กัลยาณมิตรคนแรก
อย่างไรก็ดี บุญเก่าของอาตมาคงมีอยู่ไม่น้อย จึงทำให้ได้ พบ คุณไชยบูลย์ สุทธิผล เสียก่อนที่จะหลงทางเลยเถิดไปไกล
อาตมาเพิ่งกลับจากประเทศออสเตรเลีย เพื่อมาเรียนเก็บ วิชาระดับปริญญาตรี สาขาสัตวบาล ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และได้พบกับคุณไชยบูลย์ ซึ่งเป็นนิสิตรุ่นน้อง ปี ๔ อาตมาจำได้ แม่นยำว่าเป็นวันอาทิตย์ที่ ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๐๙ ซึ่งเป็นวันลอย กระทง
คืนนั้น อาตมาได้นิ้วขวดเหล้าไปในแจกรุ่นน้องกลุ่มหนึ่ง ริมสระน้ำ หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ น้อง ๆ ทุกคนในกลุ่มนั้น ต่างก็รับไปดื่มแต่โดยดี แต่มีอยู่เพียงคนเดียวที่ปฏิเสธ
“ผมไม่ดื่มเหล้า ผมถือศีล”
คำว่า “ถือศีล” กระทบใจอาตมาอย่างแรง เพราะอาตมา เองก็เคยถือศีลห้ามาก่อนในช่วงที่ฝึกสมาธิเพื่อเรียนวิชาหนังเหนียว อยู่ยงคงกระพัน เพิ่งมาเสียท่ากลายเป็น “ขวดแม่โขงเดินได้” ตอนเข้า มาเรียนมหาวิทยาลัยนี่เอง เคยคิดโทษเพื่อน ๆ โทษสิ่งแวดล้อมเรื่อยมา แต่ภายหลังเมื่อรู้จักใกล้ชิดคุณไชยบูลย์มากเข้า ก็เลยต้องยอมรับว่าเรามัน แสบเอง เพราะคุณไชยบูลย์นั้น เพื่อน ๆ ทุกคนพร้อมใจกันยืนยัน
ขันแข็งว่า ถือศีลห้ามาตลอดรอดฝั่งได้ในท่ามกลางเพื่อนขี้เมารอบตัว อย่างไรก็ตาม คืนนั้นอาตมาได้พูดตีรวนไปหลายคำ แต่ก็รู้สึกสะกิดใจ อยู่ลึก ๆ ท่ามกลางความรู้สึกที่มัวซัวด้วยฤทธิ์เหล้าว่า น้องคนนี้ไม่ใช่ ธรรมดา
เช้าวันรุ่งขึ้นสร่างเมาแล้ว นึกถึงน้องคนที่เมื่อคืนบอกว่า ถือศีล แต่เพราะเมาจัดจึงจำหน้าไม่ค่อยได้ ชื่อก็ไม่ได้ถามเอาไว้ เลย เอาข้อมูลแค่น้องปี ๔ ถือศีล ๕ ไปสืบเสาะหาตัวจนพบ ได้เห็นหน้า ได้พูดคุยกัน โดยไม่มีดีกรีสุรามาบดบัง จึงนึกชอบ รู้สึกถูกอัธยาศัย อยากถ่ายทอดวิชาหนังเหนียวให้ทันที
ต่อมาก็หาโอกาสเข้าใกล้ชิด เพราะอยากถ่ายทอดวิชาให้ นั่นแหละ แต่อย่างไรก็ตาม ต้องขอสอบภูมิธรรมกันก่อนนะ ขนาด เปิดพระไตรปิฎกถามกันเชียว แต่เนื่องจากอาตมาอ่านตำรามามาก คำถามเลยเยอะหน่อย โชคดีที่น้องคนนี้เข้าใจและนับถือว่าเป็นพี่จึง ไม่ว่าอะไร การสอบภูมิทำอยู่หลายวันจนไข้ขึ้นด้วยกันทั้งคู่ ถามข้อไหน น้องก็ตอบได้ทุกข้อ ต้อนไม่จนสักที ที่เคยตั้งใจจะรับเป็นลูกศิษย์ก็ชัก ลังเล เพราะภูมิความรู้ทางธรรมของท่านเหนือกว่าอาตมามาก
เหลือคำถามขั้นตัดสินเรื่องสุดท้ายคือ เรื่องนรก-สวรรค์ พอได้โอกาสก็ถามทันที คิดอยู่เหมือนกันว่า ถ้าตอบแบ่งรับแบ่งสู้อย่าง ที่คนอื่นตอบ ก็คงยกย่องได้แค่เป็นพระไตรปิฎกเคลื่อนที่ แต่แล้ว อาตมาก็ได้ยินคำตอบชัดถ้อยชัดคำ ยืนยันขันแข็งด้วยความมั่นใจเต็มที่ว่า นรกมีจริง สวรรค์มีจริง ผู้ที่สามารถไปดูนรก ไปดูสวรรค์ได้ยังมี ชีวิตอยู่ ซ้ำยังบอกชื่อเสียงเรียงนามเสร็จสรรพว่า
ชื่อคุณยายจันทร์ ขนนกยูง เป็นแม่ชีอยู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ
“เชื่อเถอะพี่เด็จ จริงล้านเปอร์เซ็นต์เลย...แล้วถ้าพี่เด็จอยาก เห็นนรกสวรรค์ด้วยตนเอง ท่านก็จะสอนให้”
ได้ยินแค่นี้ก็ใจชื้นว่า น้องคนนี้ไม่ใช่ดีแต่ปากเสียแล้ว นี่คือ คน ๆ แรกที่ให้คำตอบได้ถูกใจที่สุด และเป็นคนที่ทำให้อาตมาอยาก พบคุณยายมากเหลือเกิน
นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา อาตมาก็ได้คิดว่า คนที่มีความรู้ใน พระไตรปิฎกขนาดนี้สมควรยกให้เป็นครูบาอาจารย์ของเราได้ แม้จะ มีอายุคราวน้องก็ตาม จึงยอมตัวเป็นลูกศิษย์ด้วยความเต็มใจ เวลาอยู่ ด้วยกันก็ให้นั่งให้นอนสูงกว่า แม้ขณะนี้ เมื่อคุณไชยบูลย์ สุทธิผล กลายมาเป็นหลวงพ่อ ธัมมชโยภิกขุ เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกายแล้ว อาตมาก็ยังติดสอยห้อยตามมาเป็นลูกศิษย์ ยอมตายถวายชีวิตอยู่ด้วย นี่ถ้าไม่พบท่านตอนนั้น ป่านนี้อาตมาคงเป็นเหมือนขุนแผนแสนแสบ พระเอกจอมคาถาอาคมอย่างในวรรณคดีเรื่องขุนช้างขุนแผนไปแล้ว