สงครามระหว่างแคว้น

สงครามระหว่างแคว้น หลังจากที่แคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวชอยู่ในภาวะสงบสุขมาเป็นเวลาอันยาวนาน ต่อมา เกิดความไม่สงบขึ้นบริเวณตะเข็บชายแดนที่อยู่ติดกับแคว้นกันชนฝั่งทิศใต้ (แคว้นของพระราชาเกะกะเกเร) จนในที่สุดเหตุการณ์นี้ก็ลุกลามกลายเป็นมหาสงครามระหว่างแคว้นกันชนฝั่งทิศใต้กับแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวช เดิมแคว้นกันชนฝั่งทิศเหนือและแคว้นกันชนฝั่งทิศใต้เป็นแคว้นเดียวกัน แต่ภายหลังมีการแบ่งเขตพื้นที่การปกครอง โดยพระราชบิดาของพระราชาเกะกะเกเรทรงปกครองแคว้นทางทิศเหนือ ส่วนพระราชาเกะกะเกเรทรงปกครองแคว้นทางทิศใต้ ส่วนสาเหตุที่ทำให้แคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวชทำสงครามกับแคว้นกันชนฝั่งทิศใต้หรือแคว้นของพระราชาเกะกะเกเรนั้น เป็นเพราะพระราชาเกะกะเกเรทรงพยายามส่งกองกำลังทหารเข้ามารุกล้ำตามแนวตะเข็บชายแดนฝั่งทิศใต้ของแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวช ซ้ำร้ายยังปล้นสะดมและเผาบ้านเรือนของประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตนั้น จนได้รับความเดือดร้อนเสียหายทั้งชีวิตและทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก ทำให้ประชาชนหวาดผวาอย่างหนัก และพากันทยอยอพยพครอบครัวหนีออกจากเมืองในที่สุด เมื่อแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวชถูกรุกรานบ่อยเข้า พระองค์จึงทรงพยายามใช้วิธีประนีประนอม โดยทรงส่งคณะทูตไปเจรจากับผู้นำของแคว้นคู่กรณีอยู่หลายครั้ง ซึ่งผู้นำของแคว้นนั้นมักจะตกปากรับคำทุกครั้งว่าจะรีบหาทางแก้ไขปัญหาให้เร็วที่สุด แต่ในความเป็นจริง ผู้นำของแคว้นดังกล่าวกลับไม่ยอมทำอย่างที่รับปากหรือที่ตกลงกันไว้ คือต่อหน้ารับปาก ลับหลังก็สั่งลุย ด้วยเหตุนี้ พระราชาองค์ที่ออกบวชจึงทรงตระหนักว่า การใช้วิธีเจรจาเช่นนี้คงไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ ซ้ำร้ายประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนกลับยิ่งทวีจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดพระองค์จึงทรงจำเป็นต้องเลือกใช้วิธีการที่รุนแรงและเฉียบขาด ด้วยการมีพระบรมราชโองการให้กองทัพของพระองค์ยกทัพไปปราบกองกำลังของแคว้นพระราชาเกะกะเกเรจนพ่ายแพ้ไปในที่สุด เมื่อกองกำลังของแคว้นพระราชาเกะกะเกเรพ่ายแพ้แล้ว พระราชาองค์ที่ออกบวชมีพระบรมราชโองการให้กองทัพทั้งหมดบุกเข้ายึดเมืองหลวง เพื่อประกาศยึดแคว้นของพระราชาเกะกะเกเร และให้กองกำลังทหารบุกเข้าไปในเขตพระราชวัง นำตัวพระราชาเกะกะเกเรมาลงโทษในที่สุด จากนั้น พระราชาองค์ที่ออกบวชมีพระราชดำรัสสั่งให้ทหารจับพระราชาเกะกะเกเรล่ามโซ่ที่มีตุ้มเหล็กไว้ที่ข้อพระบาทซ้าย และตรึงข้อพระหัตถ์ทั้งสองข้างด้วยโซ่ตรวน เพื่อป้องกันไม่ให้ทรงหลบหนี หลังจากล่ามโซ่แล้วให้เสด็จพระราชดำเนินโดยปราศจากฉลองพระบาท เพื่อมารับโทษที่แคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวช ในระหว่างการเดินทาง