2 เรียนธรรมะกับคุณยาย : ความรู้คู่ความสุข

ความรู้คู่ความสุข หลวงพ่อมีความสุขมากที่ได้เรียนวิชชาธรรมกายจากคุณยาย ทำให้หลวงพ่อรู้สึกว่าวิชาความรู้ต่างๆ ทางโลกนั้นไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อย่างสมบูรณ์เลย ส่วนใหญ่แล้วเป็นไปเพื่อการเลี้ยงชีพ เพื่อความปลอดภัยของชีวิตตนเองและครอบครัวเท่านั้น ความรู้ทางโลกไม่สามารถทำให้เราทราบเป้าหมายที่แท้จริงของชีวิตได้ บางคนประกอบอาชีพจนรวยแล้ว ก็ยังไม่ทราบว่ารวยไปเพื่ออะไร หลวงพ่อเคยถามมหาเศรษฐีของโลกว่ารวยไปเพื่ออะไร หาทรัพย์ได้ชำนาญขนาดนี้ ทำไปเพื่ออะไร เขาก็ไม่สามารถตอบได้ แต่ถ้าถามเรื่องธุรกิจ เขากลับตอบได้อย่างคล่องแคล่ว วิชาความรู้ทางโลกมีความจำเป็นในระดับหนึ่งเท่านั้น เพราะมีขอบเขตของความรู้ความเข้าใจจำกัด เราไม่อาจทราบเรื่องราวชีวิตหลังความตายได้ ว่าเมื่อตายแล้วต้องอยู่อย่างไร ไม่มีสถาบันวิชาการใดในโลกสามารถให้คำตอบที่ถูกต้องได้ เมื่อคนเราตายแล้ว วิชาความรู้ทางโลกก็หมดประโยชน์ลง แต่สำหรับวิชชาธรรมกายนั้นสามารถให้คำตอบได้ เพราะเป็นวิชชาที่ไม่มีข้อจำกัด สามารถให้ประโยชน์สูงสุด ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ช่วยปิดอบาย นำพาไปสู่สวรรค์ ตราบจนกระทั่งเข้าถึงพระนิพพาน คุณยายได้ถ่ายทอดความรู้ต่างๆ เหล่านี้ให้หลวงพ่อจนมาสิ้นสุดที่มโนปณิธานของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำว่า ความตั้งใจของพระเดชพระคุณหลวงปู่นั้นเกินเลยกว่าความตั้งใจของพระโพธิสัตว์โดยทั่วไปที่ปรารถนาจะสั่งสมบุญบารมีจนถึงระดับที่สามารถบรรลุธรรมด้วยตนเองและดับกิเลสอันเป็นเหตุแห่งการเวียนว่ายตายเกิดได้ แล้วจึงสั่งสอนสรรพสัตว์อีกจำนวนหนึ่งเพื่อให้บรรลุธรรมตาม จากนั้นจึงเข้านิพพานเพื่อเสวยวิมุตติสุข เป็นอยู่ได้ด้วยตัวของตัวเองดุจดวงตะวันที่มีพลังงานและแสงสว่างอยู่ในตัว สมดังพุทธพจน์ที่ว่า “นิพฺพานํ ปรมํ สุขํ” นิพพานเป็นบรมสุข ในขณะที่สรรพสัตว์ที่เหลืออีกเป็นจำนวนมากมายมหาศาลยังคงต้องทนทุกข์ทรมานกับการเวียนว่ายตายเกิดต่อไป พระเดชพระคุณหลวงปู่เองก็สั่งสมบุญบารมีมายาวนานแล้ว ท่านเล็งเห็นว่าน่าจะมีวิธีการดับทุกข์ให้กับสรรพสัตว์ทั้งหลายได้ ด้วยการสืบสาวไปถึงต้นเหตุที่ทำให้เกิดความทุกข์ทั้งปวงแล้วดับเหตุนั้นเสีย หากทำได้แล้ว สรรพสัตว์จะหลุดจากวัฏสงสารพร้อมๆ กัน สามารถกลับเข้านิพพานกันได้หมดสิ้น ไม่มีหลงเหลืออยู่เลย เมื่อหลวงพ่อทราบมโนปณิธานของพระเดชพระคุณหลวงปู่จากคุณยายแล้ว รู้สึกประทับใจมาก คุณยายสำทับว่านี้เป็นสิ่งที่เราพยายามทำมาข้ามภพข้ามชาติแล้ว นับตั้งแต่นั้นมา หลวงพ่อก็มองเห็นโลกว่างเปล่า มีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะศึกษาวิชชาธรรมกายจากคุณยาย ทุกๆ วันหลวงพ่อจะมาถึงวัดปากน้ำในตอนเช้า เดินทางกลับหอพักราวๆ สองทุ่ม ไปๆ มาๆ วนเวียนอยู่อย่างนี้ คุณยายเองก็ถ่ายทอดความรู้ อบรมบ่มนิสัยทั้งหยาบและละเอียดให้หลวงพ่อ ซ้ำแล้วซ้ำอีก ส่วนที่ไม่ซ้ำคือวิชชาธรรมกายซึ่งน่าติดตามมาก ทำให้หลวงพ่อรู้สึกว่า วันนี้เราเรียนจากคุณยายได้ในปริมาณเท่านี้ พรุ่งนี้เราต้องมาเรียนเพิ่มเติมให้ได้อีกเท่านั้นเท่านี้ การเรียนวิชชาธรรมกายทำให้ใจของเรามุ่งสู่ภายในไปเรื่อยๆ มีความรู้ที่เกิดขึ้นพร้อมกับความสุขและความบริสุทธิ์ จิตใจเกลี้ยงเกลา เป็นอิสระ เป็นตัวของตัวเอง เมื่อเรารู้มากขึ้น ใจของเราจะใสมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ยามหลับก็หลับเป็นสุข ความสุขเกิดขึ้นตลอดเวลานับตั้งแต่นั่งรถประจำทางมาวัด หลวงพ่อไม่ค่อยได้สังเกตทิวทัศน์ข้างทาง ป้ายโฆษณาเป็นอย่างไรก็ไม่ได้สนใจ หลับตาทำสมาธิเรื่อยไป ไม่นานก็ถึงวัด บางคราวมีนักเลงนั่งเป็นกลุ่มอยู่ท้ายรถคอยแซวหลวงพ่อ ซึ่งกำลังโหนรถเมล์อยู่ หลวงพ่อก็รู้สึกว่าจิตใจยังสงบเป็นปกติ เพราะนึกถึงคำสอนของคุณยายอยู่ตลอดเวลา อารมณ์ขุ่นมัวที่จะเกิดขึ้นมาแทนที่ความสุขก็ไม่มี เพราะไม่มีช่องว่างให้แทรกเข้ามาได้เลย จิตใจไม่มีเวรภัยกับใคร รู้สึกใจใสสว่างเบาสบายอยู่ตลอด มองเห็นใบไม้ใบหญ้าก็อยากจะยิ้มอย่างมีความสุขเพียงอย่างเดียวเท่านั้น