บทส่งท้าย

บทส่งท้าย เมื่อหลวงปู่มาบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา และค้นพบ วิชชาธรรมกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่สูญหายไปเป็นเวลานาน ทำให้ ท่านได้ทราบว่า มนุษย์ทุกคน ไม่ว่าเชื้อชาติศาสนาใด ต่างก็มีพระธรรมกาย อยู่ภายในตัว ทุกคนสามารถเข้าถึงพระธรรมกายภายในได้ และพระธรรมกาย ภายในนี้เป็นที่พึ่งที่ระลึกอันแท้จริง ช่วยทำให้ทุกคนมีความสุขได้ ช่วย ปิดนรก เปิดสวรรค์รวมทั้งเปิดทางพระนิพพานได้ การค้นพบของท่านใน ครั้งนี้ จึงถือเป็นจุดเปลี่ยนแปลงวิถีการดำเนินชีวิตของมนุษยชาติ ครั้งหนึ่งเลยทีเดียว หลวงปู่ท่านตระหนักดีว่า วิชชาธรรมกายที่ท่านค้นพบมานั้นมีค่า ยิ่งสิ่งใด เกินกว่าจะพรรณนาได้ เพราะเป็นสิ่งเดียวที่สามารถช่วยชาวโลก ให้พ้นทุกข์ได้อย่างแท้จริง ด้วยความเมตตาอยากให้ทุกคนมีที่พึ่งที่ระลึก อันประเสริฐ ได้มีโอกาสรู้จักคำว่า “หยุด” รู้จักทางสายกลาง รู้ว่าหนทาง พระนิพพานมีอยู่ภายในตัวของทุกคน เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ด้วยวิธีการทำใจให้หยุดนิ่ง ท่านจึงดำเนินตามรอยบาทพระศาสดาทุ่มเท เผยแผ่วิชชาธรรมกายที่ท่านสละชีวิตค้นพบมาแก่ชาวโลก โดยมิได้ แสวงหาความหลุดพ้นแต่เพียงลำพัง และมิได้หวั่นไหวต่ออุปสรรค หรือความยากลำบากใดๆ ที่เกิดขึ้นในการเผยแผ่วิชชาธรรมกาย เนื่องจากวิชชาธรรมกายไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นได้โดยง่าย ด้วยความ ห่วงใยไม่อยากให้วิชชานี้สูญหายไปอีก ก่อนมรณภาพท่านจึงกำชับให้ ศิษย์ของท่านเผยแผ่วิชชาธรรมกายต่อไปและให้ขยายออกไปทั่วโลก นับตั้งแต่หลวงปู่มรณภาพไปจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ ศิษย์ของท่านก็ ยังคงช่วยกันเผยแผ่วิชชาธรรมกายตลอดมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณยาย อาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ศิษย์เอกคนหนึ่งของท่าน ได้รวมหมู่คณะมาสร้างวัดพระธรรมกายขึ้นจนเป็นบุญสถานอันศักดิ์สิทธิ์ มีสาธุชนมาสร้างบุญสร้างบารมีกันเป็นจำนวนมาก ทำให้วิชชาธรรมกาย เผยแผ่ไปอย่างกว้างขวาง และเพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ของหลวงปู่ หมู่คณะวัดพระธรรมกายโดยการนำของหลวงพ่อธัมมชโย จึงตั้ง มโนปณิธานอย่างแน่วแน่ที่จะเผยแผ่วิชชาธรรมกายไปทั่วโลกให้จงได้ ทุกวันนี้ หมู่คณะวัดพระธรรมกายทุ่มเทอย่างสุดกำลังกาย สุดกำลังใจเพื่อทำงานพระศาสนา ทุกๆ ท่านในองค์กรไม่ได้ทำงานเพียง เพราะเป็นหน้าที่ แต่ทำด้วยความเต็มใจ ด้วยอุดมการณ์ ด้วยความรัก ในพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย และความรักในเพื่อนมนุษย์ ปรารถนา ที่จะสืบทอดมรดกธรรมอันล้ําค่านี้ให้เผยแผ่ไปสู่มวลมนุษยชาติให้กว้าง ขวางยิ่งๆ ขึ้นไป พวกเราซึ่งเป็นลูกหลานของมหาปูชนียาจารย์ เป็นผู้ที่มีลาภ อันประเสริฐ ที่ได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนา ได้รู้เรื่องราวของวิชชา ธรรมกาย และมีโอกาสได้ฟังพระธรรมคำสอนจากมหาปูชนียาจารย์ หากเราใช้โอกาสดีที่มีอยู่นี้ให้เป็นประโยชน์ ด้วยการปฏิบัติตามคำสอนของ มหาปูชนียาจารย์ ที่มุ่งเน้นให้ทำความดี ๓ ประการหลักๆ อย่างครบถ้วน ทุกวัน ด้วยการทำทาน รักษาศีล และตั้งใจทำสมาธิภาวนาให้เข้าถึง พระธรรมกาย รวมทั้งบำเพ็ญตนเป็นกัลยาณมิตรต่อผู้อื่น ก็จะเป็นทางมา แห่งบุญกุศลอันใหญ่หลวงของตัวเราเอง และเป็นการแสดงออกซึ่งความ เคารพรักต่อท่านอย่างแท้จริงด้วยการปฏิบัติบูชา ซึ่งเท่ากับว่า เราเป็น บุคคลหนึ่งที่มีส่วนทำให้ความปรารถนาของมหาปูชนียาจารย์ที่อยากให้ ชาวโลกมีความสุข บังเกิดเป็นความจริงขึ้นมา