แม่ครับ รักผมบ้างไหม (ครอบครัว ครัวครอบ)

คุณแม่ของผมเป็นแม่บ้านที่ดีมาก ตั้งใจ เลี้ยงดูลูก ๆ แต่ท่านไม่ค่อยชอบผม เพราะ ท่านโทษว่า ผมทำให้ท่านเกือบเอาชีวิตไม่ รอด เนื่องจากผมตัวโตคลอดยากมาก มีอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนผมอายุ ๔ ขวบ เงิน ของคุณแม่หาย ๓ - ๔ บาท ท่านจับผมมาตี ๆ ๆ หาว่าผมขโมยเงินไปซื้อขนม ไม่ว่าผมจะ อธิบายอย่างไรท่านก็ไม่เชื่อ ท่านหักนิ้วผม เอามือผมไปพาดไว้กับบันไดแล้วกดคอผม ผมเจ็บจึงสู้ด้วยการปัดมือไปมา แต่ก็สู้แรง คุณแม่ไม่ไหว ท่านกดหน้าผมลงกับพื้น ผม เจ็บจนสุดจะทน บอกกับคุณแม่ว่า ผมทนไม่ ไหวแล้วนะ ท่านก็ไม่ฟัง บังคับให้ผมยอมรับ แต่ผมก็ไม่ยอมรับเพราะผมไม่ได้เอา ท่าน จึงจับมือผมหักงอไปข้างหลังแล้วฟาดลงกับ บันได ผมทั้งเจ็บทั้งเหนื่อยล้าทรมานที่สุดใน ชีวิต ผมหมดเรี่ยวแรงทรุดลงกับพื้น พอคุณ แม่ปล่อยมือ ผมรู้สึกเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ตกกลางคืนผมนอนเป็นไข้ เหตุการณ์ครั้งนี้ ฝังใจผมมาตลอด ทำให้ผมไม่ค่อยรู้สึกผูกพัน กับคุณแม่ แต่ก็ยังให้ความเคารพท่านครับ เหตุใดคุณแม่จึงไม่ค่อยชอบผมและ โทษผมว่า ทำให้ท่านเกือบเสียชีวิต กรรมใด ทำให้ผมถูกคุณแม่ทำโทษอย่างโหดร้าย จน ทำให้ผมลืมไม่ลงจนถึงปัจจุบันครับ คุณครูไม่ใหญ่ : คุณแม่ไม่ค่อยชอบตัวลูกและมักโทษว่า ตัวลูกเกือบทำให้ท่านตาย เพราะในอดีตชาติ ชาติหนึ่ง คุณแม่เคยเป็นแม่ของทาสคนหนึ่ง ที่อยู่ในความดูแลของตัวลูกในชาตินั้น ลูกได้ ใช้แรงงานทาสมากจนแม่ของทาสคนนั้นผูก โกรธ เมื่อมาเกิดเป็นแม่ลูกกันในชาตินี้ เวร ที่ผูกกันมาจึงบันดาลให้เรื่องไม่เป็นเรื่องเกิด ขึ้นกับตัวลูกดังกล่าว ตัวลูกถูกคุณแม่ลงโทษอย่างหนักตอน อายุ ๔ ขวบ โดยหาว่าขโมยเงิน จนทำให้เกิด เหตุการณ์ลืมไม่ลงนั้น ก็เพราะเศษกรรมใน ชาติที่ได้ใช้แรงงานทาสมากเกินไปดังกล่าว ได้เคยกล่าวโทษทาสคนนั้นว่า ขโมยของกิน ทั้ง ๆ ที่ทาสนั้นไม่ได้ขโมย และก็ได้ลงโทษ ทาสอย่างรุนแรง วิบากกรรมนั้นมาส่งผล เพราะฉะนั้น จะกล่าวหาใครก็ต้อง ศึกษาให้ดี ถ้าหากว่า เราเข้าใจผิดก็ไปขอโทษ แล้วก็คิดใหม่ พูดใหม่ ทำใหม่ดี ๆ ๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๐