยินคำว่าที่สุดแห่งธรรมแต่พอได้ยินคำว่าที่สุดแห่งธรรมอาตมารู้สึกประทับใจกับคำนี้มาก เพราะว่าคำๆ นี้มันเหมือนมีอะไรอยู่ในใจลึกๆ ว่าต้องสิ่งนี้สิ่งเดียวถึงจะทำให้เกิดความยุติธรรมเกิดขึ้นได้ อาตมามาคิดอย่างนี้ว่าในทางโลกนั้นสมมุติว่าเราไปตี เอ่อ หรือไปทำร้ายใครสักคนหนึ่งแน่นอนเขาเจ็บแต่เราดีใจ เพราะสามารถทำให้เขาเจ็บ แต่เมื่อเขาเจ็บแล้วเขามาแก้แค้น แก้แค้นคืนเราก็เจ็บ สมมุติว่าเป็นเรื่องต้องถึงโรงถึงศาล มีการตัดสินให้ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดต้องติดคุกหรือต้องรับโทษ อีกฝ่ายหนึ่งแน่นอนเขาย่อมเสียใจ อีกฝ่ายหนึ่งก็ย่อมดีใจ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เป็นสิ่งที่สร้างสรรค์ไม่ใช่เป็นสิ่งที่มวลมนุษยชาติทุกๆคนต้องการเพราะมวลมนุษยชาติทุกคนต้องการความสุขต้องการสันติภาพต้องการความเป็นอิสระ อาตมาได้ยินคำว่าที่สุดแห่งธรรม แล้ว อ้อ ที่นี่เองที่ไม่มีสิ่งเหล่านี้คือไม่มีความสุขไม่มีความทุกข์และเป็นที่ที่มีความยุติธรรม เมื่อได้ยินคำว่าที่สุดแห่งธรรมแล้วได้มาศึกษาการเป็นพระพุทธเจ้า จากพระอาจารย์ เรียนรู้เพิ่มเติมทำให้ทราบว่า จริงๆ แล้วมนุษย์เราทุกคน มนุษย์เราทุกคนสามารถที่จะตั้งเป้าให้ตัวเองเป็นอะไรก็ได้ จะทำให้เป็นเศรษฐีมหาเศรษฐี จะทำให้เป็นผู้ที่มีความสุขมาก จะทำให้เป็นผู้มีความทุกข์มากก็ได้ หรือบางคนปรารถนาพุทธภูมิก็สามารถตั้งจิตอธิษฐานและกระทำการสร้างบุญสร้างบารมี จนบุญบารมีเต็มเปี่ยมแล้วก็จะได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากันทุก ๆ คน สิ่งเหล่านี้อาตมาไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนในโรงเรียนไหนมาก่อน ยกเว้นในโรงเรียนที่สอนให้คนเป็นคนดีที่ชื่อว่าวัดพระธรรมกายแห่งนี้ การเป็นพระพุทธเจ้าถ้าพวกเราลองศึกษาดูให้ดี เจ้าชายสิทธัตถะตอนที่พระองค์เป็นเจ้าชายอยู่แล้วจะออกบวชตอนที่ออกจากกำแพงเมืองนั้นเอง ถ้าพวกเราศึกษาหรือเคยฟังจากพระอาจารย์มาแล้วเราก็จะพบว่าจะมีพญามารตนหนึ่งซึ่งได้ออกมาห้าม ออกมาห้ามพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าอย่าได้ออกบวชเลย ถ้าไม่ออกบวชอีก ๗ วันจะเกิดความสุขแก่ท่าน ให้หยุดออกบวชเถิด แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เจ้าชายสิทธัตถะในขณะนั้นพระองค์มีจิตใจเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ว่าจะต้องออกบวชเพื่อสั่งสอน เพื่อตรัสรู้ เพื่อให้เข้าถึงธรรมจะได้นำธรรมะมาสั่งสอนให้ชาวโลกได้หลุดพ้น เมื่อมารไม่สามารถห้ามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เจ้าชายสิทธัตถะในครั้งนั้นได้ เราก็จะเจอว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้พบกับมารอีกครั้งหนึ่งตอนไหน ตอนที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะตรัสรู้จะเข้าถึงธรรมขณะที่นั่งทำสมาธิอยู่ที่ใต้ต้นศรีมหาโพธิ์ ก่อนที่ท่านจะบรรลุธรรมนั่นเอง ท่านก็เจอกับพญามาร เจอกับเสนามารน้อยใหญ่ ซึ่งมาห้าม ซึ่งมาห้ามไม่ให้ท่านตรัสรู้ธรรมเกิดการต่อสู้กันอย่างที่เรา อย่างที่เรารับทราบกัน ถ้าใครที่ได้ศึกษานะ เกิดการต่อสู้กันมารพ่ายแพ้ไป เจ้าชายสิทธัตถะก็ได้เข้าถึงธรรมเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าออกเทศน์สั่งสอนให้ชาวโลกได้เข้าถึงธรรมได้หลุดพ้นจากบ่วงแห่งมาร มาถึงตรงนี้เองนี่ อาตมานึกว่ามารหมดไปแล้วแต่ปรากฏว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ดับขันธปรินิพพานเพราะมีมารมาทูลขอให้พระองค์ทรงกำหนดวันดับขันธปรินิพพาน ถึงตอนนี้เองนี้อาตมา เอ๊ะ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านก็ดับขันธปรินิพพานไปแล้วแต่ยังมีมารอยู่ เป็นปัญหาคาใจมานานจนมาเจอคุณยาย คุณยายบอกว่า ใครจะไปนิพพานก็ไปเถอะ แต่ยายจะไปปราบไอ้ดำ ทำให้อาตมา เอ่อ มาคิดทบทวนดูแล้วว่า เอ๊ะ อย่างนั้น มารก็ยังอยู่ ถ้าเราไม่ปาบมารให้หมดไป ที่สุดแห่งธรรมก็คงจะไปไม่ได้ ดังนั้นเอง อาตมาก็เลยตั้งใจที่จะศึกษาธรรมะต่อ จนกระทั่งจวบจนทุกวันนี้ อาตมาได้มองย้อนกลับไปว่าตลอดระยะเวลาที่อาตมาได้เข้ามาสร้างบารมี ณ ที่นี้อาตมาพบเจอคุณธรรมอะไรของคุณยายบ้างที่เกิดขึ้นกับตัวอาตมา เนื่องจากว่าเรามาบวชเมื่อตอนที่คุณยายได้สร้างวัดเสร็จแล้ว การสร้างบารมีกับคุณยายอย่างใกล้ชิด โอกาสที่จะพบเจอะเจอท่านก็ไม่มี อาตมามานั่งทบทวนดูก็นึกขึ้นได้ว่า อ๋อ จริงๆ แล้วคุณยายเป็นผู้ที่มีพระคุณ มีพระคุณต่อครอบครัวของอาตมาเป็นอย่างยิ่ง ตัวอาตมาเองนี่เกิดในครอบครัวที่เป็นชาวประมงที่สมุทรสาคร โยมพ่อได้ทำการประมงออกเรือไปจับสัตว์จับปู ปลา กุ้งหอยปูปลา อาตมาเองได้เคย ในสมัยนั้นได้เคยออกทะเลไปกับโยมพ่อเวลาลงอวนไปแล้วจะติดกุ้ง หอย ปู ปลาขึ้นมาเยอะมาก นับจำนวนไม่ถ้วนเลยเป็นหลายๆ ร้อยกิโล เนื่องจากในสมัยนั้น ทรัพยากรตรงนี้ยังอุดมสมบูรณ์ เมื่อจับสัตว์ขึ้นมาแล้วนี่ชาวประมงทุกคน สังคมที่เขาต้องอาศัยการทำประมงตรงนี้นี่ ไม่มีทางรู้เลยว่าเป็นการทำบาปเป็นการเบียดเบียนสัตว์ เพราะว่าชีวิตทุกชีวิตที่นำขึ้นมาจากน้ำนั้น สัตว์ทุกตัวล้วนแล้วแต่รักชีวิต เหมือนกับพวกเราทุกคนล้วนแล้วแต่รักชีวิตของเรา อาตมาเอง พอนึกถึงภาพตรงนี้แล้วก็นึกถึงบุญคุณของคุณยาย กุ้ง หอย ปู ปลาที่จับมานั้นสุดท้ายแล้วเราก็นำไปขายเพื่อเอาเงินมาหล่อเลี้ยงสังขารให้อยู่ได้ แต่ชาวประมงทุกคนอาตมาเชื่อได้เลยว่าไม่มีใครรู้หรอกว่าสิ่งที่ตนทำนั้นเป็นสิ่งที่เป็นบาป และเป็นสิ่งที่มันจะเป็นอกุศลติดตัวเราไป ต่อมาโยมแม่ของอาตมา ซึ่งท่านเป็นผู้ที่แสวงหาครูบาอาจารย์ที่ดีๆ มาตลอดท่านไปทุกวัดไปทุกที่ที่ไหนก็ตามที่บอกว่าที่นี่มีครูบาอาจารย์ที่ดีโยมแม่ของอาตมาจะไปที่นั่น จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่งโยมแม่ได้มีโอกาสได้มาวัดพระธรรมกาย ถ้าอาตมาจำไม่ผิดน่าจะเป็นราวๆ ปีพุทธศักราช ๒๕๒๖ ซึ่งการมาในครั้งในเองของโยมแม่เป็นจุดที่ทำให้ครอบครัวอาตมาได้หลุดพ้นจากบ่วงกรรมตรงนั้นเนื่องจากโยมแม่เมื่อมาวัดแล้วเกิดความปีติใจ เกิดความประทับใจ ทุกครั้งที่มาโยมแม่จะกลับไปเล่าให้ฟังตลอดว่าศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมมีพระดี มีครูบาอาจารย์ดี มีคุณยายดี สร้างวัดสร้างศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมสะอาดสะอ้าน พระภิกษุสามเณรทุกรูปซึ่งเป็นพระของคุณยายมีศีลาจารวัตรที่งดงามน่าเคารพ น่าเลื่อมใสโยมแม่พยายามชักชวนทุกคนในบ้านให้มาที่วัดให้มาที่ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมแห่งนี้ แต่เนื่องจากว่าเราเป็นผู้ที่หาเช้ากินค่ำ ครอบครัวที่ไม่ค่อยมีฐานะสักเท่าไหร่การที่จะหาโอกาสที่จะเดินทางจากจังหวัดสมุทรสาครมาถึงจังหวัดปทุมในสมัยนั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ยาก เมื่อโยมแม่มาแล้วติดใจในสถานที่ติดใจในศีลาจารวัตรของพระภิกษุสามเณรที่นี่ติดใจในอุบาสกอุบาสิกา ซึ่งมีกิริยามารยาทที่อ่อนน้อมโยมแม่ก็เพียรพยายามที่จะชักชวนให้ทั้งครอบครัวให้ได้มาวัดโดยตั้งเป้าว่าอยากจะให้ทุกคนได้มีโอกาสได้มาในสถานที่แห่งนี้มาเพื่อจะได้มาฟังธรรมแล้วนำไปประพฤติปฏิบัติ และจะได้เลิกจากอาชีพทำการประมง ซึ่งเป็นอาชีพที่เป็นบาป ซึ่งในสมัยนั้นนี่มันเป็นได้ยาก เพราะรายได้ของครอบครัวส่วนใหญ่แล้วจะมาจากการทำการประมง แล้วพวกเราลองคิดดูสิ ถ้าให้เลิกแล้วเราจะเอาอะไรกินนะ ตอนนั้นทุกคนในครอบครัวเขาคิดกันอย่างนี้แต่เนื่องจากโยมแม่ได้ฟังธรรมจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อและได้นำไปประพฤติปฏิบัตินั่นก็คือสร้างความอดทน หมั่นชักชวนอยู่บ่อยๆ หมั่นชักชวนอยู่เป็นนิตย์ หมั่นบอกกล่าวถึงคุณงามความดีของการที่จะได้เลิกจากการทำอาชีพประมงตรงนี้ จนกระทั่งวันหนึ่งสิ่งที่โยมแม่ตั้งใจไว้ก็สัมฤทธิ์ผล พวกเราทั้งครอบครัวก็เริ่มมองเห็นว่า เออ การเบียดเบียนเอาชีวิตเขามันเป็นบาปนะ อาตมายังจำได้เลยว่าครั้งสุดท้ายที่อาตมาทำบาปเกี่ยวกับเรื่องการทรมานสัตว์นะ คืออาตมาได้จับปูทะเลมัดก้ามและก็นำไปใส่ในฝาหม้อแล้วก็เอาน้ำปลา เอาน้ำปลาเทใส่ลงไป ที่เรียกว่าปูทะเลดอง อาตมาจำลูกตาของปูตัวนั้นได้ว่า เขาก็พยายามที่จะดิ้นรนพยามที่อ้อนวอน เหมือนกับเขา เหมือนกับเขาจะพยายามอ้อนวอน แต่เราก็ไม่ได้คิดตรงนั้นแต่เป็นจุดเปลี่ยนใจอันหนึ่งซึ่งทำให้อาตมาสามารถเลิกที่จะทำบาปได้ จวบจนกระทั่งมาถึง ณ ปัจจุบัน อาตมายังดีใจเลยว่าความอดทนของโยมแม่และคำสอนที่ดีของครูบาอาจารย์สามารถทำให้ครอบครัวอาตมาได้เลิกจากอาชีพที่เป็นอาชีพที่ทำบาปทำกรรมได้เป็นอาชีพที่หลายๆ คนที่เขายังเลิกไม่ได้ อาตมาพยายามจะชักชวนเพื่อนฝูงให้เลิกแต่เขาก็บอกว่าถ้าเลิกแล้วจะทำอะไร แล้วอาชีพนี้เป็นอาชีพที่สามารถทำรายได้ ได้อย่างดี อาตมาก็เฝ้าพยายามหวังว่าอาตมาจะทำหน้าที่ดี กัลยาณมิตรที่ดีให้เหมือนกับโยมแม่ เฝ้าพยายามโทรไปชักชวนให้เพื่อนและบุคคลอันเป็นที่รักได้เลิกจากอาชีพนี้ให้ได้ คุณยาย ชื่อนี้โยมแม่มักจะมาเล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่าคุณยายเป็นผู้ที่มีความสะอาด คุณยายเป็นผู้ที่มีศีลาจารวัตรงดงาม คุณยายมีธรรมะสมัยนั้นอาตมาก็ไม่ทราบหรอกว่าสิ่งที่โยมแม่เล่าให้ฟังนี้คำว่ามีธรรมะคืออะไร โยมก็จะพยายามบอกว่ามาสิ แล้วจะรู้เอง อาตมาเข้าวัดพระธรรมกาย อย่างจริงๆ จังๆ ก็ในช่วงปีพุทธศักราช ๒๕๓๐ แต่ก็มาเฉพาะวันอาทิตย์ต้นเดือน ทุกครั้งที่มาไม่ทราบเลยว่า ที่ศาลาสภาจากนั้นเหล่าสาธุชนที่แต่งชุดขาวเขามานั่งทำอะไรกันอาตมาไม่ทราบเลยเพราะไม่เคยย่างก้าวเข้าไปในสภาแห่งนั้นเลย มาวัดตลอดแต่ก็อยู่หน้าวัดตลอดเหมือนกันนะ มาเฉพาะวันอาทิตย์ต้นเดือน โยมแม่ก็จะมาปฏิบัติธรรมโยมน้าสาวน้องสาวก็จะมาปฏิบัติธรรม อาตมาก็จะไปนอนอยู่หน้าวัดจวบจนกระทั่งวันนี้อาตมารู้สึกว่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์นะ นึกเสียดายเหมือนกันว่า เอ๊ะ เราก็เป็นผู้ที่มีโอกาสดีคนหนึ่งอุตส่าห์ได้มาถึงวัดแล้ว อุตสาห์ได้มาในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์นี้แล้ว ได้มาถึงอู่แห่งทะเลบุญนี้แล้วเรายังทิ้งโอกาสให้ผ่านเลยไปอย่างไร้คุณค่าอย่างไร้ความหาย ทุกวันนี้อาตมาดีใจที่สามารถเอาชนะใจตัวเองได้เพราะว่เมื่อก่อนนี้อาตมาคิดว่าการนั่งสมาธิเป็นการทำสิ่งที่ไม่เกิดประโยชน์ทำให้เสียเวลาแทนที่จะเอาเวลาไปทำคุณงามความดีอย่างอื่นแต่ต้องมานั่งสมาธิ แต่เมื่อให้โอกาสกับตัวเองได้มาทดสอบได้มาทดลองได้มาปฏิบัติแล้วอาตมาถึงซาบซึ้ง จริงๆ แล้วการทำสมาธิเป็นสิ่งที่ดีเพราะว่าจะเป็นหนทางที่จะทำให้เราพบกันหนทางแห่งความสุข หนทางแห่งพระนิพพานเพราะว่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเอง พระองค์ทรงเข้าถึงธรรมก็ด้วยการทำสมาธิภาวนา คุณยายก็นั่งสมาธิเจริญภาวนา สิ่งหนึ่งที่อาตมาชอบที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านเล่าให้ฟังว่า เคยมีคนมาว่าคุณยายแต่คุณยายก็ไม่ได้โต้ตอบคุณยายนั่งหลับตานิ่งๆ แล้วบอกว่า เธอมีหน้าที่ว่าเธอก็ว่าไปส่วนฉันมีหน้าที่เข้ากลาง ฉันก็เข้ากลางไป ต่างคนต่างมีหน้าที่เมื่อเธอว่าฉันเหนื่อยแล้วเธอก็กลับไป แล้วสิ่งหนึ่ง อีกสิ่งหนึ่งที่อาตมาชอบคุณยายก็คือ ทุกวันนี้พยายามจะทำให้ได้ เมื่อมีคนมาว่าร้ายคุณยายก็นั่งนิ่งไม่โต้ตอบ เมื่อมีคนมาชื่นชมคุณยายก็นิ่งๆ ไม่ยิ้มไม่แสดงความยินดีไม่แสดงความดีใจแต่คุณยายจะปีติใจทุกครั้งเมื่อได้ยินหรือได้ทราบข่าวว่าใครทำสมาธิได้เข้าถึงธรรมะภายในได้เข้าถึงพระธรรมกายภายใน มาถึงปัจจุบันนี้ อาตมาเองที่มีกำลังใจที่สามารถที่จะมาสร้างบุญสร้างบารมีได้ทุกวันนี้สิ่งหนึ่งที่จะปฏิเสธไม่ได้เลยก็คือ ได้คุณยายได้พระเดชพระคุณหลวงพ่อได้หมู่คณะเป็นต้นแบบ อาตมาประทับใจภาพ ภาพนี้เป็นอย่างยิ่ง ซึ่งเป็นภาพที่เกิดในปฏิทินของปีพุทธศักราช ๒๕๔๔ ซึ่งตรงกับเดือนเมษาฯ ซึ่งเป็นเดือนที่มีวันธรรมะคุ้มครองโลก อาตมายอมรับเลยว่าทุกครั้งที่รับบุญมาเหนื่อยๆ ทุกครั้งที่เกิดความท้อแท้ ทุกครั้งที่เกิดความหดหู่ใจในการสร้างบารมี พอได้ดูรูปนี้แล้วสิ่งเหล่านั้นได้มลายหายไป เพราะว่าอะไร อาตมานึกถึงสมัยก่อน ก่อนมาบวช ขนาดเราทำธุรกิจสร้างบริษัท สร้างฐานะขนาดเราได้เงินซึ่งเป็นสิ่งที่ปรารถนาของชาวโลกทุก ๆคนเพราะทุกคนคิดว่าเงินนั้นบันดาลให้ทุกอย่างแต่ทุกคนไม่รู้ว่าเงินบันดาลอย่างหนึ่งไม่ได้ก็คือการเข้าถึงธรรม เพราะการเข้าถึงธรรมนั้นจะซื้อได้ด้วยเงินไม่ได้ทุกคนจะต้องปฏิบัติด้วยตนเอง อาตมาเห็นภาพนี้แล้วท้อไม่เป็นมีกำลังใจเสมอ เพราะอะไร เมื่อมองกลับเข้าไปใน ๑๙๖ ไร่นึกถึงตัวเองว่า ถ้าเป็นเราที่จะต้องมาสร้างวัดให้กับผู้มีประพฤติปฏิบัติธรรมในภายหลังเป็นทุ่งนาฟ้าโล่งอย่างนี้เป็นอาตมาเองคงจะไม่สร้างแน่เพราะไม่มีกำลังใจและไม่รู้เป้าหมายด้วยว่าจะทำไปทำไม แต่เนื่องจากคุณยายพระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านเห็นว่าผืนแผ่นดินแผ่นนี้แหละซึ่งต่อไปในอนาคต จะเป็นสถานที่ให้พวกเราให้ชาวโลกทุก ๆคนได้มาฝึกฝนอบรมได้มาทำสมาธิเจริญภาวนา ได้มาทำทาน ได้มารักษาศีล ได้มาเจริญภาวนาและได้มารู้จักเป้าหมายของชีวิตว่าเราเกิดมาทำไม อะไรคือเป้าหมายชีวิต ถ้าพวกเราเดินผ่านไปผ่านมาเราจะเจอคำว่าเราเกิดมาสร้างบารมี สถานที่แห่งนี้คุณยายสร้างเอาไว้สำหรับนักสร้างบารมีอาตมานึกแล้วปีติใจ นึกแล้วอดชื่นชมไม่ได้ ขนาดเราเป็นผู้ชายแท้ๆ เห็นพื้นนาทุ่งนาฟ้าโล่งขนาดนี้ให้สร้างเป็นวัดขนาดนี้คงจะไม่เอาแน่แต่ด้วยน้ำใจที่เด็ดเดี่ยวของคุณยายและหมู่คณะในสมัยนั้นได้สร้างวัดให้เกิดขึ้นและได้มีเนื้อที่ ๒,๐๐๐ ไร่ที่พวกเราได้มาประพฤติปฏิบัติธรรมกัน ณ ที่นี้ได้มีมหาธรรมกายเจดีย์ ซึ่งเป็นมหาธรรมกายเจดีย์ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในประเทศไทย เนื่องจากแต่ละปีแต่ละวัน มีสาธุชนมากราบไหว้มาอธิษฐานจิตมาขอพร หลายๆ คนก็ได้ประสบความสำเร็จอาตมามองย้อนกลับไปที่มหาธรรมกายเจดีย์ทีไร เกิดความปีติใจที่ครั้งหนึ่งสามารถตัดใจในขณะนั้น ต้องใช้คำว่าตัดใจที่จะสร้างองค์พระองค์ละหมื่น แต่มานะปัจจุบันนี้หากมีปัจจัยแล้วจะรีบทำบุญทันทีไม่รีรอเพราะรู้ว่าการทำบุญการสร้างบุญในบุญเขตในอู่แห่งทะเลบุญนี้มีคุณค่าที่จะนับประมาณไม่ได้ที่จะเกิดขึ้นกับตัวเอง นะ ก็ขอให้พวกเราตรึกระลึกคุณงามความดี นึกถึงบุญคุณของคุณยายที่ท่านได้สร้างแผ่นดินผืนนี้ไม่ว่าจะเป็นหินสักก้อน ตะปูสักตัว ไม้สักแผ่น อาตมาว่าคุณยายมีส่วนแห่งบุญนี้และท่านยังอธิษฐานว่าให้แผ่นดินนี้เป็นแผ่นดินของพระนิพพาน ใครที่มาสร้างความดีในแผ่นดินนี้ก็ได้บุญบารมีติดตัวเราไป เมื่อบุญบารมีของตัวเราเองมีมากเพียงพอแล้วเราทำอะไรก็จะสำเร็จ ทำอะไรก็จะสมหวังในทั้งทางโลกและทางธรรรมดังนั้นในวันนี้อาตมาจึงขอเชิญชวนพวกเราทุกๆ คนได้นั่งหลับตาทำ (หมด 1/A) (ม้วน 1/B) คุณยายชอบนั่งสมาธิ คุณยายรักธรรมมากดังนั้นให้พวกเราปฏิบัติธรรมเจริญสมาธิภาวนาเพื่อถวายให้กับคุณยายกันทุก ๆ คนเลยนะ (นั่งสมาธิ) สัพเพ… PAGE PAGE 8 หน้า 440419FW-AAT