ชาวเมืองแคว้นพระราชาองค์ที่ออกบวชพากันขว้างปาก้อนหินและด่าทอพระราชาเกะกะเกเรต่าง ๆ นานา ทำให้ทรงอับอายเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเสด็จมาถึงแล้ว พระราชาองค์ที่ออกบวชมีพระราชดำรัสสั่งให้นำพระราชาเกะกะเกเรเข้าไปจองจำในคุกทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้อุทธรณ์ฎีกาใด ๆ ทั้งสิ้น เมื่อพระราชาเกะกะเกเรทรงถูกจำคุกได้สักระยะหนึ่ง พระราชาองค์ที่ออกบวชมีพระราชดำรัสสั่งให้นำพระราชาเกะกะเกเรออกมาจากคุก เพื่อรับทราบความผิดในสิ่งที่พระองค์ทรงก่อขึ้น ซึ่งตามกฎหมายของแคว้นพระราชาองค์ที่ออกบวชนั้น พระราชอาญาของพระราชาเกะกะเกเรถึงขั้นประหารชีวิตเลยทีเดียว แต่ด้วยความที่พระราชาเกะกะเกเรทรงสำนึกผิดและทรงพระโทมนัสในสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำลงไป กอปรกับพระราชาองค์ที่ออกบวชทรงมีพระเมตตาธรรมสูงมาก พระองค์ไม่ทรงมีสิ่งใดติดค้างในพระราชหฤทัย จึงพระราชทานอภัยโทษแก่พระราชาเกะกะเกเร ในความเป็นจริงแล้ว พระราชาองค์ที่ออกบวชไม่เคยมีพระราชประสงค์ที่จะเอาชีวิตพระราชาเกะกะเกเรหรือแม้แต่ชีวิตของใครอยู่แล้ว แต่การที่พระองค์ทรงกระทำเช่นนี้ ก็เพื่อสั่งสอนให้พระราชาเกะกะเกเรทรงรู้สึกอับอายและสำนึกผิดในสิ่งที่ทรงกระทำลงไปเท่านั้น และที่สำคัญพระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะให้กรณีนี้เป็นกรณีตัวอย่าง เพื่อไม่ให้พระราชาของแคว้นอื่น ๆ ทรงเอาเป็นเยี่ยงอย่างอีกด้วย เมื่อพระราชาองค์ที่ออกบวชพระราชทานอภัยโทษแก่พระราชาเกะกะเกเรแล้ว พระองค์ก็พระราชทานพระบรมราโชวาทแก่พระราชาเกะกะเกเรว่า ต่อแต่นี้ไปให้ทรงปกครองบ้านเมืองโดยธรรม และอย่าทรงใช้อำนาจของการเป็นพระราชาในทางที่ผิด ด้วยการทำร้ายประชาชนทั้งในแคว้นของพระองค์เองและประชาชนของแคว้นอื่น เมื่อพระราชาเกะกะเกเรทรงสัญญาว่าจะปฏิบัติตามพระบรมราโชวาทของพระราชาองค์ที่ออกบวชทุกประการ พระราชาองค์ที่ออกบวชจึงทรงอนุญาตให้พระราชาเกะกะเกเรเสด็จกลับไปครองราชย์ดังเดิม เหตุการณ์ในครั้งนี้ ถือเป็นเหตุการณ์ครั้งสำคัญที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของพระราชาองค์ที่ออกบวช เพราะพระองค์ทรงรู้สึกสลดพระราชหฤทัยเป็นอย่างมาก ที่ทรงจำเป็นต้องใช้ความรุนแรงในการแก้ไขปัญหากรณีพิพาทระหว่างแคว้นเช่นนี้ เพราะโดยพระราชอัธยาศัยที่แท้จริง พระองค์ไม่มีพระราชประสงค์ที่จะใช้วิธีการรุนแรงใด ๆ เลย แต่ด้วยสถานการณ์ที่บีบบังคับ คือทรงสงสารประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนจากการปล้นสะดมและการรุกรานดังกล่าว พระองค์จึงทรงกระทำเช่นนี้ เหตุการณ์นี้เป็นมูลเหตุเบื้องต้นที่ทำให้พระราชาองค์ที่ออกบวชทรงเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายการใช้ชีวิตทางโลก คือทรงเบื่อการเป็นพระราชา ถึงแม้ว่าตำแหน่งพระราชาเป็นตำแหน่งสูงสุดในทางโลก ทั้งยังเป็นตำแหน่งที่นำมาซึ่งความสุขอันประณีตชนิดที่คนทั่ว ๆ ไปไม่มีโอกาสสัมผัส แต่สำหรับพระองค์แล้ว สิ่งเหล่านี้กลับไม่ใช่คำตอบหรือความสุขในแบบที่พระองค์มีพระราชประสงค์อีกต่อไป