ยามคับขันให้แข็งใจเข้ากลางไว้

ยามคับขันให้แข็งใจเข้ากลางไว้ เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมนะลูกนะ พร้อมเสมอ ไม่ควร ประมาทในชีวิต ต้องหมั่นให้ทาน รักษาศีลและเจริญภาวนาอย่าง สม่ำเสมอ ถ้าเราได้เข้าถึงธรรมกายแล้วก็ไปเองได้ ไม่ต้องมี ใครไปส่งก็ไปเองได้ ในที่นี้ไปเองได้หลายท่านทีเดียว แต่ยังไม่ ให้ไป ให้อยู่ก่อน อยู่สร้างบุญกันเยอะๆ ให้วิมานทอง เป็น วิมานแก้วให้ได้ ให้ใสๆ สว่างๆ จะเปลี่ยนได้ต้องถึงธรรมกาย เป็นธรรมกาย หลับตา ลืมตา นั่ง นอน ยืน เดิน หกคะเมน ตีลังกา ก็เป็นธรรมกาย ในทุกอิริยาบถ ในทุกสถานการณ์เพราะฉะนั้น ทุกคนตายหมดรู้ไหม ทุกคนเลย ไม่มี เหลือเลย แล้วเวลาจะตายอย่าลืมน่ะ ดูไปตรงกลาง สมมุติว่า ทุกขเวทนามันกล้าขึ้นมา อยู่ตัวคนเดียวนี่นะ พอจะตายจริง อย่า เอาใจไปเกาะอะไรนะ ไม่สนใจใครทั้งนั้นแหละ หยุดไปในกลาง ตัวนิ่งๆ พอถึงตรงนั้น ไม่ว่าทุกขเวทนาจะกล้าแค่ไหน จะเจ็บ ปวดรวดร้าวแค่ไหน อย่าลืมนะ ทิ้งร่างกาย ทิ้งทุกสิ่ง เอาใจ ตั้งมั่นไว้ตรงกลาง แม้ตอนนั้นยังไม่เห็นก็ตาม แม้ตอนนั้นยัง ไม่สว่าง ยังมืดๆ หรือเจ็บปวดมาก นิ่งไว้ พอนิ่งๆ ไปเรื่อยๆ พอดวงทุกข์ ดวงเจ็บ ดวงตายมันมา มันดูดเข้าไปตรงกลางน่ะ พอดูดตรงกลาง วีบ..สว่างเลย คราวนี้หายเจ็บ หายปวด หลุดออกมาเลย เดินตาม ฐานต่างๆ อย่างรวดเร็ว ปุ๋บก็ออกมายืนข้างนอกเลย ตอน นั้นแข็งใจให้ดีนะ ใจแข็ง ๆ นะ นิ่งๆ ถ้าอยู่ตัวคนเดียวนะ หรือถ้าอยู่หลายคน ลูกหลานคนไหนมันร้องไห้ บอกว่าไปไกลๆ ฉันจะเตรียมตัวตาย เหมือนโยมแผ้ว เป็นแม่ชีอยู่วัดปากน้ำ ท่านมาเล่าให้ หลวงพ่อฟัง รูปร่างท่านป้อม ๆ เล็กๆ ชอบมาคุยธรรมะ ตอน หลวงพ่อบวชใหม่ๆ เพราะท่านเข้าวัดตั้งแต่อายุ ๒๕ พอท่าน มาคุยก็อายุ ๗๕ ท่านบอก โยมนี้นะเห็นแต่ดวงใสๆ องค์พระ โยมนั่งไม่เห็นเลย แต่ดวงใสๆ แน่วเลย โยมก็นอนรวมกับ แม่ชีทั้งหลายในศาลา ที่หลวงพ่อวัดปากน้ำฯ เคยใช้สอนธรรมะตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ แล้วท่านก็บอกกับเพื่อนสหธรรมิกมุ่ง ข้างๆ ว่า พวกเธอน่ะ ถ้าฉันเป็นอะไรไป เธออย่ามาถูกตัวฉันนะ ฉันกำลังตรึกดวงใสๆ ฉันจะไปสวรรค์ชั้นดุสิต เธออย่ามายุ่ง เพราะฉะนั้นตอนเราป่วยหนักนอนอยู่บนเตียง มีคนมา แวดล้อม ต้องบอกไว้ก่อนตอนดีๆ น่ะ ตอนที่ยังไม่ทุกขเวทนา กล้าพอว่า ทุกคนอย่าร้องไห้ ไม่มีประโยชน์ ให้ช่วยสวดมนต์ให้ฟัง พูดธรรมะให้ฟัง ทำอะไรไม่ได้ก็ให้เฉยๆ ไว้ อย่าร้องห่มร้องไห้ พูดโน้นพูดนี่ สิ่งที่จะพูดเป็นเรื่องบุญ เรื่องกุศล เรื่องธรรมะ เรื่องครอบครัวอย่าไปพูด ทำมาหากินอย่าพูด เรื่องเป็น หนี้เป็นสินใครไม่ต้องพูด เอาไว้ชาติหน้าไปใช้กันใหม่ และก็ให้ ใจนิ่งอยู่ในกลางกายอย่างนั้นล่ะ นิ่ง ๆ เฉยๆ ให้ดวงใสๆ องค์ พระใสๆ พอทุกขเวทนามันกล้าขึ้นมา มันจะลืม มันจะปวด โน้นปวดนี้เลย แต่แข็งใจไว้ แข็งใจไว้นะ นิ่งๆ อยู่ตรงนั้นทีเดียว ที่เราคิดว่าเป็นกลาง ศูนย์กลางกายนิ่ง พอถูกส่วนจะถูกดูดวูบ เข้าไปเลย เข้าไปตรงช่องนั้นเลย เพราะตรงกลางกายน่ะเป็น ที่พึ่งที่สําคัญที่สุดพอวูบเข้าไป ก็สว่าง แล้วก็หลุดมาตามฐานอย่างรวดเร็ว เป็นกายมนุษย์ละเอียด แล้วก็ขึ้นราชรถ ก็เป็นกายทิพย์ เทวดาบ้าง เทพบุตรบ้างแล้วหลังจากนั้น ก็ไปตามกำลังบุญ ตอนนี้จิตจะต้อง แน่วนะ ถ้าใครอยากไปชั้น ๔ ต้องแน่วแน่เลย ต้องนิ่ง ถ้าเรา มีสมบัติใหญ่แล้ว คือมีบุญใหญ่ติดตัว ของเราไป จะไปอยู่ชั้น ไหนก็ได้ ถ้าได้องค์พระใสๆ ล่ะก็ เลือกเอาเลย หลุดไปเลย ระลึกนึกถึงบุญแล้วก็ธรรมปฏิบัติ แล้วก็พรึบไปเลย เพราะ ฉะนั้นก็เตรียมตัวให้ดีนะ เพราะฉะนั้น ใครที่มีความเพียรปฏิบัติธรรมไม่สม่ำเสมอ พอมีอารมณ์ที่ก็นั่งที่ นั่งวันหยุดไปห้าวัน นั่งห้าวันหยุดไปเดือน หนึ่งอะไรอย่างนี้ เลิกเสียนะลูกนะ เวลาเราเหลือน้อยจริงๆ นิดเดียว และความตายก็ไม่มีนิมิตหมาย วันที่ ๒๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๕