รักควรคู่ : สมรส รสแห่งธรรม

สมรส รสแห่งธรรม   เพราะการใช้ชีวิตคู่ คือการเป็นกัลยาณมิตร ให้แก่กันและกัน ประคับประคองกัน เป็นคู่บุญคู่บารมี   คําว่า “สมรส” แปลว่า มีรสแห่งธรรมเสมอกันคือมี ศรัทธา ศีล และทิฐิ เสมอกันคือ ศรัทธาในพระรัตนตรัย มีศีล 5 เป็นปกติเหมือนกัน มีสัมมาทิฐิ เชื่อเรื่องบุญ เรื่องบาป เรื่องกฎแห่งกรรม   ส่วนการ “แต่งงาน” หมายถึง การทํางานสร้างบารมีให้ดีขึ้นเพราะการใช้ชีวิตคู่คือการเป็นกัลยาณมิตรให้แก่กันและกันประคับประคองกันเป็นคู่บุญคู่บารมีเพื่อให้งานสร้างบุญบารมีไปได้ตลอดรอดฝั่งและประสบความสําเร็จเหมือนรางรถไฟคู่ขนานทั้ง 2 รางที่พาโบกี้ไปสู่จุดหมายปลายทาง   การแต่งงาน หรือการทํางานให้ดีขึ้นเหมือนกับการแต่งตัวก็คือ การทําตัวของเราให้สวยขึ้นดีขึ้นทําให้ดูดี   งานที่เราควรแต่งคือ งานสร้างบุญบารมีจะต้องทํางานตรงนี้ให้ดี เป็นคู่บุญคู่บารมีกันไปเพราะการอยู่ตามลําพัง บางครั้งติดขัด คิดอะไรไม่ออกจําเป็นต้องมีกัลยาณมิตร ต้องมีคู่คิดคู่ปรึกษา แต่บางทีอยู่กันไปนานๆ แล้วกลับมองข้ามเพราะคุ้นเคยเลยเลิกเอาอกเอาใจกัน นึกอยากจะพูดอะไรก็พูดขาดความเกรงอกเกรงใจกันเสียแล้ว งานสร้างบารมีจึงพลอยเสียไปด้วย   พระบรมโพธิสัตว์ของเรากับพระนางพิมพาในอดีต พระองค์เคยใช้ชีวิตคู่กันมาเป็นกัลยาณมิตรให้แก่กันและกันจึงเรียกได้ว่าเป็นการแต่งงานมีธรรมเสมอกันคือ ศรัทธา ศีล ทิฐิ เสมอกันจึงเรียกว่าสมรสเพราะมีรสแห่งธรรมเสมอกันเรียกได้ว่าพระองค์ทั้งสองแต่งงานและสมรสกันมาข้ามภพข้ามชาติจนในที่สุดบารมีของพระองค์เต็มเปี่ยมสิ้นสุดชีวิตคู่ ได้บรรลุธรรมและแยกย้ายกันเข้าสู่อายตนนิพพาน