จดหมายจากพระลูกชาย: ซาตานหน้าหยก พุทธบุตรหน้าใส
ซาตานหน้าหยก พุทธบุตรหน้าใส
จดหมายจากพระลูกชาย man man
๑๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๓
กระผมพระธรรมทายาททศพล ชุติปุณฺโณ (สมานวรกิจ) อายุ ๒๖ ปี เป็นคนอำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ครับ
ผมเคยทำตัวเสเพลมาก่อน (มาอีกแล้วนี่ เพราะกรรมคบคนพาลในอดีต ทำให้มาอยู่ในวงจรของคนพาล พอคบคนพาลก็พาลพาไปหาผิด) ทั้งดื่มเหล้า เที่ยวกลางคืน คบคนพาล และเล่นการพนัน จนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้คุมบ่อน และยังได้รับฉายาว่า ซาตานหน้าหยก
หลวงพ่อครับ ผมผ่านชีวิตมาอย่างโชกโชน แต่ว่าไม่ผ่านอยู่อย่างเดียว คือ ยังเป็นลูกที่ดีที่ทำให้แม่ภาคภูมิใจไม่ได้ (คือสำนึกลึกๆ นี่ อยากจะให้แม่ภาคภูมิใจ แต่ว่ามันยังไม่ได้ช่อง) แล้วผมกับแม่สองเราไม่คุยกันมาหลายปีแล้วครับ (โอ้ พลาดไปแล้วลูก พลาดไปแล้ว)
จนกระทั่งวันหนึ่งได้เห็นป้ายชวนบวชโครงการ ๑๐๐,๐๐๐ รูป ผมก็ตัดสินใจบวชทันที เพราะว่าอยากไปให้ไกลๆ จากชีวิตเดิมๆ ผมจึงมาบวชที่วัดนิคมเกษตร จังหวัดมุกดาหาร (จากเชียงใหม่ก็มามุกดาหารนี่นะ)
ทั้งพระอาจารย์และพระพี่เลี้ยงที่แสนดีก็ให้การอบรมอย่างดีมาก (สาธุ) แถมยังดูแลทุกคนอย่างใกล้ชิด ในวันบวชโยมแม่ของผมท่านก็เดินทางมาร่วมอนุโมทนาบุญด้วยนะครับ (สาธุ นี่แหละให้รู้จักไว้ว่าน้ำใจมารดาจ้ะ)
(ชีวิตที่ผ่านมาเราพลาดไปแล้วลูกเอ๊ย ที่เราเอาร่างกายที่ท่านทะนุถนอมตั้งแต่อยู่ในครรภ์ของท่าน และกระทั่งคลอดออกมา ท่านก็ยังทะนุถนอมต่อนี่ เอาไปทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องจนได้ฉายาว่า ซาตานหน้าหยก เพราะฉะนั้นต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตใหม่ให้ดีขึ้นกว่าเดิมอย่างอัศจรรย์เลยนะลูกนะ)
โยมแม่มาร่วมอนุโมทนาบุญกับผมด้วยครับ ซึ่งเป็นวันที่ผมภาคภูมิใจอย่างที่สุด ที่ทำให้โยมแม่ได้ปลื้มใจและก็ภูมิใจในตัวผม พอบวชแล้วผมก็ตั้งใจฝึกฝนอบรมตนเองทุกอย่างเพื่อจะเป็นพระแท้ให้โยมแม่ได้บุญมากๆ (สาธุ มันต้องอย่างนี้สิลูก)
ผมอยากให้โยมแม่ได้บุญมากๆ โดยเฉพาะการปฏิบัติธรรม ผมชอบมากครับ เพราะการนั่งสมาธิทำให้ผมมีความสุข เวลานั่งสมาธิ ผมจะทำใจให้ว่างเปล่า ปล่อยใจสบายๆ ไม่คิดอะไรเลย (ถูกต้องจ้ะ ดีมากลูก) และก็ภาวนา สัมมา อะระหัง ไปเรื่อยๆ
ตอนแรกๆ ที่นั่ง ผมมีแต่ฟุ้งกับฟุ้ง (ฟุ้งสากลจ้ะ) เห็นภาพเก่าๆ ปรากฏขึ้นเป็นฉากๆ (เพราะทำไว้เยอะ นี่แหละลูกเอ๊ย มาเห็นตอนนี้ยังดีนะ ถ้าไปเห็นตอนวาระสุดท้ายของชีวิต อันตราย กรรมนิมิตนี่สำคัญ ที่จะทำให้คตินิมิตมืดหรือสว่าง นี่ถ้าภาพเก่าๆ อย่างนี้มา ไปมืดเด้อ)
