ตอนที่ ๘ เครื่องประดับฆนมัฏฐกะ

ตอนที่ ๘ เครื่องประดับฆนมัฏฐิกะ วันหนึ่ง มิคารเศรษฐีคิดว่า วิสาขาสะใภ้ของเราเป็นผู้มีอุปการะมาก ทำให้เราได้รู้ถึงคุณของพระรัตนตรัย เราจะให้ของขวัญเป็นเครื่องประดับแก่นาง เพราะเครื่องประดับมหาลดาปสาธน์มีน้ำหนักมาก ไม่อาจสวมใส่ติดตัวได้ตลอดเวลา คือ จะต้องมีคนรับใช้ที่มีกำลังเท่ากับช้าง ๕ เชือกเหมือนนางวิสาขา คนรับใช้คนนี้เกิดมาด้วยบุญของนางวิสาขา ที่จะมารองรับเครื่องประดับนี้ ท่านเศรษฐีนึกแล้วก็ปลื้ม จึงให้ช่างทำเครื่องประดับอย่างเบาๆ ให้แก่นาง เครื่องประดับนี้มีชื่อว่า ฆนมัฏฐกะ ซึ่งแปลว่า เครื่องประดับเกลี้ยง ๆ เรียบหรู มีราคา ๑ แสนกหาปณะ เป็นเครื่องประดับที่สวมใส่ได้ในทุกอิริยาบถ อยู่ที่บ้าน หรือไปชมสวนทั้งกลางวัน และกลางคืนก็ได้ ในที่สุดเมื่อเครื่องประดับนั้นเสร็จเรียบร้อย เธอก็ใส่มาแสดงให้ท่านมิคารเศรษฐีดู ท่านเศรษฐีจึงได้นิมนต์พระภิกษุสงฆ์มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประมุขมาเสวยภัตตาหาร เพื่อฉลองเครื่องประดับนั้น เพื่อให้เห็นคุณค่าว่า เครื่องประดับนี้ไม่ธรรมดาสำหรับผู้มีบุญ พระศาสดาทรงทำอนุโมทนาแล้วเสด็จไปสู่วิหารตามเดิม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นางวิสาขาก็ได้ใช้ชีวิตครอบครัวอย่างมีความสุข นางได้ให้กำเนิดบุตรธิดารวม ๒๐ คน มีบุตรชาย ๑๐ คน มีบุตรสาว ๑๐ คน เมื่อบุตรชาย บุตรสาวแต่งงานต่างก็มีลูกคนละ ๒๐ คน คือ หลานของนางวิสาขา เมื่อหลานโตขึ้นไปแต่งงานมีลูกอีกคนละ ๒๐ คน คือ เหลนของนางวิสาขา รวมแล้วนางวิสาขามีลูกหลานเหลน ๘,๔๒๐ คน นางวิสาขาเป็นผู้มีวัยงาม คือ มีความงามตลอดทุกวัย แม้อายุยืนถึง ๑๒๐ ปี ก็ดูราวกับสาววัยรุ่นอายุ ๑๖ ปี แม้อายุมากผมก็ยังดกดำโดยไม่ต้องย้อม ด้วยอานุภาพแห่งบุญที่ท่านสั่งสมมาที่ได้ถวายมหาสังฆทานแก่ภิกษุสงฆ์จำนวนเรือนหมื่นอย่างต่อเนื่อง เมื่อนางวิสาขาพร้อมกับลูกหลานเหลนเป็นบริวารเดินไปยังวิหาร ชนทั้งหลายผู้มาใหม่ที่ไม่เคยเห็นนางวิสาขาต่างพากันถามว่า “ในหญิงเหล่านี้ คนไหนคือนางวิสาขา” ผู้ที่รู้จักนางวิสาขาก็จะบอกว่า “ผู้ที่งดงามสง่าที่สุดนั่นแหละ คือ นางวิสาขา” นางงดงามในทุกอิริยาบถ แม้ลูกหลานเหลนจะมีลักษณะคล้าย ๆ กัน แต่ไม่ได้เหมือนกันทุกอย่าง เพราะทำบุญมาไม่เหมือนกัน