ศึกษาวิชชาธรรมกาย

ศึกษาวิชชาธรรมกาย โดยปกติแล้ว คุณนายเลี้ยบจะเชิญคุณยายทองสุข สำแดงปั้น ศิษย์ที่ปฏิบัติธรรมได้ผลดีจนหลวงปู่วัดปากน้ำไว้วางใจส่งออกไป เผยแผ่ธรรมะ ให้มาสอนธรรมะที่บ้านเป็นประจำ เมื่อคุณยายเห็นคุณยายทองสุขมา ใจของท่านก็พองโตด้วย ความปีติ เพราะท่านรู้ว่าคุณยายทองสุขสามารถสอนธรรมะได้ ความรู้สึกของคุณยายคราวนั้นเปี่ยมไปด้วยความอยากเข้าใกล้ อยากฟัง อยากปฏิบัติตาม แต่ด้วยความคิดที่ว่าเวลานี้ท่านอยู่ใน ฐานะคนรับใช้ การที่จะไปนั่งปฏิบัติธรรมกับเจ้านายนั้นไม่เป็นการ สมควร คุณยายจึงหาโอกาสเข้าไปคอยรับใช้คุณยายทองสุข เพื่อ จะได้มีโอกาสเรียนธรรมปฏิบัติบ้าง โดยเหตุนี้คุณยายจึงต้องเหน็ดเหนื่อยมากยิ่งขึ้นไปอีก เพราะ ต้องเจียดเวลามาคอยดูแลเอาใจใส่คุณยายทองสุขอีกคนหนึ่ง นอก เหนือจากงานบ้านที่ต้องทำอยู่เดิม เริ่มตั้งแต่นำเสื้อผ้าของคุณยาย ทองสุขไปซัก ตาก พับ และรีดให้อย่างประณีตเป็นระเบียบเรียบร้อย นอกจากนั้นยังดูแลปูที่หลับที่นอนให้อย่างตึงเรียบ สวยงาม หรือ แม้แต่มุ้งก็สะอาด มีกลิ่นหอม ตลอดจนการจัดเตรียมเรื่องอาหาร การกินจิปาถะ ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้เพียงเพื่อให้คุณยายทองสุข เมตตาสอนธรรมปฏิบัติให้อย่างเดียวเท่านั้น การที่คุณยายต้องเหน็ดเหนื่อยมาตลอดเพื่อเป้าหมายอัน บริสุทธิ์นี้ไม่สูญเปล่า ได้เข้าไปเติบโต เบ่งบานอยู่ในใจของคุณยาย ทองสุข ฟูมฟักเป็นความเมตตาเอ็นดูคุณยายมากเป็นพิเศษ จน กระทั่งวันหนึ่งท่านถามคุณยายว่า “จะเรียนธรรมะบ้างไหมล่ะ?” เมื่อได้ฟังดังนี้ คุณยายก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบตอบว่า “อยากเรียน จังเลย แต่ว่าขึ้นไปเรียนด้วยไม่ได้ กลัวเจ้าของบ้านจะไม่อนุญาต” คุณยายทองสุขจึงเมตตาขออนุญาตเจ้าของบ้านให้คุณยายขึ้นไป นั่งสมาธิด้วย และสอนธรรมปฏิบัติให้ โดยแนะนำให้วางใจไว้ที่ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ แล้วภาวนา สัมมา อะระหัง เพียงได้ยินคุณยายทองสุขสอนเท่านี้ ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่อง ที่สร้างความปีติไม่รู้จบสำหรับคุณยายเลยทีเดียว ดังนั้นวันหนึ่งๆ ในระหว่างนั้น คุณยายจะรีบทำงานบ้านให้เสร็จอย่างรวดเร็ว เพื่อ หาโอกาสนั่งสมาธิตามลำพัง เพราะหากงานบ้านเสร็จเร็วเพียงใด ท่านก็จะมีเวลานั่งสมาธิมากขึ้นเพียงนั้น อย่างไรก็ตาม เป็นความจริงที่ว่า ชีวิตของคนรับใช้ที่อยู่ใน บ้านเศรษฐีนั้นยากที่จะหาเวลาว่างเป็นของตนเอง เพราะแม้จะ เสร็จงานอย่างหนึ่งแล้ว เจ้านายก็ยังใช้ให้ไปทำงานอื่นต่อไปอีกได้ ตลอดเวลา เมื่อเป็นเช่นนี้ งานของคุณยายจึงหนักมาก หนักเพราะ ทำงานให้เจ้านายอย่างทุ่มเท เพราะอยากได้โอกาสศึกษาธรรมะที่ วัดปากน้ำ เพราะอยากจะไปปฏิบัติธรรมกับเจ้านายเวลาคุณยาย ทองสุขมา แล้วก็หนักเพราะว่าต้องบริหารเวลา เพื่อให้ได้โอกาส ว่างในการปฏิบัติธรรมส่วนตัวโดยไม่เสียงาน แต่ถึงกระนั้น ท่าน ไม่เคยปริปากพร่ำบ่นอะไรเลย ทำด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่มี เวลาว่างเว้นจากการทำความดี ทำภารกิจทุกด้านอย่างสมบูรณ์ ไปพร้อมๆ กัน การเรียนธรรมปฏิบัติที่บ้านคุณนายเลี้ยบนี้จะเรียนกันบน ดาดฟ้า เพราะว่าอากาศเย็นสบาย หลังจากทำงานเสร็จในแต่ละ วันแล้ว แม้จะดึกดื่นเพียงใด คุณยายจะขึ้นมานั่งสมาธิบน ดาดฟ้านี้เพียงลำพังเสมอ ท่านพยายามทำความเพียรเรื่อยไป เริ่มตั้งแต่ตอนแรกๆ ก็คิดฟุ้งมาก จนกระทั่งฟุ้งน้อย จากฟุ้งน้อย จนถึงไม่ฟุ้งเลย และจากไม่ฟุ้งเลยมาถึงขั้นรู้สึกโล่ง โปร่ง เบา สบาย แล้วในที่สุดก็เห็นจุดสว่างเล็กๆ เหมือนดวงดาวในอากาศ เกิดขึ้นภายใน ท่านทำใจหยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง ดิ่งเข้ากลางของ กลางเข้าไปเรื่อยๆ ในที่สุดท่านก็สมปรารถนา เข้าถึงธรรมกาย บนดาดฟ้านั่นเอง