คุณยายอาจารย์เปรียบประดุจพระเจดีย์ใหญ่

(เริ่มม้วน 1/A) พระณรงค์ : ขอนอบน้อมแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กราบแทบเท้าพระเดชพระคุณพระเทพสมเด็จมุนี เจ้าคณะจังหวัดปทุมธานีที่เคารพอย่างยิ่ง กราบเรียนพระเดชพระคุณพระภาวนาวิริยะคุณ เรียนพระเถรานุเถระทุกรูป เจริญพรสามเณร อุบาสก อุบาสิกาทุก ๆ ท่าน (สาธุ) ลำดับต่อไปหลวงพี่จะได้บรรยายธรรม เพื่อบำเพ็ญกุศลแด่คุณยายอาจารย์ มหาอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้เป็นบุคคลผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย สถานที่บ่มบารมีของทุก ๆ คน ให้ทุกท่านนั่งตามสบายนะครับ เมื่อประมาณ ๑๐ ปีที่แล้ว หลวงพี่ได้ยินถ้อยคำหนึ่ง ซึ่งพระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชภาวนาวิสุทธิ์หลวงพ่อธัมมชโย ได้กล่าวถึงคุณยาย เป็นถ้อยคำที่ลึกซึ้ง เป็นถ้อยคำที่หลวงพี่รู้สึกกินใจ ประทับใจ ที่ท่านพูดถึงคุณยายคำหนึ่งว่า คุณยายนั้นเปรียบประดุจดั่งพระเจดีย์ใหญ่ หลวงพี่ได้ไตร่ตรอง ได้พิจารณาก็คิดว่า คุณยายกับพระเจดีย์มีความสัมพันธ์กันอย่างไร ทำไมพระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านจึงอุปมาคุณยายกับพระเจดีย์เช่นนั้น คุณลักษณะของพระเจดีย์กับคุณยายนั้น มีความสัมพันธ์กันหลายประการ อาทิเช่น ประการที่ ๑ พระเจดีย์ใหญ่นั้นอยู่ใกล้ก็เห็น อยู่ไกลก็เห็น อย่างมหาธรรมกายเจดีย์ของเรานี่ เมื่อเราออกไปข้างนอกนี่ อยู่ไกลเลย ขนาดอยู่ถึงบางขันธ์นี่ หลวงพี่มองเข้ามาก็เห็นธรรมกายเจดีย์สีทองของเรา มีความงดงาม แม้บางคราวมีโอกาสขึ้นเครื่องบิน มองลงมาก็เห็นมหาธรรมกายเจดีย์ของเราได้ชัดเจน นั่นคืออยู่ใกล้ก็มองเห็น อยู่ไกลก็มองเห็น คุณยายเราอยู่ใกล้ก็พึ่งพาท่านได้ คนอยู่ไกลก็พึ่งพาท่านได้ ที่พึ่งเป็นสิ่งสำคัญ บุคคลทั้งหลายต่างตะเกียกตะกายแสวงหาที่พึ่งกันทั้งนั้น แต่จะมีสักกี่คนที่จะหาที่พึ่งได้ถูกต้องร่องรอยตามพระพุทธศาสนาบ้าง คุณยายได้เป็นที่พึ่ง ทั้งเป็นที่พึ่งทางกาย ที่พึ่งทางวาจา แม้ที่พึ่งทางใจให้กับลูกหลานทุก ๆ คน ทุกเพศ ทุกวัย ทุกภาวะ ที่ว่าคุณยายเป็นที่พึ่งทางกายนั้น ตั้งแต่ดูภายนอก ดูบุคลิก ความสงบ ความเรียบร้อยของท่าน แม้บุคคลหนึ่งบุคคลใด มีความเร่าร้อนมา เมื่อเจอะเจอคุณยาย เมื่อกลับไปก็นำพาความเย็นนั้นกลับไป บางท่านมีความทุกข์ มากราบคุณยาย มาหาคุณยาย เมื่อเจอะเจอคุณยาย แม้คุณยายบางทียังไม่ได้แสดงธรรม ไม่ได้พูดคุยอะไรเลย แค่เห็นหน้ากัน ความทุกข์เหล่านั้นก็ละลายไปทันที ดังนั้นจึงกล่าวว่าคุณยายเป็นที่พึ่งทางกาย คุณยายเป็นที่พึ่งทางวาจาอย่างไร พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยของเราได้กล่าวว่า