ต้นบุญต้นแบบ

ขอนอบน้อมแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า พระอรหันตเจ้าทุกๆ พระองค์ พระมงคลเทพมุนี หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย กราบคารวะพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสองที่เคารพยิ่ง พระเถรานุเถระที่มีพรรษากาลแก่กว่ากระผม กระผมขอโอกาสในการแสดงธรรม คารวะเพื่อนสหธรรมิกทุกรูป เจริญพรสามเณร อุบาสก อุบาสิกา กัลยาณมิตรผู้นำบุญ นักสร้างบารมี ลูกหลวงพ่อหลานคุณยายทั้งในและต่างประเทศทุกคน (สาธุ) ทุกธาตุธรรมทั่วทั้ง จักรวาล ใดเอย ใครใฝ่ใจในญาณ เช่นนี้ ศิษย์หลวงพ่อปราบมาร รำศึก เราเหล่าศิษย์ ยายชี้ นอบน้อมบูชา คุณยายอาจารย์ พระลูกหลานศิษย์ขอโอกาสแสดงธรรม บูชาคุณ บูชาธรรมคุณยายอาจารย์ ผู้ให้ชีวิตใหม่ในเพศสมณะ ถ้าเราลองมองดอกไม้ที่ฐานของเรือนทองคุณยายอาจารย์ในขณะนี้ และเราทำตาของเราให้จับเฉพาะดอกไม้ ถ้าเป็นภาพภาษาผู้ถ่ายภาพเขาบอกว่าจับภาพ Close up ที่ดอกไม้ดูซิ เราจะเห็นแต่ดอกไม้สวยสดงดงามใช่ไหม ใช่สดชื่น สวยสดงดงาม น่ารื่นรมย์ แล้วลองขยายภาพนั้นให้กว้างออกมา มองภาพกว้างออกมา หรือซูมเอ้า (Zoom out) ออกมา เราจะเห็นว่ามีเรือนทองของคุณยายอาจารย์อยู่บนดอกไม้นั้น ทีแรกเราเห็นแต่ดอกไม้สดสวยงดงาม แต่ภาพกว้างนั้นเป็นสื่อที่ทุกคนหรือ คนส่วนมากรู้สึกว่าเป็นความสูญเสีย เป็นความเศร้า เป็นความโศก มันช่างอยู่ใกล้กันเสียเหลือเกิน ความตาย ความพลัดพรากนั้นอยู่ใกล้ตัวเรา อยู่ติดกับตัวเราด้วยซ้ำไป และเรายังหนีไม่พ้นความจริงนี้ แต่เป้าหมายของพวกเราก็คือการพ้นกฎที่พญามารสร้างไว้อันนี้ พ้นจากการเกิด การแก่ การเจ็บ การตาย มีแต่สุขล้วน ๆ นั่นคือเป้าหมาย แล้วก็คือสิ่งที่พวกเรากำลังเร่งรีบทำกันทุกวันนี้ ในเมื่อเรายังหนีไม่พ้นกฎที่เขาสร้างไว้ เราจะทำอย่างไรดี หมดหวังหรือ ท้อถอยหรือ หดหู่หรือ นั่นหลวงพี่ว่าไม่ใช่วิสัยของนักสร้างบารมีผู้มีปัญญา เมื่อเกิดเหตุการณ์ใด ๆ ก็ตาม ผู้ที่มีปัญญาย่อม เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสเสมอ และในสิ่งที่ดีย่อมมีเสีย ในสิ่งที่เสียก็ย่อมมีดีเสมอ ไม่มีสิ่งใดเลยที่มีแต่เสียอย่างเดียว หรือมีแต่ดีอย่างเดียว เราลองใคร่ครวญดูซิว่าจริงอย่างนั้นไหม ตัวอย่างเช่นถ้าเราร้อน อากาศร้อนดีไหม ถ้าจะมองว่าดีก็ได้ ดียังไง ก็ไม่ต้องหาเครื่องกันหนาว ฝนตกดีไหม ก็ดี ดียังไง อากาศเย็นสบายดี เหมาะแก่การประพฤติปฏิบัติธรรม รถติดดีไหม ก็ดี ไม่เกิดอุบัติเหตุ มีเวลานั่งธรรมะ ยุงกัดดีไหม ดีไหมยุงกัด ดี ดียังไง ได้ฝึกขันติบารมี ได้บำเพ็ญทานบารมี โดนสื่อโจมตีวัดของเราดีไหม ดี ดียังไง เกิดความรักความสามัคคี รวมตัวกันแน่นหนาขึ้น เร่งรัดงานของเราให้เสร็จเร็วขึ้น มหาธรรมกายเจดีย์พอถูกโจมตีมาก ๆ พวกเราก็ร่วมแรงร่วมใจกันจนกระทั่งสร้างเสร็จภายในเวลาไม่ช้าไม่นาน ทำให้เรารู้ว่าใครเป็นมิตรใครเป็นศัตรู เปิดตัวออกมาหมด และเป็นแนวทางการปรับปรุงแก้ไขในการสร้างบุญสร้างบารมีของหมู่คณะเรา เพราะฉะนั้นสื่อโจมตีดีไหม ดี แต่อย่านานนะ แค่นี้พอแล้ว ไม่ต้องนานกว่านี้ แค่นี้เราก็ได้รับความดีมามากพอแล้ว มีเรื่องเล่าอยู่ว่าอำมาตย์คนหนึ่งมองในแง่ดีเสมอ บางคนอาจจะเคยได้ยินแล้ว ทำอะไรก็ดีไปหมดอย่างนี้แหละ อย่างที่เล่าให้ฟัง พระราชาถามอะไรก็ดีหมด จนกระทั่งพระราชารู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างเหมือนกัน วันหนึ่งมีดตัดนิ้วก้อยของพระราชาขาด อำมาตย์ก็ยังบอกว่าดีพระเจ้าค่ะ มีดบาดตัดนิ้วก้อยยังดีอีกหรือ ดีพระเจ้าค่ะ อ้าว โมโห ทรงกริ้ว จับขังคุก อำมาตย์นั้นที่ว่าอะไรทุกอย่างดีหมด ถูกขังคุก วันหนึ่งพระราชาเสด็จประพาสป่าไปพร้อมกับข้าทาสบริวาร ถูกคนป่าจับได้แล้วจะเอาบูชายัญ ทั้งหมดถูกบูชายัญหมดยกเว้นพระราชา เพราะคนป่าเห็นแล้วคนนี้เป็นคนที่ไม่สมบูรณ์ นิ้วก้อยขาด เป็นอัปมงคล จึงไม่เอา รอดกลับมาได้พระองค์เดียว กลับมาถึงนึกถึงเจ้าอำมาตย์นั้น โดนขังคุกเสียนาน เอาออกมาถามว่าดีไหม ดีพระเจ้าค่ะ พระองค์ดีไหม ดีเหมือนกัน ดีที่ทำไม ที่ไม่โดนคนป่าจับบูชายัญ แล้วเอ็งน่ะดีไหม ติดคุก ดีพระเจ้าค่ะ ดียังไง ถ้าข้าพระองค์ไม่ถูกขังคุกก็คงเสด็จตามไปด้วย แล้วข้าพระองค์มีอวัยวะสมบูรณ์ ก็คงถูกบูชายัญเสียแล้ว เพราะฉะนั้นที่ติดคุกก็ดีพระเจ้าค่ะ ถ้าไปก็ตาย จริง ๆ ความดี ความไม่ดีมันอยู่ที่เราจะจับประเด็นเท่านั้นเอง วันนี้เรามางานบำเพ็ญกุศลของคุณยายอาจารย์ หรือจะไปงานศพบำเพ็ญกุศลของใครก็ตาม เราได้อะไรบ้าง เราได้ข้อดีอะไรบ้างที่เราจะได้รับไป โดยเฉพาะที่มางานของคุณยายอาจารย์ของเราทุกวันทุกวันนี้ อย่างน้อยที่สุดก็ ๔ ประการ ข้อแรกนั้น ได้ศึกษาเรียนรู้เป็นครูสอนจากการประกาศเกียรติคุณ ทุกคนนั้นมีความดีเสมอ แม้แต่มหาโจรก็มีความดีหลงเหลืออยู่ ในงานบำเพ็ญกุศลโดยทั่วไปจะมีการประกาศเกียรติคุณของผู้วายชนม์ เราจะได้เรียนรู้ จะได้ศึกษาเพื่อเป็นครูของเรา เป็นครูจริง ๆ เป็นคนจริง ๆ มีชีวิตจริง ทำได้จริง เกียรติคุณของครูบาอาจารย์ และถ้าเราทำตามอย่างท่าน เราก็จะเป็นอย่างท่านได้จริง ๆ ไม่ใช่เกียรติคุณที่เลื่อนลอย แต่เป็นความจริงที่มีตัวตนจริง ปฏิบัติได้จริง เห็นผลจริง เกียรติคุณหรือพระคุณของคุณยายอาจารย์นั้นมากล้นเกินพรรณนา ถ้าใครมาประจำทุกวันก็จะเห็นพระอาจารย์ได้บรรยายคุณของท่าน นี่กี่เดือนมาแล้วจ๊ะ ก็ยังบรรยายได้ไม่หมด มีตลอดไปก็บรรยายพระคุณท่านไม่หมด เกินกว่าจะพรรณนาจริง ๆ เหมือนที่เขาพรรณนาคุณของพระคุณพ่อพระคุณแม่ไว้ว่า ถ้าจะเอาภูเขามาแทนปากกา เอาท้องฟ้าเอานภามาแทนกระดาษ เอาน้ำหมดมหาสมุทรแทนหมึกก็ไม่สามารถที่จะพรรณนาพระคุณของคุณพ่อคุณแม่ได้หมด แต่ของคุณยายอาจารย์นั้นยิ่งกว่านั้นมากมายหลายร้อยหลายพันเท่านักทีเดียว แต่ถ้าเราจะสรุป พอจะให้เข้าใจในตอนนี้ หลวงพี่ว่าคงไม่มีคำใดที่จะเกินไปกว่าคำที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวของเราได้สรุปไว้ว่าเป็นต้นบุญและต้นแบบ ดูว่าความหมายนี้จะครอบคลุมทั้งหมดเป็นภาพรวมเหมือนรถทั้งคัน แต่เราจะไม่เจาะลงไปในส่วนย่อย คือพวงมาลัย เบรก คลัช เกียร์ อย่างนั้น เป็นภาพรวมทั้งหมด เป็นต้นบุญต้นแบบ ทีนี้ ต้นบุญต้นแบบเป็นยังไง เราได้ยินคำนี้กันจนชิน เป็นยังไงต้นบุญ เป็นยังไงต้นแบบ มีเรื่องเล่าว่าชาวเขาขับรถลงมาในเมือง ขับเร็วมาก แล้วถูกตำรวจจับ ตำรวจขอดูใบขับขี่ เขาพาซื่อถามว่าไอ้ใบขับขี่มันเป็นยังไง ต้นขับขี่มันเป็นยังไง ยังไม่เคยเห็นเลย ช่วยบอกหน่อยว่าต้นขับขี่มันเป็นยังไง ไปนึกถึงต้นไม้ ถ้าเจอต้นขับขี่เมื่อไหร่แล้วจะเอาใบมันมาฝาก นึกถึงว่าเป็นต้นไม้ แล้วต้นแบบกับต้นบุญล่ะ เป็นยังไง หน้าตาเป็นยังไง เราลองนึกถึงต้นน้ำเป็นยังไง จุดเริ่มต้นของน้ำใช่ไหม ต้นมะม่วง มันให้อะไรบ้าง ให้ผลมะม่วง ต้นก็หมายถึงต้นไม้ที่ให้ดอกให้ใบให้ผล แต่จริง ๆ ต้นบุญต้นแบบนั้นมันมีความหมายมากกว่านั้นมากมายทีเดียว ต้นแบบเราเริ่มต้นที่ต้นแบบก่อน ต้นแบบ พูดถึงต้นแบบนึกถึงอะไร นึกถึงจุดกำเนิด จุดเริ่มต้นของการคิดการประดิษฐ์สิ่งของสิ่งแรกคนแรก เมื่อได้ต้นแบบแล้วจะผลิตจำนวนมากได้ นึกถึงไฟฟ้า