อิ่ม-อด เป็นรสชาติของชีวิต

อิ่ม-อด เป็นรสชาติของชีวิต มีเรื่องขบขันเกิดขึ้นเรื่องหนึ่ง คือตอนเกิดสงคราม ผู้คนอพยพ หลบภัยออกต่างจังหวัดกันเป็นส่วนมาก คนที่ต้องทนอยู่มักจะเป็นคน ยากจนที่ไม่รู้จะหนีไปไหน คนเหล่านี้ก็ไม่ใคร่มีสิ่งใดจะใส่บาตร ทางวัด จึงแก้ปัญหาด้วยการปลูกต้นมะละกอจนรอบวัด ใช้ทำกับข้าวเลี้ยงพระ เลี้ยงสามเณรและคนในวัดทุกวัน อาหารประจำมื้อเช้า คือข้าวต้มกับ มะละกอดิบดองเค็ม กินกันจำเจเป็นปี ใครฟังคุณยายเล่าเรื่องตอนนี้ ก็จะต้องรู้สึกเห็นใจและเห็นด้วยในการสั่งตัดต้นมะละกอทุกคน แต่ก็มักอดหัวเราะขบขันกันไม่ได้ เพราะเข้าใจความรู้สึกของผู้สั่ง