2 เชี่ยววิชชา : เป็นหนึ่งไม่มีสอง

เป็นหนึ่งไม่มีสอง ในการศึกษาวิชชาธรรมกาย คุณยายสามารถตอบคำถามของพระเดชพระคุณหลวงปู่ได้ทุกคำถาม เพราะท่านเอาใจใส่ในการทำวิชชาอยู่ตลอดเวลา หากมีใครว่าอะไรท่าน ท่านก็เฉยๆ ไม่ได้คิดโต้ตอบแต่อย่างใดและไม่นำมาใส่ใจ ท่านมีแต่ธรรมะและภารกิจของพระเดชพระคุณหลวงปู่อยู่ในใจ สิ่งที่ท่านกลัวมีเพียงอย่างเดียว คือกลัวพระเดชพระคุณหลวงปู่จะเรียกท่านว่า “ไอ้ขี้ไต้” ซึ่งเป็นคำที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ใช้เรียกผู้ทำวิชชาที่ไม่สามารถตอบคำถามได้ เพราะธรรมชาติของขี้ไต้จะต้องเขี่ยก่อนจึงติดไฟ เปรียบเสมือนผู้ที่ไม่ใส่ใจทำวิชชาต้องให้คอยกระตุ้นเตือนอยู่เสมอ คุณยายไม่ชอบคำนี้และไม่อยากให้เกิดขึ้นกับตัวท่าน ท่านจึงหมั่นเพียรในธรรมปฏิบัติเพื่อให้สามารถตอบคำถามของพระเดชพระคุณหลวงปู่ได้ และอย่าให้หลวงปู่รำพึงเรียกท่านว่าไอ้ขี้ไต้เท่านั้น เมื่อถึงเวลาที่คุณยายต้องรับผิดชอบหน้าที่ในโรงงานทำวิชชา พอนั่งเข้าที่แล้วท่านจะเตรียมพร้อมในการตอบคำถามต่างๆ เพราะวิชชาธรรมกายนั้นต้องศึกษาด้วยการถามตอบ และจะต้องมีการส่งผลัดถ่ายทอดต่อกันไปว่า ผู้นี้ได้ทำวิชชาไปถึงจุดนี้แล้ว ให้ผู้ที่มารับหน้าที่ต่อได้นั่งเข้าที่มองตามไปว่ากลุ่มแรกทำวิชชาไปถึงตรงไหน พอญาณจรดกันได้ กลุ่มแรกจึงจะสามารถถอนตัวออกมาเพื่อให้กลุ่มถัดไปรับช่วงต่อ คุณยายเอาใจใส่ต่อการทำวิชชาธรรมกายมาก ท่านจึงจรดใจไว้ที่ศูนย์กลางกายอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งได้รับคำชมจากพระเดชพระคุณหลวงปู่ วันหนึ่งหลังจากที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ซักถามผู้ทำวิชชาในโรงงานทำวิชชาหลายๆ ท่านรวมทั้งคุณยายแล้ว ครู่หนึ่งท่านก็รำพึงขึ้นมาในท่ามกลางนักทำวิชชาทั้งหลายในที่นั้นว่า “ลูกจันทร์นี้ เป็นหนึ่งไม่มีสอง” พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำกล่าวคำนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแล้วก็นั่งนิ่ง หมายความว่า คุณยายของเราสู้ทำวิชชาอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดเลย ท่านมุ่งไปสู่ที่สุดเพียงอย่างเดียว คำนี้ไม่ใช่คำที่จะใช้เรียกกันได้ง่ายๆ แม้ดูผิวเผินอาจเป็นคำปกติธรรมดาของคนสามัญ แต่ในที่นี้เป็นคำที่มีความหมายลึกซึ้ง เพราะผู้พูดคือพระเดชพระคุณหลวงปู่ ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย และท่านก็พูดท่ามกลางผู้เชี่ยวชาญวิชชาธรรมกายที่อยู่ในโรงงาน ซึ่งเป็นนักรบแนวหน้าของกองทัพธรรม นั่นหมายความว่า ครูบาอาจารย์กำลังยกย่องศิษย์ในเรื่องความเอาใจใส่ศึกษาวิชชาธรรมกาย ซึ่งเป็นความเอาใจใส่ในระดับที่มหาปูชนียาจารย์อย่างท่านรับรอง แต่กว่าที่คุณยายจะได้รับเกียรติเช่นนี้จากพระเดชพระคุณหลวงปู่ก็ต้องผ่านการพิสูจน์กันอย่างยาวนาน คุณยายรับฟังระคนกับความสงสัยว่า เพราะเหตุใดพระเดชพระคุณหลวงปู่จึงรำพึงขึ้นมาเช่นนั้น คำนี้จึงติดอยู่ในใจท่านมาตลอด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ท่านหลงตัวเอง เพราะใจท่านไม่กระเพื่อมเลย สำหรับท่านแล้ว การได้รับคำชมจากครูบาอาจารย์เป็นเสมือนการได้รับมอบภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่จะต้องรับผิดชอบด้วยความเสียสละทุ่มเททำงาน ทั้งงานหยาบภายนอกและงานละเอียดภายใน อย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันเช่นนี้ไปจนตลอดชีวิต และการที่คุณยายนำมาเล่าให้หลวงพ่อฟังนี้ก็มิใช่เป็นการโอ้อวดตน แต่เพื่อให้เป็นแบบอย่างในการศึกษาวิชชาธรรมกายว่าจะต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เพื่อมุ่งไปสู่ที่สุดแห่งธรรมดังเช่นท่านนั่นเอง