ใครเป็นต้นแบบที่ผลิตไฟฟ้าขึ้นมา ที่เราเรียนกันสมัยมัธยม เอดิสันพยายามจนกระทั่งไม่รู้กี่ครั้ง เพื่อนถามว่าจะครบพันครั้งแล้ว ยังไม่ติดเลย ยังไม่ติดเป็นหลอดไฟเลย จะทดลองกี่ครั้งถึงจะเลิกทดลอง เอดิสันตอบว่าจะทดลองจนถึงครั้งที่มันติด จะทดลองถึงครั้งที่มันติด แล้วถึงจะเลิก คือถ้าไม่ได้ก็ไม่เลิกอย่างนั้น กว่าจะได้ต้นแบบมายากไหม ยากแต่พอได้ต้นแบบแล้วผลิตใช้กันทั่วโลก มันไม่ยากเลย เพราะฉะนั้นต้นแบบสำคัญ ยากที่จะได้มา นั่นคือจุดเริ่มต้นหรือจุดกำเนิดของต้นแบบ อีกความหมายหนึ่งของต้นแบบก็คือ เป็นแหล่งที่จะให้คนอื่นทำตาม ถ้าเราอยากจะได้แบบ ถ้าเราคิดเองยากไหม ทำยาก แต่ถ้าไปลอกแบบเขามา มันง่าย ถ้าจะมาดูการสวดพระอภิธรรม ต้องมาดูที่ไหน วัดพระธรรมกาย จะดูโบสถ์ จะดูเจดีย์ จะหาดูพระภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา อยากจะได้แบบไป มาดูแล้วเอาไปลอกแบบได้ ต้องมาดูที่ไหน ที่นี่วัดพระธรรมกาย นี่คือต้นแบบ คุณยายอาจารย์ของเราเป็นต้นแบบ ต้นแบบด้านไหนบ้าง ถ้าจะย่อยออกไปก็เป็นต้นแบบทางโลก และต้นแบบทางธรรม เราคงได้ยินกันมาจากพระอาจารย์ที่บรรยายธรรม คุณยายอาจารย์นั้นเป็นต้นแบบเรื่องของความสะอาด คงได้ยินกันบ่อย เรื่องของความสะอาด ปกติคนทั่วไปเช็ดโต๊ะ เช็ดเฉพาะข้างบน แต่คุณยายอาจารย์เช็ดข้างล่างด้วย บ้านก็เช่นเดียวกัน เรื่องของความสะอาด เรื่องของความมีระเบียบมีวินัย ระเบียบวินัยวัดพระธรรมกายก็ได้มาจากคุณยายอาจารย์ทั้งนั้น เรื่องของความสะอาด เรื่องของระเบียบวินัย เรื่องของความละเอียดประณีต เรื่องของความสมถะมักน้อย เรื่องของความอดทน และเรื่องของสิ่งที่เราเห็นกันชินตาเมื่อพบคุณยายอาจารย์ก็คือเรื่องของการปฏิสันถารต้อนรับก่อน ยกมือไหว้ก่อนไม่ว่าเราจะเป็นใครก็ตาม จริง ๆ แล้ว ตอนที่เจอคุณยายอาจารย์ พบคุณยายอาจารย์ ในใจนั้นอยากจะยกมือไหว้คุณยายอาจารย์ใจจะขาด โดยคุณธรรมของท่าน แต่ติดด้วยเพศภาวะ เราก็นึกในใจ นึกไหว้ในใจทุกครั้งที่พบคุณยายอาจารย์ ท่านยกมือไหว้ก่อนทุกครั้ง หรือแม้แต่ญาติโยมสาธุชนกัลยาณมิตรที่มา คุณยายอาจารย์ก็ยกมือไหว้ก่อน เราได้ยินกันมาแล้ว นี่คือต้นแบบของครูบาอาจารย์ที่ได้ทำไว้ให้ลูกหลานได้ประพฤติปฏิบัติตาม ยังมีอีกหลายอย่างหลายประการ เราค่อย ๆ ฟังไป พระอาจารย์จะนำมาอธิบายขยายความ ต้นแบบทางธรรม ท่านเป็นผู้ที่ตอบแทนผู้มีพระคุณอย่างเหนือเศียรเกล้าทีเดียว จุดเริ่มต้นที่เราได้รู้กันก็คือต้องการตอบแทนคุณของคุณพ่อ ถึงได้มาศึกษาที่วัดปากน้ำ หรือแม้แต่การตอบแทนบุญคุณของคุณยายทองสุขซึ่งเป็นครูบาอาจารย์ และที่ยิ่งกว่านั้นด้วยตอบแทนบุญคุณของพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ด้วยการเชื่อฟัง ด้วยการประพฤติปฏิบัติตาม และด้วยการนำธรรมะมาเผยแผ่จนมีพวกเรา มีวัดพระธรรมกายในปัจจุบันนี้ ตัวอย่างในเรื่องของการประพฤติพรหมจรรย์อย่างบริสุทธิ์บริบูรณ์ตลอดชีวิตของท่าน ตัวอย่างของการเคารพครูบาอาจารย์เชื่อฟังและเอาจริงเอาจัง จนได้ชื่อว่าเป็นศิษย์ที่เป็นหนึ่งไม่มีสอง เราคงได้ยินกันจนคุ้นว่าคุณยายเกลียดนักไอ้ขี้ไต้ ไม่เอาจริงเอาจัง เหยาะแหยะ โลเล สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เป็นคุณธรรมที่คุณยายทำไว้เป็นต้นแบบทั้งทางโลกและทางธรรม ถ้าจะดูต้นแบบ ให้ดูที่ภาพรวม ผลรวมที่ออกมา เราจะเห็นชัดเมื่อมองย้อนไปถึงต้นแบบ ดูผลแล้วย้อนไปหาเหตุ ดูผลที่ไหน ดูผลที่วัดพระธรรมกายนี่ไง วัดพระธรรมกายทั้งหมดที่เป็นวัดพระธรรมกายอยู่ปัจจุบันนี้ ได้ต้นแบบมาจากคุณยายอาจารย์ทั้งนั้น