แต่พอผ่านไปหลายวันความฟุ้งก็ลดลง (เห็นไหมจ๊ะ นี่ขนาดไม่ถึงวันสุดท้ายของชีวิต ยังฉายมาให้เราเห็นอย่างนี้) ต่อมาใจเริ่มนิ่งมากขึ้น ประมาณ ๒ อาทิตย์
วันหนึ่ง พอนั่งหลับตาปุ๊บ ก็รู้สึกสบายตัวสบายใจอย่างบอกไม่ถูก พอนั่งไปอีกพักใหญ่ๆ ผมเริ่มมองเห็นแสงสว่างเกิดขึ้นในกลางท้องเป็นแสงนวลๆ เหมือนแสงจันทร์ (สาธุ เห็นไหมว่า ชีวิตที่ผ่านมาจะบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์ ก็เข้าถึงธรรมได้ ถ้าให้โอกาสตัวเองมาทำอย่างนี้นะ)
ผมมองไปที่แสงนั้นอย่างสบายๆ ไม่เพ่ง ไม่จ้อง แล้วผมก็เห็นดวงกลมๆ (มาอีกแล้ว) ลอยอยู่กลางแสงนั้น (นั่งกันคนละที่ และก็คนละคนกันด้วย แต่เห็นแบบเดียวกัน เห็นไหมจ๊ะ)
ลักษณะก็เหมือนกับดวงแก้วที่พระอาจารย์เอามาให้ดู แต่ว่าขอบอก ดวงของผมมีขนาดเท่ากับส้มเขียวหวาน ผมก็มองไปอย่างสบายๆ ไม่คิดอะไรเลย สักพักหนึ่งดวงนั้นก็เปลี่ยนเป็นองค์พระใสๆ องค์ใหญ่ประมาณ ๑ ฝ่ามือ มีแสงนวลๆ สวยมากครับ องค์พระใสสว่างอยู่ในตัวผมตลอดเวลาเลย (ดีมากลูก อย่าให้หายนะลูกนะ นี่แหละต้นทางสวรรค์ ตรงนี้สำคัญ จะเป็นที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริงของเรา)
ไม่ว่าจะหลับตาหรือลืมตา ถ้าใจสบาย ผมก็จะเห็นท่านอยู่ในกลางท้องของผมได้อย่างง่ายๆ เลย ตอนนี้ผมรู้สึกมีความสุขอยู่ตลอดเวลา และยิ้มได้ทั้งวันเลย (แต่ก่อนได้ชื่อว่า ซาตานหน้าหยก แต่ตอนนี้จะเรียกว่าอะไรดี เราช่วยกันตั้งฉายาท่านใหม่เถอะ (พุทธบุตรหน้าใส) พุทธบุตรหน้าใส โดยหัวหน้าชั้นวินิช สาธุ สุดยอดจ้ะ) ผมตั้งใจว่า จะไปชวนโยมแม่และโยมญาติผู้หญิงในบ้านนอกบ้านให้มาบวชเป็นอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อนให้หมดทุกคนเลย
ส่วนตัวผมเองก็จะตั้งใจปฏิบัติธรรมเยอะๆ ให้ได้บวช ๒ ชั้น และก็จะบวชต่อเพื่อเป็นพระพี่เลี้ยงโครงการอุบาสิกาแก้วด้วยครับ
(สาธุ สุดยอดเลย เห็นไหมจ๊ะ นี่พระศาสนาได้เนื้อนาบุญมาแล้ว นี่สายโลหิตแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบังเกิดขึ้นแล้ว ชีวิตที่ผ่านมา อดีตที่ผิดพลาดลืมไปหมดเซี่ยงเกลี้ยงไปแล้ว ดีสุดขั้ว ชั่วลืมไปหมดแล้ว
นี่ลูกๆ พระธรรมทายาท ณ ศูนย์อบรมวัดนิคมเกษตร อำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร เยอะแยะไปหมดเลย ก็ไม่ทราบว่ารูปไหนเป็นพระพี่เลี้ยงที่แสนดี แต่แม้ไม่ทราบว่ารูปไหนเป็นพระพี่เลี้ยงที่แสนดี แต่ทั้งหมดเป็นพระลูกชายที่แสนดีจ้ะ)
กราบแทบเท้าพระเดชพระคุณหลวงพ่อด้วยความเคารพอย่างสูง
พระธรรมทายาททศพล ชุติปุณฺโณ