พบผู้สืบทอดวิชชา

พบผู้สืบทอดวิชชา ภารกิจของคุณยาย มีต่อเนื่องยาวนาน ไม่เคยหยุดหรือขาดตอน ดุจดังจะรอผู้มีบุญ บารมีมาสืบสานให้วิชชาธรรมกายต่อเนื่องสืบไป ดังที่คุณยายเล่าว่า “ยายเอาแต่งานอย่างเดียว อยู่โยงกับที่ไม่ได้ไปไหน คิดว่า อยากจะไปเชียงใหม่ตั้งแต่หลวงพ่อยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ได้ไป พอหลวงพ่อเสียก็มาอยู่กับ ยายสุก อยู่โยงเฝ้าบ้าน ไม่ได้ไปไหน พอยายสุกเสีย คิดว่าตอนนี้เป็นอิสระจะไปไหนก็ได้ พอดีมาพบกับหลวงพ่อธัมมะ ยายก็ตั้งหลัก ยายคิดมานานแล้ว แต่คนที่ทำวิชชาด้วยกัน ยายยังเห็นไม่เหมาะสม จึงยังไม่อยากได้” (๑๒ ส.ค. ๒๕๒๓) เหตุการณ์สำคัญครั้งนั้น คุณยายยังจำได้แม่นยำ ดังท่านได้เล่าว่า “หลวงพ่อธัมมชโยพบกับยาย สมัยที่ท่านยังเป็นเด็กนักเรียน ม.๘ สวนกุหลาบ อายุ ๑๙ ปี ยาย พบหลวงพ่อครั้งแรกที่งานศพยายทองสุก ยายไปปัดกวาดทำความสะอาด พอดีเห็น หลวงพ่อยายคิดว่า คงเป็นเด็กวัดหรือเด็ก ที่ไหนมาเดินอยู่ หลวงพ่อก็ยังไม่รู้จักยาย แต่เดินตามหายาย เพราะแม่ชีวรมัยเอาเรื่องที่ ยายปัดลูกระเบิดไปลงหนังสือ (วิปัสสนาบันเทิงสาร) ท่านก็ตามหายายที่วัดปากน้ำ วันต่อมา ยายกำลังจะไปบ้านคุณตุ๊ย ที่คลองประปา ต้องเดินมาทางประตูน้ำตรงท่าไฟไหม้ นั่งเรือไปขึ้นคลองประปา หลวงพ่อเข้ามาหายาย ยายก็บอกว่าให้มาหาใหม่อีกที วันรุ่งขึ้น หลวงพ่อก็มาหายายที่บ้านหลังเล็ก ใกล้ๆ ศาลา จากนั้นก็มาหายายทุกวัน เช้าก็ต้องเจอหน้าแต่เช้าทุกวัน จนกระทั่งท่านเข้า มหาวิทยาลัยได้ ตอนนั้นยายมีทุเรียน มีคนเอามาให้ ยายก็ฉีกทุเรียนให้ท่านกิน ท่านบอกไม่เคยกินมากอย่างนี้มาก่อน แน่นไปหมด ท่านบอกว่า ยายไม่มีอะไร แต่พอท่าน มาพบยาย ท่านก็มีแต่ความสุขขึ้นตลอดเวลา" (พุธ ๑๕ มิ.ย. ๒๕๒๖) คุณยายเล่าว่า "ตั้งแต่หลวงพ่อธัมมชโยพบยาย ท่านก็มาปฏิบัติธรรมทุกวัน ไม่ขาด" (๒๗ ก.พ. ๒๕๒๔) พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ได้กรุณาเล่าให้ฟังว่า “สมัยก่อนหลวงพ่อเข้าวัด อายุ ๑๙ ปี พบคุณยาย เมษายน พ.ศ. ๒๕๐๖ มานั่งสมาธิกับยายที่บ้านหลังเล็ก ตอนนั้น ชีวิตของหลวงพ่อมีเพียง ๒ อย่าง คือ ยายและธรรมะ เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ในใจมีผู้หญิงเพียงคนเดียว คือ คุณยาย คิดแต่ว่าท่านเป็นพระ เป็นอาจารย์สอนวิชชาให้ พอคุณยายรับแขกเสร็จก็จะปิดประตูนั่งธรรมะ พอลืมตา ก็เห็นคุณยายที่นำความปีติมาให้ ภาพของคุณยายที่นั่งสมาธิตัวตรงเป็นฉาก หลังพิงอากาศ สงบนิ่ง เป็นความราบเรียบ ที่เรียบง่าย มีพลังแห่งความบริสุทธิ์ นั่งนิ่ง ตัวตรงสงบ ไม่มีโยกเยกเหมือนก้อนหิน เป็น ความนิ่งที่เคลื่อนไหว กระจายพลังออกมา ตลอดเวลา เห็นแล้วเกิดแรงบันดาลใจอยาก นั่งธรรมะ” “วันแรกที่พบคุณยาย หน้าหอหลวงพ่อวัดปากน้ำ ท่านบอกว่าให้มาเจอกันใหม่ พอเช้าวันรุ่งขึ้น หลวงพ่อก็ไปรอยายเลย ยายบอกว่า “คุณนั่งไปเรื่อยๆ ยังไม่คุย นั่งเป็นก้นกะทะ ไม่พูดอะไรเลย คุณนั่งไปจิตละเอียดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง เห็น องค์พระผุดเป็นสายที่กลางกาย คุณยายพูด ในสมาธิว่า คุณคือคนที่หลวงพ่อวัดปากน้ำ ให้ยายไปตามมานะ" แล้วยายก็สอนวิชชาให้เลย นั่งกับท่านลัดข้ามขั้นตอน รู้สึกว่ารักคุณยายมาก พอเช้าก็มานั่งธรรมะกับยาย ๒ ทุ่ม ก็กลับ วันๆ ค้นธรรมะกับยายตลอด" “ช่วงนั้นคุณยายอายุ ๕๓-๕๔ ปี ท่าน ป่วยอยู่ ๒ ปี ลูกศิษย์พาท่านไปรักษาตัวใน สวนคนเดียว นอนอยู่บนเตียง นอนทำสมาธิ ตอนนั้นหลวงพ่อไม่คิดว่าท่านป่วย ไปเยี่ยม ท่าน ไปนั่งสมาธิหน้าเตียงท่าน ท่านไม่ค่อยมีแรง ตอนนั้นหลวงพ่อยังเป็นนักศึกษา ถามท่านแต่เรื่องธรรมะ ไม่เคยถามเรื่องป่วยท่านเลย พอถามธรรมะ ท่านคลุมโปงอยู่ก็เปิด ผ้าห่มออกมาตอบ ไม่รำคาญหลวงพ่อเลย อยู่กับท่านทั้งวัน หลวงพ่อพยายามเอาใจ เจ้าของบ้านให้เขาดูแลยาย แล้วหลวงพ่อจะ ได้มาเยี่ยม ทางเดินเข้ามาเยี่ยมยายไกลมาก แต่ไม่รู้สึกว่าไกล มีปีติ มีความสุข"