เราได้ยินเราได้ทราบแล้วว่าคุณยายอาจารย์นั้นเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จทั้งหมดของวัดพระธรรมกาย ดูที่วัดพระธรรมกาย ดูที่ไหนบ้าง ดูที่สถานที่ สะอาด ร่มรื่น น่าเข้ามาสัมผัส น่ามอง จัดไว้เป็นสัดเป็นส่วน เป็นระเบียบ คุ้มค่าต่อการนำมาใช้ประโยชน์ใช้สอย หรือที่เราเรียกว่าประโยชน์สูงประหยัดสุด อาคารแต่ละอาคาร สถานที่แต่ละสถานที่ วัสดุอุปกรณ์แต่ละชิ้นนั้นเรียบง่าย แต่ประโยชน์สูง ประหยัดสุด ใครมาใครก็ชม ใครมาใครก็ติดใจทั้งนั้นเรื่องสถานที่ เรื่องอาหาร มาวัดพระธรรมกายแล้วมีใครหิวกลับไปไหม บางคนยังติดไม้ติดมือกลับไปบ้านด้วย ก็เคยเห็น อาหารนั้นเรามีโรงทาน คุณยายใช้คำว่าโรงทาน เพื่อให้พระภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา ญาติโยมได้อิ่มหนำสำราญเพื่อที่จะเป็นอุปกรณ์ เป็นปัจจัยในการประพฤติปฏิบัติธรรม ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร คุณยายยังเคยกล่าวไว้ว่ายายอธิษฐานว่ามีเท่าไหร่ มาเท่าไหร่ ขอให้ยายเลี้ยงได้หมด ใจใหญ่ถึงขนาดนั้น เรื่องของบุคคล บุคคลในวัดมีใครบ้าง นับตั้งแต่พระภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา พนักงาน กัลยาณมิตรผู้นำบุญของเราทั้งหมดที่นั่งในที่นี้แหละ หมู่คณะของเราไปที่ไหน หลวงพี่ก็แอบชื่นชมในใจ บางทีก็พูดออกมาดังๆ ปรารภกับเพื่อนสหธรรมิก เป็นที่น่าชื่นชมเป็นตัวอย่าง เป็นแบบอย่างให้กับผู้อื่น แล้วจะเห็นได้ชัดจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสองของเรา หลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโว ดูตรงไหน ดูในการสร้างบุญสร้างบารมี ความมั่นคง มโนปณิธานที่ทุ่มเทชีวิตจิตใจให้กับงานพระพุทธศาสนา งานสร้างสันติสุขให้แก่ชาวโลก เราลองนึกถึงถ้าเราเป็นพระเดชพระคุณหลวงพ่อต้องรับภาระเรื่องอาหาร เรื่องปัจจัย ๔ สำหรับพระภิกษุสามเณรพันกว่ารูป ค่าน้ำค่าไฟ อุบาสก อุบาสิกาอีก ๕๐๐ กว่าท่าน ญาติโยมสาธุชนที่มาวัด จะต้องดูแลเรื่องอาหาร เรื่องสถานที่ เรื่องห้องน้ำ ศูนย์สาขาทั้งในประเทศ ทั้งต่างประเทศ ถ้าเราเป็นพ่อ เป็นพ่อบ้าน แล้วต้องรับภาระขนาดนี้นี่ มันมากมายขนาดไหน จะรับไหวหรือไม่ แถมยังถูกโจมตีจากสื่อ จากผู้ไม่หวังดีตลอดระยะเวลา ไม่เคยมีข่าว ที่ขึ้นหน้า ๑ หนังสือพิมพ์ ข่าวใดมากกว่าข่าวของเราเลยรวมถึงข่าวทางโทรทัศน์ วิทยุด้วย แล้วไม่ใช่ข่าวในแง่ดีนะ ลองคิดถึงหัวอกหัวใจของหลวงพ่อท่าน แถมยังต้องมาสูญเสียบุคคลอันเป็นที่เคารพรักพร้อม ๆ กัน ๓ ท่าน มีญาติโยมที่เสียลูกชายโดยกะทันหัน ทำใจไม่ได้ มากราบพระเดชพระคุณหลวงพ่อ หลวงพ่อบอกว่า ดูหลวงพ่อซิ เรายังคนเดียวนะ หลวงพ่อกี่คน ๓ คนพร้อม ๆ กัน ทำใจได้แล้วกลับไป แต่เราเห็นพระเดชพระคุณท่านท้อถอยไหม หดหู่ หมดกำลังใจไหม มีแต่ให้กำลังใจเรา มีแต่มั่นคงเบิกบาน แช่มชื่น แจ่มใส มั่นคงในการสร้างบุญสร้างบารมี พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวของเราล่ะ ท่านนำหน้าเสมอ ครูบาอาจารย์ของเรา ทั้งเรื่องของการดูแลลูก ๆ ในองค์กร ความเป็นอยู่ เรื่องของการเทศน์สอน เรื่องของการคณะสงฆ์ ทุกเรื่องทุกราว เป็นทั้งพ่อ ทั้งแม่ ทั้งครูบาอาจารย์ทีเดียว จนกระทั่งพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยให้สมญานาม พวกเราคงเคยได้ยินวันครบแซยิดของท่านว่า Super Man Super Monk ย้อนกลับไปดูซิว่าพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสองมาจากใคร เราก็คงเคยได้ยินจากปากของพระเดชพระคุณหลวงพ่อว่าถ้าไม่มี ไม่มีใครนะ ถ้าไม่มีคุณยายก็ไม่มีหลวงพ่อ ถ้าไม่มีหลวงพ่อก็ไม่มีวัดพระธรรมกาย และถ้าไม่มีวัดพระธรรมกาย เราล่ะอยู่ที่ไหน ไม่รู้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นนี่คือต้นแบบของตัวบุคคลที่คุณยายได้สร้างไว้ ให้บุคคลอื่นให้ลูกหลานได้กระทำตาม พระภิกษุสามเณรวัดพระธรรมกายก็ถอดแบบมาจากครูบาอาจารย์ ตามกำลัง ตามสติปัญญา ไปที่ไหน พบเจอด้วยตัวเองหลายครั้ง ไปที่ไหนเราก็ไม่ได้มีย่ามไม่ได้มียี่ห้อติดไปว่าพระวัดพระธรรมกาย แต่ไปถึงเขาก็ถามว่ามาจากวัดพระธรรมกายใช่ไหม เราก็ถามว่าแล้วรู้ได้ยังไง เขาบอกพระวัดพระธรรมกายไม่เหมือนพระวัดอื่น ไม่เหมือนตรงไหน บอกไม่ถูกเหมือนกัน ทั้งกิริยามารยาท ทั้งศีลาจารวัตร แต่รู้ว่านี่พระวัดพระธรรมกาย แม้แต่สามเณร อุบาสก อุบาสิกา หรือแม้แต่หมู่คณะของเรา กัลยาณมิตรผู้นำบุญ ลองไปงานของคณะสงฆ์ข้างนอกดู เราก็เคยไปกันมาหลายครั้งแล้ว บอกได้เลยว่านี่คือวัดพระธรรมกาย เพราะอะไร มีแบบเดียวกัน และเป็นแบบที่ทุกคนยอมรับด้วยนะ นี่ย่อนะจ๊ะ ต้นแบบ เรื่องของบุคคลแล้วก็เรื่องของธรรมะ ธรรมะนั้น เป็นแก่นเป็นหัวใจของวัดพระธรรมกายทีเดียว ถามว่าที่วัดพระธรรมกายอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะอะไร ใช่ เพราะระเบียบ เพราะวินัย เพราะความสมัครสมานสามัคคี แต่แก่นจริง ๆ อยู่ตรงไหน คือธรรมะของแท้ ของแท้ที่คุณยายสืบต่อมาจากหลวงพ่อวัดปากน้ำ ท่านทำให้ดู และทำได้จริง ถ้าไม่มีธรรมะเสียแล้ว บุคคลก็เกิดไม่ได้ อาหารจะดียังไงก็ตาม เราก็คงไม่ไปเพื่อจะกินอาหารอร่อย ๆ ในวัดนั้น หรือสถานที่จะสวยยังไงก็ตาม เราก็คงไปสักครั้ง ๒ ครั้ง แต่ที่เรามาวัดพระธรรมกาย นอกจากเรื่องของสถานที่ เรื่องของอาหาร เรื่องของบุคคลแล้ว เรามาเอาอะไรกันนี่ มาเอาธรรมะใช่ไหม เพราะที่นี่มีธรรมะ มีแก่นแท้ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตัวหลวงพี่เองถ้าไม่เจอวัดพระธรรมกาย บวชอย่างเก่งก็พรรษาหนึ่ง พรรษาเดียว บวชตามประเพณี แต่นี่ก็อาศัยใบบุญ ของคุณยาย ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ อยู่อาศัยสร้างบุญบารมีมาได้ ๑๕ พรรษา แล้วตั้งใจว่าจะไม่ไปไหนหรอก ขอพึ่งบุญพึ่งบารมีหลวงพ่อคุณยายอยู่อย่างนี้แหละ และธรรมะที่สำคัญอีกข้อหนึ่งที่คุณยายฝากไว้ก็คือท่านจะปราบมาร เราคงเคยได้ยิน ใครจะไปนิพพานก่อนก็ไปเถอะ ยายยังไม่ไปหรอก ยายจะอยู่ปราบไอ้ดำ นั่นคือแก่นธรรมะจริง ๆ ท่านไม่ได้หวังชาตินี้ แต่ท่านหวังจะให้ทุกชีวิตเข้าสู่พระนิพพานไปถึงที่สุดแห่งธรรม นั่นต้นแบบ ต่อไปต้นบุญ ต้นบุญเป็นยังไง จุดเริ่มต้นการสร้างบุญของพวกเราอยู่ที่ไหน ที่คุณยายใช่ไหม ถ้าไม่มีคุณยาย ก็ไม่มีหลวงพ่อ ไม่มีวัดพระธรรมกาย ไม่มีเรา เพราะฉะนั้นต้นบุญหรือจุดเริ่มต้นของการสร้างบุญบารมีนั้น อยู่ที่คุณยายท่านเป็นต้นบุญคือท่านเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้มีพวกเราทุกวันนี้ และต้นบุญอีกความหมายหนึ่งคือแหล่งของบุญ ถ้าจะเอาบุญต้องไปเอาที่ ต้นบุญใช่ไหม เหมือนต้นมะม่วงเป็นแหล่งของมะม่วง ต้นน้ำก็เป็นแหล่งของน้ำ ถ้าจะเอาบุญเอาที่ไหน มาเอากับใคร ที่มาทุกวันนี้มาเอาบุญกับใครจ๊ะ กับคุณยายไง เพราะคุณยายเป็นต้นบุญ เป็นแหล่งของบุญ คุณยายเป็นแหล่งของบุญจริง ๆ แหล่งรวมบุญด้วย แหล่งรวมบุญยังไง หลวงพี่ว่าคงไม่มีใครที่จะรวมคณะสงฆ์ได้มากขนาดนี้ คณะสงฆ์ทุกจังหวัด เพราะใคร เพราะอาศัยคุณยายอาจารย์ และเราจะได้ร่วมสร้างบุญกันต่อไปอีกนับไม่ถ้วนทีเดียว คณะสงฆ์ทุกจังหวัด พระเถรานุเถระจะมาบำเพ็ญบุญบำเพ็ญกุศลให้คุณยายอาจารย์ ให้เราได้สร้างบุญกันเต็มที่ นี่เป็นต้นบุญไหม เป็นต้นบุญทีเดียว และถ้าจะเอาบุญกับท่าน เอาที่ไหน เอาด้วยการอามิสบูชา สร้างบุญกับท่าน ทำโป้งให้ท่าน ถวายรัตนภูษาให้ท่านใช่ไหม อามิสบูชา ปฏิบัติบูชาการมานั่งสมาธิที่นี่ ก็เป็นการเอาบุญกับท่านนะ นั่นคร่าว ๆ เรื่องของต้นแบบและต้นบุญ เพราะฉะนั้นเรามางานบำเพ็ญกุศล เราได้ศึกษาเรียนรู้และใช้เป็นครูนำไปประพฤติปฏิบัติตาม ครูจริงมีตัวตนจริง ปฏิบัติได้จริง อยู่เบื้องหน้าของเรา ถ้าเราปฏิบัติตามเราก็จะทำได้จริง ๆ ข้อที่ ๒. คือขอขมา มางานศพ งานบำเพ็ญกุศลก็มาขอขมา แต่จริง ๆ แล้ว คุณยายอาจารย์เราให้อโหสิกรรมพวกเราทุกคนแล้วนะ แต่โดยทั่วไปแล้วถ้าเราไปงานอื่น เราก็ไปขอขมาเสีย เพราะเราไม่รู้ว่าได้เคยล่วงเกินทั้งกาย วาจา ใจ ทั้งต่อหน้า ลับหลัง ตั้งใจ ไม่ตั้งใจ เพราะเราเกิดมานับภพนับชาติไม่ถ้วน เกิดมาไม่รู้กี่ภพกี่ชาติแล้ว ขอขมาเพื่อความบริสุทธิ์กาย วาจา ใจของทั้งสองฝ่าย ข้อที่ ๓. คือปลงอนิจจา นั่งรถผ่านไป เจอรถขนโคขนกระบือ ขนสุกรนำไปฆ่า รู้สึกสะท้อนใจ ก็ได้แต่ปลงอนิจจา ยังไงก็ตาม เราตายกันหมดทุกคน ความตายมาถึงทุกชีวิตแน่นอนไม่มียกเว้น ทั้งผู้ที่นั่งฟังเทศน์ ทั้งผู้ที่กำลังเทศน์ เรายังไม่พ้นกฎนี้ เราจะทิ้งทั้งหมดไว้ในโลก ลาภ ยศ บริวาร ผัดผ่อนไม่ได้ เลือกสถานที่ไม่ได้ กำหนดเวลาไม่ได้ ขอเลื่อนเวลาสักนิดหนึ่งก็ไม่ได้ เกิดในบ้านจะตายในบ้านหรือเปล่าก็ไม่รู้ เช้าสดใส สายมอดม้วย สายร่ำรวย เที่ยงหมดลม เที่ยงชื่นชม บ่ายมรณา บ่ายพร้อมหน้า ค่ำจากไป ค่ำยิ่งใหญ่ ดึกเข้าโลง ดึกโอ่โถง เช้าเผาไฟ ถ้าเทียบอายุเรากับดวงตะวัน ถ้า ๘๐ ปี เวลาเที่ยงก็ ๔๐ ตอนนี้ลองเทียบดูก็แล้วกันว่าตอนนี้ใครอยู่ช่วงไหนของวัน เที่ยง บ่าย ๒ บ่าย ๔ หรือว่า ๖ โมงเย็นแล้ว เวลามันน้อยในชีวิตของเรา หรือถ้าเทียบกับเทียน ครึ่งของชีวิตก็ไปครึ่งเล่มเทียนแล้ว แล้วทำยังไงดี ต้องรีบ รีบทำความดี เพราะเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันถึงเวลาของเรา วันหมุนเวียนเปลี่ยนแปร แก่แล้วนะ แก่ไหม แก่ตั้งแต่เกิดเลยทีเดียวแหละ ว่าเป็นหนุ่มเป็นสาว เมื่อใดจะจริงจังสิ่งมั่นหมาย เราว่าจะเอา เอาสักทีหรือยัง ว่าจะ เมื่อใดจะตรองซึ้งถึงอันตราย เมื่อใดจะ เมื่อใดจะขวนขวายหากายธรรม เป้าหมายคือธรรมกาย กายธรรม เมื่อไหร่เอาสักที เมื่อไหร่ขวนขวายเอาจริง ๆ จัง ๆ สักที แม้รอช้าเพียงวัน ก็พลันสาย แม้รอช้าความตาย มิผ่อนผัน ใยรอช้าไม่เร่งรัดเฝ้าผลัดวัน ใยรอช้าวงเวียนนั้นมันยาวไกล วงเวียนวัฏสงสารนั้นยาวไกลมากเหลือเกิน สร้างบุญบารมีชาติหนึ่งได้นิดเดียวเท่านั้นเอง เร่งรีบเมื่อใดดี ตั้งแต่วันนี้แหละ ตั้งแต่เดี๋ยวนี้แหละ ข้อที่ ๔. ที่เราจะได้ประโยชน์จากการมาร่วมงานบำเพ็ญกุศลศพ คือเรื่องของการบำเพ็ญบุญ บำเพ็ญกุศล อุทิศส่วนกุศล ความจากไป ความพลัดพรากในแง่ของชาวตะวันตกนั้นเขาถือว่าเป็นความเศร้าโศกเสียใจ เพราะสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักจึงไว้ทุกข์ ใส่ชุดดำ แล้วก็ประเทศไทยก็เอาตามแบบอย่างตะวันตก แต่พุทธศาสนาไม่ใช่ พระพุทธศาสนาเป็นงาน เขาเรียกงานอะไร บำเพ็ญกุศล มีอะไรเศร้าโศกเสียใจไหม ก็มีอยู่บ้าง แต่กิจกรรมที่เราทำ ถวายทาน เป็นที่สิ่งดีไหม เป็นการสร้างบุญกุศลไหม สร้างบุญ รักษาศีล เป็นบุญกุศลไหม ฟังพระสวดพระอภิธรรม เป็นส่วนหนึ่งของการเจริญภาวนา ทาน ศีล ภาวนาได้ครบเลย เพราะฉะนั้นงานของชาวพุทธเป็นงานสร้างบุญสร้างกุศลล้วนๆ โดยอาศัยเหตุของผู้ล่วงลับไปแล้ว บำเพ็ญกุศลส่งให้ท่าน