ตั้งแต่ได้ศึกษาธรรมกับคุณยายมา ๓๐ กว่าปี คุณยายท่านพูดเป็นอรรถเป็นธรรมเสมอ ไม่เคยเห็นท่านพูดอะไรเหลาะแหละ โลเล ล้อเล่นเลย ประการสำคัญอีกสิ่งหนึ่งซึ่งหายากในมวลมนุษย์ทั้งหลาย ได้ยากอย่างยิ่งคือการไม่นินทา การนินทานั้นเป็นปกติธรรมดาของปุถุชนทั่วไป ไม่ว่าชาย ไม่ว่าหญิง แต่ผู้หญิงนี่อาจจะมีตรงนี้มากนิดหนึ่ง แต่คุณยายไม่นินทาเลย ๓๐ กว่าปีที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อเจอะเจอคุณยาย ใกล้ชิดคุณยาย ท่านยืนยัน และแม้ที่หลวงพี่ก็ดี หมู่คณะก็ดีนี่ ได้เจอะเจอคุณยายมานี่ ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ คุณยายไม่เคยนินทาใคร นี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยาก เป็นต้นแบบทางวาจาเลย เป็นที่พึ่งให้แก่เราได้ ถ้อยคำท่านก็เป็นอรรถเป็นธรรม สอนธรรมเราได้ ท่านเป็นที่พึ่งทางใจแก่เรานี่ คือแค่นึกถึงท่าน เมื่อเราทุกข์เมื่อเราท้อ เมื่อเราเจอะเจออุปสรรค ความทุกข์ ความท้ออุปสรรคเหล่านั้นเหมือนละลายไป กำลังใจอันสูงส่งบังเกิดขึ้นมาทันที เมื่อเราตรึกระลึกนึกถึงคุณยาย หลาย ๆ ท่านแม้ช่วงหลัง ๆ ที่คุณยายท่านเจ็บไข้ได้ป่วย ซึ่งเป็นธรรมดาของสังขาร เมื่อวัยมาก วัยชราแล้วนี่การเจ็บไข้ได้ป่วยก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา หลายคนหลายท่าน แม้ไม่ได้เจอคุณยาย มากราบที่หน้ากุฏิก็ยังดี ไม่เจอตัวแต่ขอกราบกุฏิ ที่หน้ากุฏิ แล้วระลึกนึกถึงคุณยาย ขอพึ่งบารมีคุณยาย ให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บบ้าง ให้ช่วยเหลือทางชีวิตครอบครัวการงานบ้าง แล้วเขาก็ประสบความสำเร็จในสิ่งเหล่านั้นเป็นอัศจรรย์ จึงกล่าวว่าคุณยายเป็นที่พึ่งทางใจให้แก่คน คนใกล้ก็พึ่งท่านได้ คนไกลก็พึ่งท่านได้ คนใกล้มาซักถามพูดคุยปัญหาธรรมะ ซึ่งพวกเราที่เข้าวัดมานาน ๆ นี่คงเจอะเจอในสิ่งเหล่านี้จำนวนมากเลย ขอยกตัวอย่างหนึ่ง เช่นมีเด็กสาวคนหนึ่ง มากราบปรึกษาคุณยาย เรื่องการจะมีคู่ครองดีหรือไม่มีดี หรือยังไงดีนี่ เข้ามาเรียนถามคุณยายว่า คุณยายขานี่หนูจะแต่งงานดีไหมนี่ คุณยายก็ให้ข้อคิดให้คำปรึกษา คุณยายบอกว่าหนูทำใจอย่างนี้ได้ไหมล่ะ หูตาเริ่มสว่างแล้ว คือกลัวคุณยายจะห้าม พอพูดอย่างนี้ดีใจนิด ๆ ใจชื้นมาหน่อย หนูทำอย่างนี้ได้ไหมล่ะ ถ้าเขาอยู่ที่บ้านเราเขาคือสามีเรา ถ้าเขาออกนอกบ้าน เขาเป็นสามีใครไม่รู้ ทำใจอย่างนี้ได้ไหม เด็กสาวคนนั้นก็บอกทำใจไม่ได้ อ้า ถ้าอย่างนั้นหนูก็อย่าไปแต่ง นี่ยาย ให้ข้อคิด พูดสั้น ๆ ไม่กี่คำนี่ แต่เป็นถ้อยคำที่เป็นอรรถเป็นธรรม เป็นที่สุดของถ้อยคำ หยุดตรงนั้นเลย เข้าใจลึกซึ้ง คุณยายเป็นที่พึ่งแม้แก่บุคคลที่อยู่ไกลก็ยังได้ มีบุคคลทั้งหลาย จำนวนมากเลย ที่แม้อยู่ต่างประเทศนี่ก็พึ่งพาอาศัยท่าน อยู่ในบุญบารมี ในการดูแลของท่านจำนวนมาก มีรายหนึ่งนี่เป็นภิกษุณีชาวไต้หวัน บอกเห็นรูปคุณยาย รักท่านเคารพท่านมากเลย อยากจะมากราบ อยากจะมาไหว้ อยากจะศึกษาธรรมะ อยากจะพูดอยากจะคุย อยากรู้จัก หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นมาในดวงใจเต็มดวงเลย ลงทุนบินมาเลยจากไต้หวันมาก็มี คล้าย ๆ กับนายแพทย์เยอรมันที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตะท่านได้ บรรยายธรรมไว้เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี่ พอเห็นคุณยายเห็นรูปภาพท่าน รู้สึกว่ายังไง ๆ เรารักษาทาง ผ่านทางอินเตอร์เน็ตก็ดี ทางโทรศัพท์ติดต่อทางไกลอย่างนี้ก็ดีนี่ คงไม่ดีแน่ อยากจะเจอะเจอตัวจริงเลย อยากจะมารักษาด้วยหัวจิตหัวใจด้วยความเคารพอย่างสูงเลย มาเลย ในทำนองเดียวกันหลาย ๆ ประเทศ ทั้งฮ่องกงเอย ญี่ปุ่น อเมริกา สิงคโปร์ หลาย ๆ คนพูดเหมือนกันเลย ในทำนองเดียวกันเลย ไม่รู้จักคุณยาย แต่บางคนเขาฝันถึงคุณยายบ้าง เจอรูปภาพคุณยาย เคารพมาก รักมากบ้างสารพัด นี้คือคุณยายเป็นที่พึ่งให้กับคนแม้อยู่ทางไกลได้ อีกรายหนึ่งยิ่งแปลกใหญ่เลย ล่าสุดไม่นานนี่ เป็นคนไทยที่อยู่ที่สหรัฐอเมริกา ก็เคยศึกษาธรรมะกับคุณยายเมื่อสมัยบ้านธรรมประสิทธิ์ คือนานมาแล้ว แล้วคนนี้เขาก็ห่างวัดไป เนื่องจากว่าต้องเดินทางไกลไปทำมาหาเลี้ยงชีพที่ประเทศสหรัฐอเมริกานี่ ก็ห่างวัดไป ไม่ได้เจอะเจอหมู่คณะพวกเรานี่ ไม่นานนี่ฝัน ฝันว่าคุณยายมาหา แล้วบอกว่าคุณยายได้ละสังขารไปแล้ว ให้มาช่วยกันสร้างวัดให้สำเร็จ มาสร้างบารมีต่อนะ เขาก็แปลกใจ เพราะห่างวัดไปนาน เอ๊ะ ทำไมฝันอย่างนี้ได้ แล้วความจริงจะเป็นอย่างนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ในที่สุดก็เลยตัดสินใจโทรศัพท์ทางไกลมา เพื่อมาเช็คข้อมูลว่า เอ๊ะ คุณยายนี่ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ซึ่งตอนโทรมาก็ไม่กล้าถามตรง ๆ ถามอ้อม ๆ แอ่ม ๆ เพราะเกรงว่าจะเป็นการชักแช่งอะไรต่าง ๆ นานาไป แต่พอโทรเช็คข่าวก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ว่าคุณยายได้ละสังขารไปแล้ว นี่ก็เป็นเรื่องอัศจรรย์อย่างหนึ่งเหมือนกัน ว่าคุณยายได้เป็นที่พึ่งให้แก่บุคคลทั้งหลายจำนวนมาก ประการที่ ๒ พระเจดีย์นั้น มีคุณลักษณะว่า ควรแก่การเคารพบูชา การเคารพพระเจดีย์นั้น เราจะได้บุญอานิสงส์ บุญมาก อานิสงส์มาก เหมือนอย่างที่เราได้ยินได้ฟังบ่อย ๆ ที่เทพธิดาบวบขมได้ไปสักการะพระเจดีย์ ที่พระเจ้าอชาตศัตรูได้สร้างถวายพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่าน ในระหว่างทางนั้น ได้ถูกโคแม่ลูกอ่อนขวิดตาย ในขณะที่มือกำลังกำดอกบวบขม ๔ ดอกอยู่ ไปยังไม่ถึงเจดีย์ ดอกไม้ที่บูชาพระเจดีย์ก็ยังไปไม่ถึง แต่ด้วยใจที่ไปถึงแล้ว ทำให้นางท่านนี้ ละโลกนั้นไป ไปเกิดเป็นเทพธิดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีวิมานสวยงามทีเดียว นี้คือเครื่องแสดงว่าพระเจดีย์นั้นเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การเคารพ การบูชาเป็นอย่างยิ่ง คุณยายของเราก็เช่นเดียวกัน เป็นบุคคลที่ควรแก่การเคารพบูชา ที่กล่าวเช่นนี้เพราะว่าคุณยายท่านมีคุณธรรมหลาย ๆ ประการ อาทิเช่น ท่านมีความอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างดีเลิศ ถ้าเราสังเกตดูคุณยายมาวัดจะยกมือไหว้ทุก ๆ คนเลย ใครมาก่อนมาหลัง ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนของคุณยาย และการฝึกฝน ที่ต้องการปรารถนาที่จะฝึกให้พวกเราทุกคนมีคุณธรรมในตัว ละมานะทิฐิต่าง ๆ นานาไป แม้เมื่อ ๑๐ กว่าปีก่อนนี่ หลวงพี่ก็ซาบซึ้งตรงนี้ว่า พึ่งบวชใหม่ ๆ คุณยายเวลาคุยกับพระทุกรูปเลย ก็พนมมือคุยทั้ง ๆ ที่คุณยายก็คือบุคคลที่สร้างวัด เป็นบุคคลที่เป็นครูบาอาจารย์ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่เคารพอย่างยิ่งของเราทั้งสองมาก่อนนี่ หลวงพี่ก็เป็นพระเด็ก ๆ ท่านหนึ่งนี่ ท่านก็พนมมือมาไหว้เรา นึกดูนะครับ ตอนนี้หลวงพี่หน้าขนาดนี้นี่ ๑๐ กว่าปีก่อนน่ะ หน้าจะอ่อนขนาดไหน คุณยายยังไหว้ลงเลย พนมมือแต้เลยนะ ตลอดเวลาเลย พนมมือไหว้พระตัวเล็กหน้าเด็กนี้นะตลอดเลย เราน่ะซาบซึ้งคุณยายจริง ๆ เลย คือในใจน่ะ ในใจตอนนั้นนึกอยู่ว่าเพิ่งบวชไม่นานนี่ ในใจเรา โอ้ย อยากจะไหว้ อยากจะกราบคุณยายจังเลยนี่ เคารพรักท่านมาก แต่ด้วยความที่เป็นเพศภาวะแห่งความเป็นพระภิกษุนี่ กระทำเช่นนั้นไม่ได้นี่ ก็เคารพท่านในใจ และเห็นท่านมีคุณธรรมอย่างยิ่งเลย ยกมือไหว้ตลอด แล้วท่านจะติดปากคำหนึ่งน่ะบ่อย ๆ เลย พนมมือไปก็บอกว่า เอ้า พระ เอ้า อย่าให้ยายบาปนะ อย่าให้ยายบาปนะ พูดคำนี้บ่อย ๆ เลย มีความเคารพในพระสงฆ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในพระรัตนตรัยเป็นอย่างดีเลย แม้เป็นพระลูกพระหลานพึ่งบวชวันเดียว บวชไม่นานก็ตาม ท่านก็ทำเสมอหน้ากันอย่างนี้ นี้บ่งบอกถึงคุณธรรมของคุณยายจริง ๆ เราประทับใจคุณยายมาก คุณยายจะให้พร ให้พรนี่เวลาเจอคุณยายตอนบวชใหม่ ๆ นะครับ คุณยายจะให้พร ประทับใจพรอันนี้มากเลย คุณยายบอกว่าขอให้ท่านได้ธรรมะเหมือนยาย ถ้าให้สั้น ๆ จะให้อย่างนี้ มักจะให้อย่างนี้ ถ้ามีเวลามากหน่อยก็จะให้พรยาวหน่อย อ้า ท่านอย่าสึกนะ ให้เป็นเนื้อนาบุญของพระศาสนา ได้สร้างบารมีกับหมู่คณะกับคุณยายยิ่งขึ้นไปอะไรอย่างนี้เป็นต้นนี่ นี้คือเครื่องบ่งชี้ว่าคุณธรรมของคุณยายมีมาก ควรค่าแก่การเคารพ แม้ในอดีตที่ผ่านมานี่ สมัยเมื่อคุณยายมีอายุ ๘๔ ปี คือพุทธศักราช ๒๕๓๕ ที่ผ่านมานี่ คณะสงฆ์ตอนนั้นก็เป็นกองศาสนทายาทอยู่นี่ ก็ตั้งใจบูชาธรรมคุณยายด้วยบริวารกฐิน ซึ่งก็อาจจะกล่าวด้วยว่าเป็นครั้งแรกทีเดียวที่มีบริวารกฐินนี่ ก็ร่วมกันบริจาคกันมาก คึกคักมากด้วยความเคารพรักคุณยายมาก ต่างคนต่างบริจาค ทั้งแก้ว ทั้งแหวน ทั้งเงินทั้งทอง มามากมายครบเลย สิ่งมีค่าต่าง ๆ นี่ มา ๒๐๐ กว่ารายการ เป็นพันชิ้นเลยที่เป็นบริวารกฐินให้กับคุณยาย แล้วก็หนึ่งในนั้นก็มีทองคำบริสุทธิ์ ก็ตอนนั้นรวบรวมได้ ๑๐๐ กว่าบาท ก็ตีเป็นแผ่นทอง ๑๐ บาท เป็นแผ่นคล้าย ๆ กระดาษสี่เหลี่ยมแล้วก็จารึกข้อความถวายคุณยายเป็นบริวารกฐินของคุณยายไป แสดงถึงความเคารพรักที่พระภิกษุสามเณรมีต่อคุณยาย หรือแม้ถ้าย้อนไปอีกนิดหนึ่งในสมัยเมื่อ ๘๐ ปีคุณยาย ปี พ.ศ.๒๕๓๑ ตอนนั้นก็เป็นปีแรกเลยที่มีความคึกคักมาก ที่ทุกคนรู้ว่า ทราบว่าคุณยายเป็นประธานกฐิน เพราะยายนี่ปรารถนามากจะเป็นประธานกฐิน คือท่านทำอย่างอื่นมาเยอะแล้ว ทำที่สุดคือทำวิชชากับพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำก็ทำมาแล้ว สร้างวัดก็สร้างแล้ว บวชพระก็บวชแล้ว แต่เป็นเจ้าภาพใหญ่กฐินนี่คุณยายยังไม่ได้เป็น ปรารถนามาก ขออนุญาตพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยท่านก็นิ่งไปช่วงหนึ่งแล้วก็อนุญาตในภายหลัง คุณยายก็ดีใจมากเลย ไปตระเวนบอกบุญอย่างนั้นอย่างนี้นี่ ญาติโยมทั้งหลายพอทราบข่าวว่าคุณยายเป็นประธานกฐิน มากันคึกคักเลย วันนั้นนี่เป็นสถิติเลย ทำลายสถิติวัดพระธรรมกายที่ตั้งมาสร้างมาเลย ทั้งยอดคน ยอดเงิน ยอดปัจจัย สารพัดอย่าง ทั้งบรรยากาศต่าง ๆ นานาดีหมดทุกอย่างเลย ตัวอย่างเช่น บุคคลที่เขาตั้งใจมานี่ อย่างที่จังหวัดกำแพงเพชรนี่ เขาอยากมามากเลย พอไปจ้างรถปรากฏว่าเขาชนกันน่ะ ที่โน้น เอ่อ วัดนั้นวัดนี้ก็ทอดกฐิน หารถไม่ได้ แต่ใจเขานี่มาแล้ว เขาไม่ยอมเลย ไม่มีรถที่จะเช่ามา เอารถอีแต๋นมาเลย ปุเรง ๆ ๆ มาเลย รถอีแต๋นน่ะมาเลยกันนะ มาได้กี่คนก็มากัน มากันหลายเลย รถอีแต๋นเรานี่สารพัดประโยชน์เลย ทำได้สารพัดอย่าง อุตส่าห์ฝ่ากำแพงที่เป็นเพชรออกมา เพื่อมาแสวงหากำแพงบุญที่วัดพระธรรมกาย แล้วที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์นี่ ก็มีผู้มีบุญท่านหนึ่ง ท้องแก่แล้ว จะคลอดไม่คลอดแหล่แล้ว แต่ความที่รู้ว่าเป็นถึงกฐินยายนี่ไม่ได้เลย อย่างน้อยขอทำหน้าที่ก่อน ทั้งที่คุณหมอนี่ไม่ยอมนะ คุณหมอบอกอยู่โรงพยาบาล จะคลอดอยู่แล้วนะ ไม่ยอม แอบหนีออกมา มาจัดรถ บอกอย่างน้อยก็มาจัดรถก็ยังดี