ค้นพบวิชชาธรรมกาย

๓.ค้นพบวิชาธรรมกาย บรรยากาศที่วัดโบสถ์บนซึ่งตั้งอยู่ริมคลองบางกอกน้อย ในท่ามกลางธรรมชาติที่สงบวิเวกนั้น เกื้อหนุนแก่การปฏิบัติธรรมของท่านเป็นอย่างดี และในกลางพรรษานั้นเอง ท่านมีความคิดที่จะกระทําความเพียรอย่างอุกฤษฏ์ตั้งแต่เช้าตรู่ของวันขึ้น ๑๕ ค่ำเดือน ๑๐ “เราบวชมาจวนจะครบ ๑๒ พรรษาแล้ว วิชชาของพระพุทธเจ้าเรายังไม่ได้บรรลุเลย ทั้งที่การศึกษาของเราก็ไม่เคยขาดเลยสักวัน ทั้งคันถธุระและวิปัสสนาธุระ อย่าเลยเรา ควรจะรีบกระทําความเพียรให้รู้เห็นของจริงในพระพุทธศาสนาเสียที” เมื่อกลับจากบิณฑบาตแล้วท่านก็รีบจัดการภารกิจต่างๆ ให้เรียบร้อยเพื่อจะได้ไม่มีเรื่องกังวลใจ เสร็จแล้วจึงเข้าไปนั่งสมาธิเจริญภาวนาในอุโบสถ โดยตั้งใจว่าหากยังไม่ได้ยินเสียงกลองเพลก็จะไม่ยอมลุกจากที่ เมื่อตั้งใจดังนั้นแล้วก็นั่งหลับตาภาวนา “สัมมา อรหัง” ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งความปวดเมื่อยและอาการเหน็บชาค่อยๆ ทวีความรุนแรงมากขึ้น ความกระสับกระส่ายก็เริ่มติดตามมา ดูเหมือนว่าการตั้งสัจจะว่าถ้ายังไม่ได้ยินเสียงกลองเพลจะไม่ยอมลุกจากที่นั้นทําให้เกิดความกระวนกระวายใจ ผิดกว่าครั้งก่อนๆ ที่นั่งภาวนาไปก็ไม่รู้สึกเช่นนั้น ยิ่งคิดจิตก็ยิ่งชัดส่ายจนเกือบจะหมดความอดทน แต่เมื่อได้ตั้งสัจจะไปแล้วจึงต้องทนนั่งต่อไป เมื่อตัดใจ ไม่สนใจต่อความปวดเมื่อย เพราะเห็นเป็นเรื่องธรรมดาของสังขารแล้ว ในที่สุดใจก็ค่อยๆ สงบลงทีละน้อย แล้วรวมหยุดเป็นจุดเดียวกัน เห็นเป็นดวงใสบริสุทธิ์ขนาดเท่าฟองไข่แดงของไก่ติดอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ใจชุ่มชื่นเบิกบาน อย่างบอกไม่ถูก เย็นวันนั้น หลังจากได้ลงฟังพระปาฏิโมกข์กับเพื่อนสหธรรมิกแล้ว ท่านรีบทําภารกิจส่วนตัวเสร็จแล้วสรงน้ำให้ร่างกายสดชื่นดีแล้ว จึงเข้าไปในอุโบสถแต่เพียงรูปเดียว เมื่อกราบพระประธานแล้วท่านก็ได้ตั้งสัตยาธิษฐานว่า หากนั่งสมาธิเจริญภาวนาในครั้งนี้แล้ว ยังไม่บรรลุธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงบรรลุ ก็จะขอถวายชีวิตเป็นพุทธบูชา โดยไม่ยอมลุกขึ้นเป็นอันขาด ดวงกลมใสบริสุทธิ์หยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกายยังคงอยู่ และยิ่งใสสว่างมากขึ้น ครู่ต่อมาก็ขยายใหญ่ขนาดเท่าดวงอาทิตย์ใสเหมือนกระจก