- สุขที่แท้จริงที่ผู้รู้ทั้งหลายได้ไปสัมผัสมา (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
-
มนุษย์จะไม่มีวันรู้จัก “ความสุข” เลย (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
มนุษย์จะไม่มีวันรู้จัก “ความสุข” เลย ถ้าใจยังไม่หยุดไม่นิ่ง ๑๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๖
-
วิกฤติของชีวิต (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
วิกฤติของชีวิต คือ การไม่นำใจมาหยุดนิ่ง ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ๒๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๓
- หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
-
สบายกาย สบายใจ (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
สบายกาย สบายใจ มีอยู่ที่เดียว ตรงที่ใจหยุดนิ่ง ๑๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๖
- ไม่ว่าจะเกิดมากี่ชาติ (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
- เมื่อใดที่เราเจริญสมาธิภาวนา (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
- ณ จุดที่ปลอดความคิด (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
- ความสุข...ที่เกิดจากการเข้าถึงธรรม (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
-
หยุดนิ่งเฉย (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
หยุดนิ่งเฉย ความสุขที่เราหาได้ ง่ายนิดเดียว ๑๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๖
- ใจที่หยุดนิ่ง... (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
-
ถ้ายังหยุดไม่ได้ (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
ถ้ายังหยุดไม่ได้ เราจะไม่ได้ลิ้มรสความสุขที่แท้จริงเลย แม้เราโหยหาแค่ไหนก็ตาม ๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๖
-
หยุดได้เมื่อไร (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
หยุดได้เมื่อไร เราถึงจะรู้จัก “ความสุข” ถ้าหยุดได้เดี๋ยวนี้ ก็จะรู้จักเดี๋ยวนี้ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๖
- หยุดนิ่งนี่แหละจะทำให้เกิดปัญญา (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
- ยามใดที่เราประสบทุกข์ (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
- เมื่อใจกับกายรวมเป็นหนึ่งเดียว... (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
- เรากำลังแสวงหามรรคผลนิพพานอยู่ (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
- แม้ว่าเราจะปรารถนาเพียงใดก็ตามว่า (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
- ศึกษาฝึกฝนกันไปเรื่อย ๆ (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
- ดอกไม้ที่ผลิบาน (คุณค่าแห่งสมาธิ)