คือตัวดูแล้วนี่มันคงมาไม่ได้ มาถึงวัดไม่ได้ เพราะจวนเจียนแล้ว แต่ถ้ามาจัดรถนี่ยังมีสิทธิ์ ใจนี่ไม่ได้ ต้องทำ คือจัดรถเลยนะครับ จัดคนขึ้นรถ ขึ้นรถ ๆ ๆ ไป ทำหน้าที่ผู้นำบุญ น่าสรรเสริญมากเลย พอทำเสร็จเรียบร้อย โชคดียังไม่คลอดนะครับ ถ้าคลอดสงสัยคงตั้งชื่อให้เลยครับเด็กชายกฐินอะไรนี้ ใจอยู่กับบุญกฐินมาก (กระแอม) ก็เลยกลับมาโรงพยาบาลด้วยความปลอดภัยมาคลอดที่โรงพยาบาลแทน ดีใจว่าตนเองได้ทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์แล้ว ส่วนทางใต้ เนื่องจากช่วงนั้นก็มี เอ่อ ฝนฟ้าคะนองมีน้ำหลากมานี่ ถนนขาด ถนนขาดก็จริงใจ แต่ใจเขาไม่ขาด ใจเขาต่อติดกับบุญเลย งั้นถนนขาด ถนนขาดก็ขาดไป ลงรถต่อเรือขึ้นรถมาวัดพระธรรมกาย น้ำที่ขวางอยู่เบื้องหน้าไม่เป็นอุปสรรค จิตใจเขายิ่งใหญ่กว่า การสร้างมหาทานบารมีกับคุณยาย กฐินยายครั้งนั้นถือว่ายิ่งใหญ่กว่า เพราะฉะนั้นอะไร ๆ มาขวางหน้านี่ไม่เป็นอุปสรรคเลย อีกรายหนึ่งขึ้นรถมาแล้ว ปรากฏว่าสงสัยรถจะแน่น ตกรถ ขานี่หัก ต้องเข้าโรงพยาบาล เข้าเฝือก แต่ความที่จะเอาบุญกับยายนะ พอเข้าเฝือกจากโรงพยาบาลเรียบร้อย เข้าเฝือกก็เข้าเฝือกเถอะมาทั้งเฝือกเลย ดีอีกต่างหาก มาตัวด้วย เอาเฝือกมาด้วย มาเลยนะ มางานกฐินยาย แล้วครั้งนั้นนี่ หลาย ๆ คนหลายท่านก็เกิดคำว่าเทเกิดขึ้น เทน่ะ ช่วงนี้เรารู้จักกันคุ้นกันแล้ว แต่สมัยก่อนยังไม่ค่อยคุ้นกับคำว่าเทเท่าไหร่ เพิ่งเริ่มคราวนั้นน่ะคราวแรกเลย เท ปิดบัญชีบุญ เอ่อ ขออภัย ปิดบัญชีแบงก์ เปิดบัญชีบุญขึ้นมาเลย ทำบุญกันสุดสุดเลยในงวดนั้นคราวนั้น นี้ก็เป็นเครื่องบ่งชี้นะครับว่า คุณยายเรานี่เป็นบุคคลที่ควรแก่การเคารพบูชา ทำให้พวกเราทั้งหลายได้ตั้งใจบ่มบารมีกับท่านขณะนี้นี่ ประการที่ ๓ พระเจดีย์นั้นเป็นสิ่งก่อสร้างที่มั่นคง พระเจดีย์ใหญ่ ๆ อย่างศานจีเจดีย์นี่ก่อสร้างมาประมาณพุทธศักราช ๓๐๐ นี่ก็คือ ๒ พันกว่าปีนี่ ปัจจุบันก็ยังอยู่ได้เลย ๒ พันกว่าปีนี่ คุณยายก็เป็นบุคคลผู้มั่นคง มั่นคงต่ออะไร ก็มั่นคงต่อคุณธรรมความดีนั่นเอง ดูหยาบ ๆ คุณยายท่านเจอะเจอพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ เมื่ออายุ ๒๙ ปี แล้วก็บวชเป็นแม่ชีนี่ ครั้นคุณยายบวชในเพศภาวะแห่งความเป็นแม่ชีนี่ประมาณ ๖๓ ปี ดูง่าย ๆ คนที่ตั้งใจบวชรักษาศีล ๘ มา ๖๓ ปีนี่ หาไม่ได้ง่าย ๆ อย่างเรา ๆ ท่าน ๆ นี่ รักษาศีล ๘ เราจะรู้เลยนี่รักษาศีล ๘ ได้วัน ๒ วันก็ชักจะแย่ ๆ แล้ว เวลาทานข้าวก็ เออ เอาไว้ก่อนเถอะ เที่ยงแล้วก็ยังไม่หิว อือ เอาไว้ก่อน เที่ยงครึ่งก็ เออ ไม่เป็นไร อ้า ทานตอนใกล้ ๆ บ่ายโมงก็ได้ อย่างงั้นอย่างงี้ไปเลย หรือบางที เอ้า ไม่เอาแล้วบอกศีล ๘ รักษาศีล ๕ ก็พอแล้ว