ความคิดของผู้มีสัมมาทิฐิและผู้มีมิจฉาทิฐิ

ความคิดของผู้มีสัมมาทิฐิและผู้มีมิจฉาทิฐิ เช้าวันหนึ่งในขณะที่บุตรของเศรษฐีอยู่บนปราสาทกับนางสิริมานั้น เขาเปิดม่านหน้าต่างมองลงไป ได้เห็นนางอุตตราเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควันในขณะกำลังจัดเตรียมภัตตาหาร สามีของนางอุตตราคิดในใจว่า ‘หญิงคนนี้โง่จังเลย ละสมบัติของตนไปแทนที่จะอยู่สุขสบาย กลับยินดีไปทำให้เนื้อตัวเปรอะเปื้อนด้วยเขม่าควัน วุ่นวายอยู่กับเหล่าทาสี ไม่ควรเลย สงสัยนางจะมาจากนรกแน่ๆ จึงไม่ชอบความสบาย กลับไปชอบความลำบากให้เนื้อตัวเปรอะเปื้อนมอมแมมอย่างนั้น’ ส่วนนางอุตตราเองก็รู้สึกว่ามีคนมอง จึงเหลือบมองขึ้นไปเห็นสามี นางจึงส่งยิ้มให้ แต่ไม่ได้พูดอะไร คิดในใจว่า ‘สามีเรานี่เป็นลูกเศรษฐีแต่เป็นคนเขลา คงจะคิดว่าสมบัติของตนจะอยู่อย่างถาวรไม่มีวันหมดสลายไปเป็นแน่ ช่างไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังใช้บุญเก่าอยู่นะ’ ส่วนนางสิริมาได้เห็นรอยยิ้มระหว่างบุตรเศรษฐีกับนางอุตตราที่ส่งยิ้มให้กัน เกิดอารมณ์ชั่ววูบหึงหวง ลืมตัวไปว่า ตนเองเป็นเพียงตัวแทน เป็นคนภายนอก กลับคิดว่าเรานี่แหละเป็นภรรยาของบุตรเศรษฐีจริงๆ และสำคัญตนผิดว่า ตนเองเป็นเจ้าของเรือนหลังนี้ นางจึงรีบเดินลงมาจากชั้นบน เข้าไปในโรงครัว แล้วเอาทัพพีตักน้ำมันเนยใสที่กำลังเดือดพล่านในกระทะทอดขนม ตั้งใจว่าจะราดน้ำมันที่เดือดๆ นี้ลงบนศีรษะของนางอุตตรา ดวงตาของนางสิริมาจึงจับจ้องมาที่นางอุตตรา แล้วเดินรี่เข้าหานางอุตตราในทันที