- บุญต้องทำตอนมีชีวิตอยู่ (สิ่งที่เป็นของเราอย่างแท้จริง)
- เราจะต้องสั่งสมบุญเอาไว้ให้มากๆ (สิ่งที่เป็นของเราอย่างแท้จริง)
- นึกถึงความตาย (สิ่งที่เกื้อหนุนต่อการปฏิบัติธรรม)
- ชีวิตคนเราสั้นนัก (อย่าประมาท)
- คำว่า ไม่ว่าง ไม่มีเวลา (อย่าประมาท)
- ทุกชีวิตล้วนตายหมด (อย่าประมาท)
- อย่าเอาเวลาที่สำคัญสำหรับชีวิต (อย่าประมาท)
- เวลาเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต (อย่าประมาท)
- สิ่งที่เราจะสูญเสียไปไม่ได้อีกแล้ว (อย่าประมาท)
-
ในช่วงที่ยังแข็งแรงอยู่ (อย่าประมาท)
ในช่วงที่ยังแข็งแรงอยู่ ให้ตั้งใจนั่งธรรมะ และสร้างบุญให้เต็มที่ ๑๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๗
- อย่าไปให้ความสำคัญ (อย่าประมาท)
- ดีที่สุดคือ... (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- เวลาเราเหลืออยู่ไม่มาก (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
-
เราจำเป็นต้องสั่งสมบุญทุกๆ วัน (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
เราจำเป็นต้องสั่งสมบุญทุกๆ วัน อย่างน้อยก็ให้พอๆ กัน กับการใช้บุญเก่าทุกวัน ๓๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
-
ชาติไหนไม่ประมาท (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
ชาติไหนไม่ประมาท ไม่ตระหนี่ สั่งสมบุญกุศลเอาไว้ ชาติถัดมา...ชีวิตก็สูงส่ง ๒๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
-
อย่าประมาทชะล่าใจว่า (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
อย่าประมาทชะล่าใจว่า เราทำบุญมาเยอะแล้ว ขอพักก่อน เพราะบาปเขาจะได้ช่อง ๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๕
-
วันหนึ่งคืนหนึ่งที่ผ่านไป (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
วันหนึ่งคืนหนึ่งที่ผ่านไป อย่าประมาท เราต้องสร้างบุญกัน ให้เต็มที่ทุกๆ วัน ๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๗
- เมื่อเราหยุดพักสร้างบุญ (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
-
ชีวิตมนุษย์ไม่แน่นอน (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
ชีวิตมนุษย์ไม่แน่นอน การชิงช่วงช่วงชิงของบุญบาป เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ๒๔ น. ๑๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๔
- อย่าประมาทในชีวิต (ยิ่งยามป่วยไข้ ยิ่งต้องอยู่ในบุญ)