- ผู้ที่นึกนิมิตแล้วไม่สบาย (• วางใจ, นึกนิมิต, คำ ภาวนา)
-
ที่ตั้งแห่งกำลังใจ (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
ที่ตั้งแห่งกำลังใจ คือ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๖
-
หวงแหนศูนย์กลางกายไว้ให้ดี (อย่าประมาทในการปฏิบัติธรรม)
หวงแหนศูนย์กลางกายไว้ให้ดี เหมือนเราหวงแหน ลมหายใจเข้าออกอย่างนั้น ๒๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๓
-
เราต้องครอบครอง (อย่าประมาทในการปฏิบัติธรรม)
เราต้องครอบครอง ศูนย์กลางกาย ของเราเองให้ได้ เราจะชนะเขา ก็ตรงยึดกลางได้นี่แหละ ๒๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๖
- งานที่ได้รับมอบหมายก็ต้องทำให้ดีกว่าดีที่สุด (ภารกิจกับจิตใจไปด้วยกัน)
- แม้เราจะต้องปฏิบัติภารกิจ (ภารกิจกับจิตใจไปด้วยกัน)
-
ถามตัวเราบ่อยๆ ว่า (ภารกิจกับจิตใจไปด้วยกัน)
ถามตัวเราบ่อยๆ ว่า ตอนนี้ใจเราอยู่ ...ไกลตัว ...ใกล้ตัว ...หรือกลางตัว ๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๘
- ฝึกใจเราให้มีสติ (ฝึกใจทุกที่ทุกเวลา)
- หัดปล่อยวางจากเรื่องราวต่างๆ ภายนอก (ฝึกใจทุกที่ทุกเวลา)
-
ว่าง ๑ นาที ๒ นาที (เพียรทำสม่ำเสมอ)
ว่าง ๑ นาที ๒ นาที ก็ฝึกใจนิ่งๆ เอาไว้ในกลางกาย ๑๒ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๙
-
ฝึกวางใจที่ศูนย์กลางกายให้เป็น (เพียรทำสม่ำเสมอ)
ฝึกวางใจที่ศูนย์กลางกายให้เป็น ฝึกบ่อยๆ ก็จะเกิดความคุ้นเคย ๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๓๑
- การเอาใจมาอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
- หวงแหนศูนย์กลางกายให้เหมือนจงอางหวงไข่ (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
- ใจติดอยู่ที่ศูนย์กลางกาย (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
- การทำสมาธิ (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
- หมั่นปัดกวาดศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ บ่อยๆ (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
- คนมีปัญญา (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
-
วิกฤติของชีวิต (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
วิกฤติของชีวิต คือ การไม่นำใจมาหยุดนิ่ง ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ๒๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๓
- หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
- ศูนย์กลางกายเป็นแหล่งกำเนิด (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)