สว่างมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ขณะที่ยังคงนิ่งอยู่นั้น มีเสียงผุดขึ้นมาจากกลางดวงสว่างนั้นว่า “มัชฌิมาปฏิปทา” ในขณะนั้นก็เห็นจุดเล็กๆ เรื่องแสงสว่างวาบ ขึ้นมาจากกลางดวงนั้นเสมือนเป็นจุดศูนย์กลางของดวงสว่างดวงเดิม จากนั้นก็ค่อยๆ ขยายขึ้นจนขนาดเท่ากับดวงเดิม แล้วดวงเดิมก็หายไป “เออ....มันยากอย่างนี้นี่เอง ถึงได้ไม่บรรลุกัน ความเห็น ความจํา ความคิด ความรู้ ต้องรวมเป็นจุดเดียวกัน เมื่อหยุดแล้วจึงดับ เมื่อดับแล้วจึงเกิด” เมื่อมองเรื่อยไปก็เห็นดวงใหม่ผุดซ้อนขึ้นมาแทนที่ดวงเก่า แต่ใสสว่างมากยิ่งขึ้น จนในที่สุดก็เห็นกายต่างๆ ตามลําดับจนกระทั่งถึง “ธรรมกาย” เมื่อท่านเข้าถึงพระธรรมกายแล้ว ท่านยังคงนั่งเจริญภาวนาทบทวนสิ่งที่ท่านเพิ่งค้นพบนั้นต่อไปอีก ครู่ต่อมาท่านได้เห็นวัดๆ หนึ่งปรากฏขึ้น จําได้ว่าเป็นวัดบางปลา เมื่อตรวจตราต่อไปท่านก็เห็นพระภิกษุที่อยู่ในวัดนั้นด้วย ความรู้สึกขณะนั้นเหมือนกับว่า ตัวท่านเองได้ไปอยู่ที่วัดนั้น และท่านรู้สึกว่าที่วัดบางปลาจะมีผู้ที่สามารถบรรลุธรรมเช่นเดียวกับท่าน วัดนั้นจึงปรากฏให้ท่านเห็น นับแต่นั้นมา ท่านก็มุ่งมั่นในการนั่งสมาธิเจริญภาวนา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม เมื่อยิ่งปฏิบัติก็ยิ่งลึกซึ้ง จนกระทั่งเวลาออกพรรษาและรับกฐินแล้ว ท่านก็ขอลาเจ้าอาวาสวัดโบสถ์บนไปพักที่วัดบางปลา และที่นั่นเองท่านได้สอนการเจริญภาวนาจนมีพระภิกษุผู้สามารถเจริญรอยตามท่านได้ ๓ รูป และคฤหัสถ์ ๔ คน จากนั้นท่านได้พาพระภิกษุที่เข้าถึงธรรมกายรูปหนึ่งชื่อ พระสังวาลย์ ไปจําพรรษาที่วัดสองพี่น้อง สุพรรณบุรี ซึ่งนับเป็นพรรษาที่ ๑๓ ของท่าน และที่นั่นท่านก็สามารถแนะนําวิธีปฏิบัติให้แก่พระภิกษุรูปหนึ่งชื่อพระหมก ได้เข้าถึงพระ ธรรมกายภายหลังท่านรูปนี้ได้มาจําพรรษาที่วัดปากน้ำ และหลวงพ่อได้ส่งไปสอนปฏิบัติธรรมที่วัดบรมนิวาส จนมีผู้เข้าถึงพระธรรมกายด้วยเช่นกัน เมื่อรับกฐินเสร็จแล้ว ท่านได้ไปปฏิบัติศาสนกิจที่วัดประตูสาร ด้วยหวังจะสนองพระคุณพระอุปัชฌาย์ของท่าน แต่พระอุปัชฌาย์ท่านมรณภาพไปแล้ว หลวงพ่อท่านจึงได้อยู่แสดงพระธรรมเทศนาโปรดญาติโยมที่นั่นเป็นเวลา ๔ เดือน จนมีผู้ศรัทธาท่านเป็นจํานวนมาก จากนั้นท่านก็ได้เดินทางกลับวัดพระเชตุพนฯ โดยท่านได้พาพระภิกษุ ๔ รูปมาศึกษาพระปริยัติธรรมด้วย