รักษาได้ไม่เท่าไหร่ ไม่กี่วันก็เลิกลาไป แต่คุณยายนี่รักษาศีล ๘ มาตลอด ๖๓ ปี แล้วยิ่งเป็นเพศนักบวช ซึ่งมีข้อจำกัดในหลาย ๆ อย่างนี่ ต้องการอะไรต่าง ๆ นานามันก็ยาก การเป็นนักบวชนี่ก็ถือว่าได้สละสิ่งต่าง ๆ นานามากเลย นี้ก็บ่งชี้ถึงคุณธรรมของท่านเป็นอย่างดี นี้ดูอย่างหยาบ ๆ เลย อีกตัวอย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นตัวอย่างที่บ่งชี้เห็นว่าท่านมีคุณธรรมมาก ใจท่านแข็งเป็นเพชรทีเดียว แกร่งกล้ามาก คือ มีคราวหนึ่งคุณยายท่านอายุประมาณ ๗๒-๗๓ ปีในคราวนั้นนี่ คราวนั้นคุณยายป่วยหนัก ป่วยจนกระทั่งเดินไม่ได้เลย แต่ใจคุณยายบอกไม่ได้ เราจะไม่แพ้ เราจะเดินให้ได้ คุณยายพยายามยกเท้า ยกไม่ขึ้น พยายามขยับก็ไม่ได้ แต่ใจบอกไม่ได้ต้องได้ ต้องทำได้ เราแพ้ไม่ได้ คุณยายก็เอาใหม่ก็ขยับ ขยับทีละนิ้ว ทีละนิ้ว ทีละนิ้ว ครบ ๕ นิ้วค่อย ๆ ยกเท้าขึ้น ก็ยกได้ แล้วคุณยายจึงบอกว่ามันสำคัญที่ใจนะ ถ้าใจสู้ซะอย่างมันก็ทำได้ นี้คือใจที่แข็งแกร่งเป็นเหล็กเป็นเพชรของคุณยาย ต่อจากนี้ใจคุณยายนี่ยังมีคุณธรรมที่เหนียวแน่นทีเดียว คุณยายไม่ทิ้งเป้าหมายที่คุณยายเกิดมา เมื่อวันที่ ๒๘ มกราคม ๒๕๔๐ คือ ๒ ปีที่ผ่านมานี่ หลวงพี่กับหมู่คณะ ทีมงานดอกไม้บานก็เจอะเจอพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ท่านก็เล่าให้ฟังบอกว่า นี่ไม่กี่วันนี่เจอคุณยายที่วัดนี่ ไปหาคุณยาย พอเจอคุณยายนี่ คุณยายก็พูดขึ้นก่อน บอกว่าคิดถึงท่านจังเลยนี่ หลวงพ่อท่านก็บอก พระก็คิดถึงยายเช่นกัน แล้วคุณยายก็ถามหลวงพ่อว่า นี่หลวงพ่อช่วงนี้วัน ๆ นี่อยู่วัดบ้างหรือเปล่านี่ เพราะเนื่องจากว่าพระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านชอบสงบ สงัด ที่ผ่านมาท่านก็ชอบไปนั่งสมาธิที่เชียงใหม่บ้างเป็นประจำเลย มี ๒ ปีให้หลังนี่ที่ไปไหนมาไหนไม่สะดวก ก็อยู่วัดนานหน่อย บ่อยหน่อย หลวงพ่อท่านก็ตอบว่า อ๋อ อยู่วัดประจำล่ะ อยู่ อยู่วัดประจำ แล้วพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยก็ถามคุณยายว่า คุณยายวัน ๆ นี่คุณยายคิดอะไร ก็อยากจะรู้ว่าคุณยายขณะนั้นอายุ ๘๙ ปีนี่ ผู้เฒ่า ๘๙ ปี วัน ๆ คิดอะไร ยายวัน ๆ คุณยายคิดอะไร คุณยายก็ตอบว่ายายคิดว่าทำอย่างไรจะปราบไอ้ดำให้ถึงที่สุดให้ได้ นี้คือคุณยายของเราวัย ๘๙ ปี ซึ่งไม่ละทิ้งเป้าหมายเลย ใจท่านจดจ่อเสมอว่าเกิดมานี่เพื่อจะปราบกิเลส ปราบพญามารตรงนี้ให้ได้ ไม่ทิ้งเลย ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นง่าย ๆ เพราะคนส่วนใหญ่เมื่อตั้งเป้าแล้ว เมื่อเจอะเจออุปสรรคนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ละถอยเป้าหมายนั้นไป ละทิ้งไป ก็มากมาย