จุดผันแปรชีวิต

" จุดผันแปรชีวิต " “ยายรักแม่มาก ยายจะใกล้ชิดแม่มากกว่าพ่อ เพราะพ่อดุ ชอบตียาย และยายก็ซนมาก แม่ยายชอบทำขนมให้ลูกๆ ทาน เช่น ขนมต้ม ข้าวต้มมัด มันต้ม กระยาสารท เวลาทำกระยาสารท แม่จะทำเก็บใส่กระจาด แขวนห้อยจากชื่อหลังคาลงมา ยายหิวก็จะไปหยิบทาน" “บางที่แม่จะเก็บเงินไว้ตามขอใต้หลังคาบ้าน ใส่กระบอกไว้ ไม่มีใครเห็น บางทีก็ใส่ ตุ่มฝังดินไว้” “พ่อยายชอบกินเหล้าทุกวันๆ ละสิบสตางค์ พอตกเย็น ก็จะเดินไปหัวสะพาน ท่านมีเจ๊กพายเรือมาขายเหล้า ‘เหล้าเน้อ เหล้าเน้อ’ พ่อยายก็จะซื้อ ๑ ก๊ง (๑ ถ้วย ที่คนจีนใช้ตวงเหล้า) ยกเว้นช่วงเข้าพรรษาเท่านั้น ที่พ่อจะหยุดทานเหล้า" (๑๑ ก.ค. ๒๕๒๕) “ปกติพ่อจะเป็นคนเงียบ ไม่พูดคำ หยาบกับลูก ตอนนั้นยายอายุ ๑๑-๑๒ ขวบ วันนั้นพ่อกินเหล้าเมาแล้วก็นอนบ่นพึมพํา ตามประสาคนเมาบนแคร่ในคอกควายใต้ถุน บ้าน แม่รำคาญด่าพ่อว่า ไอ้นกกระจอก อาศัย รังเขาอยู่" พ่อโมโหมาก เพราะพ่อเป็นคนจน กว่าแม่ แม่เป็นคนรวย พ่อจะรู้สึกเป็นปมด้อย คำว่าไอ้นกกระจอกนี้ นกกระจอกเป็นนกที่ ไม่ทำรังของตัวเอง ทำรังไม่เป็น จะอาศัย ตามค่าคบไม้ หรือกระบอกไม้ไผ่ พ่อตะโกน ว่า ลูกทุกคนได้ยินใช่ไหม แม่ด่าพ่อ” ยาย รักแม่มาก ยายกลัวว่าแม่จะถูกพ่อตี ลูกทุก คนกลัวพ่อหมด ยายเลยตอบไปว่า ‘เปล่า หรอกพ่อ แม่ไม่ได้ว่าพ่อ’ พ่อโกรธจัดมากพูด ขึ้นว่า ลูกทุกคน เอ็งว่าแม่ไม่ได้ด่าพ่อให้มัน หูหนวก ๕๐๐ ชาติ" " “ตั้งแต่นั้นมา ยายกลัวหูหนวกมาก ยายคิดมาตลอด คิดว่าจะมาขออโหสิพ่อ ตอนพ่อจะตาย เพราะคำของพ่อแม่เป็น คำศักดิ์สิทธิ์ พ่อแช่งครั้งนี้ ยายพูดอยู่เพียงคนเดียว” “ก่อนพ่อจะตาย พ่อยายเป็นริดสีดวงทวาร เลือดออกมากตาย วันนั้นแม่ให้ช่วย ประคองพ่อ แม่ป้อนข้าวให้พ่อ พ่อตาเหลือก ยายไม่รู้ว่าพ่อเป็นอะไร บอก “แม่ๆ พ่อเขาตาเหลือก" แม่บอกว่า มึงวางๆ" แม่บอกให้วางพ่อนอนลง ยายก็วาง ตอนนั้นยายไม่รู้ ว่าคนจะตายเป็นอย่างไร แล้วยายก็พายเรือ ไปดูข้าวในทุ่งนาคนเดียว ตอนนั้นยายเป็น คนดูแลข้าว หน้าน้ำเดือน ๑๑-๑๒ น้ำหลาก ดูพระอาทิตย์ตก กลับมาถึงบ้าน พี่น้องอยู่ กันพร้อมหน้าทุกคน พอยายมาถึงทุกคนก็ ถามว่า เอ็งหายไปไหนมาๆ พ่อตายแล้ว ใครๆ เขาขอขมาพ่อกันหมด ขาดเอ็งคนเดียว" ยายเสียใจมากแทบช็อค คิดอยู่ตลอดเวลาว่า จะทำอย่างไรจึงจะอโหสิพ่อได้ มิฉะนั้นหูคง หนวก ๕๐๐ ชาติ"