1 ชีวิตใหม่ในวัดปากน้ำ : เมื่อดวงธรรมหายไป

เมื่อดวงธรรมหายไป ในช่วงแรกๆ ที่คุณยายอยู่ในโรงงานทำวิชชา ท่านเล่าว่าพระเดชพระคุณหลวงปู่ยังไม่ได้สอนอะไร เพียงแต่ให้นั่งวางใจนิ่งๆ เฉยๆ เท่านั้น ประกอบกับเวลานั้นคุณยายไม่สบายพอดี ก็พลอยทำให้ดวงธรรมที่เคยเห็นชัดใสนั้นเลือนหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ เมื่อคุณยายหลับตาแล้วก็เห็นแต่ความมืดมิด ไม่เห็นความสว่างเหมือนเดิม แต่ก็ยังรู้สึกมีความสุขกับการนั่ง หลวงพ่อเคยถามคุณยายว่ารู้สึกอย่างไร ท่านตอบว่า ท่านไม่หวั่นไหว ท่านรู้สึกเฉยๆ และมั่นใจว่าในไม่ช้าก็จะได้เห็นเหมือนเดิม และเมื่อถึงเวลาที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ถามคำถามนักศึกษาวิชชาธรรมกายในโรงงานทำวิชชา ท่านจะถามเรียงทีละคน ซึ่งผู้ที่จะตอบคำถามพระเดชพระคุณหลวงปู่ได้ ต้องเห็นธรรมะภายในชัดแจ่มทีเดียว แต่พระเดชพระคุณหลวงปู่คงทราบว่าคุณยายยังไม่พร้อม เมื่อถึงลำดับที่คุณยายจะต้องตอบคำถาม ท่านก็จะข้ามไป เมื่อเวลาล่วงผ่านไปได้ 2–3 วันแล้ว คุณยายก็ยังคงนั่งอยู่กับความมืด แต่ท่านก็รู้สึกเบาสบายคล้ายกับอยู่ในที่โล่งกว้างเวลากลางคืน ท่านไม่ได้คิดอะไรนอกจากวางใจสบายอยู่ในความมืด สำหรับผู้ที่เคยเห็นความสว่าง แต่อยู่ๆ ดวงธรรมหายไป ยิ่งนั่งอยู่ใกล้พระเดชพระคุณหลวงปู่ ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย และหมู่คณะผู้รู้เห็นทั้งหลายในโรงงานทำวิชชาแล้วยังสามารถทำความรู้สึกนิ่งเฉยเป็นปกติท่ามกลางความมืดของใจได้ ถือว่าไม่ธรรมดา ครั้นถึงวันที่ 4 ของการปฏิบัติธรรมในโรงงานทำวิชชา ขณะที่พระเดชพระคุณหลวงปู่เดินขึ้นบันไดมา แผ่นไม้ที่ท่านเหยียบส่งเสียงดัง “เอี๊ยด เอี๊ยด” ในเวลานั้นคุณยายกำลังวางใจนิ่งเฉยอยู่ในความมืด แล้วใจของท่านก็เกิดตกศูนย์ลงไป ณ กลางกาย ทันใดนั้นดวงธรรมใสกระจ่างก็ผุดขึ้นมาสว่างไสวดังเดิม ท่านบอกว่า “พอเราทำใจสบายๆ เดี๋ยวก็กลับมาเห็นได้ใหม่” ที่ท่านพูดดังนี้ก็เพราะธรรมะและดวงธรรมเป็นสิ่งที่มีอยู่แล้วในตัวของเรา เมื่อเราวางใจถูกส่วนแล้วย่อมเข้าถึงได้อีกครั้ง