ตอนพระให้พร ท่านบอกว่าอย่างไร อทาสิ เม อกาสิ เม ฟังกันทุกวัน ท่านว่ายังไง อทาสิ เม อกาสิ เม ญาติมิตฺตา สขา จ เม บุคคลเมื่อมาระลึกถึงอุปการะอันท่านได้ทำแก่ตนแล้ว ผู้นี้ให้ได้สิ่งนี้แก่เรา ผู้นี้ได้ทำกิจนี้แก่เรา ผู้นี้เป็นญาติ ผู้นี้เป็นมิตร ผู้นี้เป็นเพื่อนของเรา สะขาก็คือเพื่อน เปตานํ ทกฺขิณํ ทชฺชา ปุพฺเพ กตมนุสฺสรํ ฯ ก็ควรให้ทักษิณาทานเพื่อผู้ละโลกนี้ไปแล้ว ทักษิณาทานก็หมายถึงการบำเพ็ญบุญ น หิ รุณฺณํ วา โสโก วา ยา วญฺญา ปริเทวนา การร้องไห้ก็ดี การเศร้าโศกก็ดี การร่ำไรรำพันอย่างอื่นก็ดี บุคคลไม่ควรทำเลยทีเดียว นี่พระท่านให้พรเมื่อกี้นะ น ตํ เปตานมตฺถาย เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่ญาติทั้งหลาย ผู้ละโลกนี้ไปแล้ว เราจะร้องไห้คร่ำครวญยังไง ผู้ที่ละโลกนี้ไปแล้วก็อยู่อย่างนั้น เอวํ ติฏฺฐนฺติ ญาตโย ฯ ญาติทั้งหลายย่อมตั้งอยู่อย่างนั้น อยญฺจ โข ทกฺขิณา ทินฺนา ก็ทักษิณานุประทานนี้ อันท่านให้แล้ว สงฺฆมฺหิ สุปติฏฐิตา ประดิษฐานไว้ดีแล้วในสงฆ์ ทีฆรตฺตํ หิตายสฺส ฐานโส อุปกปฺปติ ฯ ย่อมสำเร็จประโยชน์เกื้อกูลแก่ผู้ที่ละโลกนี้ไปแล้วนั้นตลอดกาลนานตามฐานะ โส ญาติธมฺโม จ อยํ นิทสฺสิโต ญาติธรรมนี้นั้น ท่านได้แสดงให้ปรากฏแล้ว คือตอบแทนแล้วนั่นเอง เปตาน ปูชา จ กตา อุฬารา และบูชาอันยิ่ง ท่านก็ได้กระทำแล้ว พลญฺจ ภิกฺขูนมนุปฺปทินฺนํ กำลังแห่งภิกษุทั้งหลาย ท่านก็เพิ่มให้แล้ว ทั้งกำลังกาย กำลังใจ กำลังสติปัญญา ตุมฺเหหิ ปุญฺญํ ปสุตํ อนปฺปกนฺติ ฯ บุญไม่น้อยเลย ท่านได้ขวนขวายแล้ว มีสิ่งใดที่เป็นสิ่งที่ทุกข์โศกน่าเศร้าเสียใจไหม มีแต่งานบุญงานกุศลทั้งนั้น เรามานี่ เราจะพร้อมใจกันสร้างบุญและอุทิศให้คุณยายอาจารย์แม้น้อยนิดก็ตามที ถ้าเราจะสร้างบุญ เราจะอุทิศบุญ เราต้องมีบุญก่อน เหมือนเราจะให้เงิน ถ้าเราไม่มีเงิน เราก็ให้เขาไม่ได้ ถ้าเรามีมากก็ให้มาก มีน้อยก็ให้น้อย ถวายทานแล้วหรือยัง ถวายทานแล้ว รับศีลแล้วหรือยัง เจริญภาวนาแล้วหรือยัง ฟังพระสวดถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของเจริญภาวนา ใจหยุดเป็นที่สุดแห่งบุญ เพราะฉะนั้นสร้างบุญให้ที่สุดดีไหมจ๊ะ รวมใจให้หยุดนิ่งเพื่อสร้างบุญให้เกิดขึ้นกับตัวเราก่อน และจะได้น้อมถวายแก่คุณยายอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักยิ่งของพวกเราทุกคน ให้เรารวมใจนะ หลับตารวมใจของเรา นั่งขัดสมาธิ ขาขวาทับขาซ้าย เรารู้แล้ว ตั้งจุดเริ่มต้นของเราให้มั่นคงก่อน ผ่อนคลายร่างกายของเรา ให้อยู่ในอิริยาบถที่สบาย ความสบายก็คือความพอใจนั่นเอง สบายที่จะนั่งอยู่ในท่านี้ แล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่างให้หมดเลยจากใจ เรื่องบุญเรื่องกุศล เรื่องความดี เรื่องความไม่ดี ภารกิจการงาน ลูกหลานและครอบครัวทุกอย่าง พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำใช้คำว่าดีชั่วไม่ผ่องแผ้ว ไม่ผ่องแผ้วก็คือดีก็ไม่เอา บุญก็ไม่เอา บาปก็ไม่เอา เพราะถ้าใจเราไปติดในบุญ ใจเราก็ไม่หยุดนิ่ง ติดในบาป ใจก็ไม่หยุดนิ่ง เพราะฉะนั้นวางใจหยุดนิ่งเฉย ๆ ดีชั่วไม่ผ่องแผ้ว หยุดนิ่งอยู่ตรงกลาง อย่างเบา อย่างสบาย ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมวันลืมคืน ลืมเวลา ลืมภารกิจหน้าที่ เหมือนมีเราอยู่คนเดียวในโลก เราที่เป็นอิสระ เราที่เป็นไท เราที่มีความสุขนั่งยิ้ม ๆ เบิกบาน หยุดใจของเราตรงกลาง กลางกาย กลางท้องของเรา ถ้าวางใจหยุดนิ่งเฉย ๆ ได้ เราก็วางใจไป แต่ถ้าไม่ได้ใจไม่หยุด นึกเรื่องนั้นเรื่องนี้ ให้เรานึกบริกรรมนิมิต องค์พระ ดวงแก้ว พระมหาสิริราชธาตุ พระมหาจินดามณี หรือแม้แต่คุณยายอาจารย์ของเรา นึกอยู่กลางท้อง กลางกายของเรา ให้หยุดนิ่ง ใส สว่าง หยุดนิ่ง ใส สว่าง ตรงกลาง ถ้ามีเรื่องอื่นแทรกเข้ามา ก็ภาวนาช่วย สัมมาอะระหัง สัมมาอะระหัง สัมมาอะระหัง ร้อยครั้ง พันครั้ง ไม่ต้องนับเลย หยุดนิ่ง ใส สว่าง ลืมวัน ลืมคืน ลืมเวลาทั้งหมดเลย อยู่กับความใส อยู่กับความสว่างตรงกลาง สูตรสำเร็จที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยให้ไว้ มีอะไรให้ดู ก็ดูไป ดูไปเรื่อย ๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น มีความมืดให้ดูก็ดูไปโดยไม่ต้องคิดว่ามันถูกต้องไหม มันสว่างไหม อะไรจะมาต่อ ดูไปเรื่อย ๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น มีดวงให้ดูก็ดูเรื่อย ๆ มีความสว่างให้ดู ก็ดูความสว่าง มีองค์พระก็ดูองค์พระ เป็นผู้ดูไม่ใช่ผู้กำกับรักษาให้หยุดนิ่งตรงกลางนะ เรารู้วิธีกันดีแล้วทุกคน ตอนนี้ให้ทำใจของเราให้หยุดนิ่งใส สว่าง จะได้เป็นบุญเป็นกุศล ที่เกิดขึ้นกับตัวของเรา เรามาทำให้คุณยาย มันก็ได้ที่เรา สร้างบุญกุศลอยู่ที่เรา แล้วเราก็น้อมอุทิศแด่คุณยายกันหลวงพ่อวัดปากน้ำท่านพูดว่าใจหยุดแม้กระพริบตาเดียว เท่างูแลบลิ้น เท่าช้างกระดิกหู เท่าฟ้าแลบ บุญมากมายมหาศาล มากกว่าสร้างโบสถ์สร้างวิหารเสียอีก เพราะบุญนี้มันใกล้พระนิพพาน เพราะฉะนั้นให้เรารวมใจให้ดีนะ หยุดนิ่งใส สว่าง ตั้งใจทำกันสักครู่หนึ่งนะ เมื่อใจของเราหยุดนิ่งดีแล้ว ก็น้อมบุญกุศลที่เกิดขึ้นทั้งหมด จากการทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาที่เราทำมาในอดีต ที่เราสร้างในปัจจุบัน ที่เราจะทำยิ่ง ๆ ขึ้นไปในอนาคต น้อมบุญทั้งหลายทั้งหมดเหล่านั้น แม้น้อยนิดของลูกหลานคุณยายทั้งหมดมารวมกันตรงกลางกายของทุกคน ขอให้บุญนี้ถึงแก่คุณยายอาจารย์ ผู้สถิตในทิพยวิมานดุสิตบุรี ให้คุณยายอาจารย์เป็นสุขสงบ เพิ่มพูนบุญบารมีให้แก่กล้ายิ่ง ๆ ขึ้นไป สิ่งใดที่คุณยายอาจารย์ได้ตั้งความปรารถนาไว้ดีแล้ว ให้สำเร็จได้โดยง่าย เป็นต้นบุญต้นแบบสั่งสอนลูกหลาน นำพาเอาลูกหลานติดตามสร้างบุญสร้างบารมีไปจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม และขอบุญนี้ให้ถึงกับพวกเราทุกคนให้ได้สร้างบุญสร้างบารมีได้เต็มที่เต็มอิ่มเต็มใจ สะดวกง่ายดายตลอดไป ทั้งทรัพย์สมบัติ บริวารสมบัติ นิพพานสมบัติ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข ให้บังเกิดมีแก่เรา ให้เราได้ใช้ในการสร้างบุญสร้างบารมียิ่ง ๆ ขึ้นไป ให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง โรคภัยไข้เจ็บไม่มาเบียดเบียน มีสติปัญญาเฉียบแหลม รู้แจ้งแทงตลอด ทั้งทางโลกและทางธรรม เข้าถึงพระธรรมกาย สามารถทำความโลภ ความโกรธ ความหลงให้หมดสิ้นไป เข้าสู่พระนิพพาน เข้าถึงที่สุดแห่งธรรม ใจหยุดนิ่งน้อมอุทิศถวายบุญแก่คุณยายอาจารย์ ผู้เป็นที่เคารพรักใคร่บูชาของพวกเราทั้งหลาย แล้วก็นึกอธิษฐานตามที่เราปรารถนา บุญลูกแม้น้อยนิด น้อมอุทิศแด่คุณยาย คุณยายผู้สืบสาย ธรรมกาย จากธาตุธรรม ต้นแบบและต้นบุญ มากพระคุณ ขอจดจำ ทั้งโลกและทั้งธรรม สร้างบุญย้ำจะปราบมาร ขอตามติดรอยยาย สู่เป้าหมายที่ยายสาน ลูกหลานรวมดวงมาลย์ สร้างตำนานทำความดี ปฏิบัติและอามิส พร้อมอุทิศทั้งปฐพี โลกหน้าและโลกนี้ จนกว่าที่ ถึงสุดธรรม เราจะรัก เราจะเคารพ เราจะบูชาคุณยาย ต้องเข้าถึงพระธรรมกายให้ได้ทุกคน *********************************** จบ ***********************************