2 แรงบันดาลใจ : วิกฤติคือโอกาส

วิกฤติคือโอกาส เกษตรกรในชนบทส่วนใหญ่ โดยปกติแล้วจะทำงานทุกวันยกเว้นวันพระ ซึ่งจะเป็นวันหยุดพักผ่อนเพื่อเข้าวัดทำบุญทำทานและรักษาศีล แต่สำหรับพ่อของคุณยายนั้นนอกจากเข้าวัดแล้วยังชอบดื่มสุรา เข้าทำนองวัดก็เข้าเหล้าก็กิน ทุกๆ วันพอกลับมาถึงบ้านก็จะทะเลาะกับแม่ของท่านเป็นประจำ จากปกติที่เป็นคนใจดีแต่เมื่อเมาแล้วก็จะ เกิดปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกัน พลอยทำให้ลูกๆ เดือดร้อนไปด้วย แม่ของท่านก็จะมี คำพูดเด็ดๆ เอาไว้สำหรับปรามพ่อในยามเมา คือทุกครั้งที่พ่อเมาแม่ก็จะเรียกพ่อว่า “ไอ้นกกระจอกอาศัยรังเขาอยู่” ที่เรียก อย่างนี้เพราะแม่เป็นผู้มีฐานะดีกว่าพ่อ จึงอุปมาพ่อว่าเป็นเหมือนนกกระจอก คำพูดนี้สะดุดใจพ่อทุกครั้ง เมื่อได้ยินคำนี้แล้วพ่อก็จะหยุด มีอยู่วันหนึ่ง พ่อในฐานะเป็นผู้นำครอบครัวทนคำกล่าวของแม่ไม่ไหวทำให้ทะเลาะกันหนักขึ้น พ่อจึงตะโกนถามลูกๆ ว่า “พวกเอ็งได้ยินไหมล่ะ แม่เขาว่าพ่ออย่างไร” ลูกคนอื่นก็ไม่กล้าตอบทำให้พ่อตะโกนหนักขึ้น คุณยายท่านเห็นเหตุการณ์ดังนั้นจึงไม่อยากให้พ่อกับแม่ทะเลาะกันและไม่คิดว่าคำของแม่เป็นคำด่า จึงตอบกลับไปว่า “แม่เขาไม่ได้ว่าพ่ออย่างนั้นหรอก” พอพ่อได้ยินเท่านั้นเอง จึงหันมาโกรธคุณยายและแช่งด้วยความเมาว่า “ให้มึงหูหนวก 500 ชาติ” พอได้ยินแล้วคุณยายก็กลัวมาก เพราะถือว่าคำของพ่อแม่เป็นวาจาศักดิ์สิทธิ์ ท่านทั้งกลัวและกังวลใจแต่ท่านบอกว่า ในเมื่อพ่อเมาทุกวันอย่างนี้คงยังขอขมาไม่ได้ จึงตั้งใจว่าจะขออโหสิกรรมในยามที่พ่อใกล้จะละโลก ตามความเชื่อที่ว่า ถ้าหากขอขมาแล้วพ่อให้อโหสิกรรม คำสาปแช่งนั้นก็จะหมดไป ต่อมาพ่อของยายก็เริ่มป่วย และในวันที่ท่านจะละโลกนั้นคุณยายได้ออกไปยังท้องนาเพื่อทำงานของท่านตามปกติ โดยไม่ทราบเลยว่าพ่อของท่านจะสิ้นใจ ตามคติธรรมเนียมปฏิบัติโบราณแล้ว เวลาบุพการีจะละโลกไป ลูกๆ ต้องอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเพื่อขอขมาลาโทษเป็นครั้งสุดท้าย แต่คุณยายท่านยังอยู่กลางท้องนา ท่านได้ทราบในภายหลังเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว จึงได้แต่เสียใจว่าไม่ได้อยู่ใกล้พ่อเพื่อขอขมาเหมือนลูกคนอื่นๆ ธรรมดาแล้วการอยู่ร่วมกันระหว่างบุพการีและบุตรนั้น อาจจะมีบ้างที่บุตร ล่วงเกินบุพการีโดยเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตาม การที่บุตรพลาดพลั้งล่วงเกินบุพการี ผู้ให้กำเนิดซึ่งเป็นประดุจพระอรหันต์ภายในบ้านนั้นจึงถือเป็นเรื่องใหญ่ การขอขมาลาโทษก่อนบุพการีจะสิ้นใจจึงเป็นสิ่งพึงกระทำ คนธรรมดาสามัญโดยทั่วไปนั้น ไม่อาจทราบได้เลยว่าหมู่ญาติที่ละโลกไปแล้วจะไปอยู่ที่ไหน จึงได้แต่ทำตามธรรมเนียมปฏิบัติด้วยการทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ ซึ่งคุณยายก็ทำตามประเพณีอันดีงามนี้ ถึงกระนั้นท่านก็ยังรู้สึกค้างคาใจที่ไม่ได้ขอขมาลาโทษพ่อ เป็นเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ยัง วนเวียนอยู่ในใจท่าน เพราะในส่วนของการปรนนิบัติบำรุงบิดามารดา ท่านก็ทำได้อย่างสมบูรณ์ยิ่ง ไม่ขาดตกบกพร่องแต่อย่างใด เนื่องจากท่านเป็นคนขยัน บ้านเรือนจึงสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยหมดทุกอย่าง ท่านจึงตั้งใจว่าไม่ว่าพ่อจะไปอยู่ที่ตรงไหนในปรโลก ท่านจะต้องตามไปขอขมาพ่อให้ได้ ความรู้สึกที่ท่านอยากจะตามหาพ่อนี้เองได้กลายเป็นแรงบันดาลใจอันแรงกล้าที่นำท่านไปสู่จุดหักเหของชีวิต ซึ่งเปลี่ยนชีวิตของท่านให้ก้าวเข้าสู่เส้นทางธรรมในเวลาต่อมา