แต่คุณยายไม่ทิ้ง ประการที่ ๔ พระเจดีย์นั้น มีลักษณะอย่างหนึ่งคือ จำลองจักรวาลเอาไว้ในตัวพระเจดีย์ นี้คือความรู้โบราณเลย หลวงพี่ก็ได้จากพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวที่ท่านค้นมานี่ ก็ได้ฟังท่านเทศน์มาเมื่อนานแล้ว ว่าเจดีย์เก่า ๆ นี่ ได้จำลองภพภูมิเอาไว้ คือจักรวาลหนึ่งน่ะจะมีนิพพาน ภพสาม โลกันต์นี่ ทั้งหมดนี้เรียกหนึ่งอย่างจักรวาล ภพ ๓ ก็มีอยู่ ๓๑ ภูมิ เจดีย์เก่า ๆ นี่ได้จำลองภพภูมินี้เอาไว้ คือที่ฐานของเจดีย์นี่ จะมี ๔ ชั้น บ่งบอกถึงอบายภูมิ ๔ มีซ่อนความหมายที่ลึกซึ้งเอาไว้เลย พอเป็นรูปโอคว่ำ อันนั้นบ่งบอกถึงภพภูมิของความเป็นมนุษย์ พอสูงขึ้นมาก็จะมี ๖ ปล่อง หมายถึงสวรรค์ ๖ ชั้น พอจะทิ้งช่วงนิดหนึ่งแล้วก็จะมีอีก ๑๖ ปล่อง หมายถึงรูปพรหม ๑๖ ชั้น แล้วถัดจากนั้นก็จะมีอีก ๔ ปล่อง ก็หมายถึงอรูปพรหม ๔ ชั้น แล้วบนยอดสุดส่วนใหญ่ก็ทำเป็นวงกลม ทรงกลมเอาไว้นี่ก็หมายถึงพระนิพพาน นี่จำลองจักรวาลเอาไว้ในตัวพระเจดีย์ นี่คือเจดีย์เก่า ๆ แก่ ๆ เลย ส่วนมหาธรรมกายเจดีย์ของเรานี่ ก็จำลองที่สุดแห่งธรรมเอาไว้ ทีนี้คุณยายเรานี่เมื่อเปรียบเทียบกับคุณลักษณะของพระเจดีย์ตรงนี้แล้วนี่ ที่พระเจดีย์ได้จำลองจักรวาลเอาไว้ คุณยายได้กำความรู้ทั้งจักรวาลเอาไว้ พูดอย่างนี้นี่เกินเลยไปไหม ไม่ เพราะว่าทุกคนทำได้ ถ้าได้อภิญญา ได้วิชชา ได้หมดทุกคน ได้วิชชา ๓ ก็ดีนี่ อภิญญา ๕ อภิญญา ๖ ก็ตามนี่ ความรู้ทั้งจักรวาลนี่ รู้ทีเดียว เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนทำได้เมื่อไปถึงจุดนั้นนี่ นั้นความรู้สิ่งเหล่านี้นี่ คุณยายได้ทำมามาก เพราะท่านฝึกฝนมาอย่างดีแล้วกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ท่านได้เป็นบุคคลหนึ่งซึ่งอยู่ในโรงงานค้นวิชชา ทำวิชชานี่ คือสถานที่ปฏิบัติธรรมชั้นสูง ยุคหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ทำวิชชาตลอด ๒๔ ชั่วโมง ไม่มีว่างเว้นแม้วินาทีเดียว โดยทำเป็น ๒ ผลัด ๒ กะ กะที่ ๑ ก็มา อ้า สมมุติว่ามาตอนเที่ยง เลิก ๖ โมงเย็นก็ไปพัก อีกกะหนึ่งมาต่อ ๖ โมงเย็น ไปเลิกเที่ยงคืนก็ไปพัก กะแรกก็มาต่อแล้ว เที่ยงคืนถึง ๖ โมงเช้าก็ไปพัก กะที่ ๒ ก็มาต่อ ๖ โมงเช้าถึงเที่ยงวัน สลับกันอย่างนี้ แล้วคุณยายมีความสามารถมาก จนกระทั่งเป็นหัวหน้ากะ แล้วนอกจากนี้คุณยายยังมีความเพียร คือนอกจากว่า นั่งแต่ละรอบ (หมดม้วน 1/A) (เริ่มม้วน 1/B) สิ่งซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ หลาย ๆ อย่าง ซึ่งหลาย ๆ ท่านก็เจอะเจอมามากมายหลายตัวอย่างนี่ อย่างมีตัวอย่างหนึ่งนี่ มีพระองค์หนึ่งปัจจุบันเป็นพระมหาไปแล้ว ในช่วงนั้นน่ะท่านก็คิดอยากจะสึก ก็ธรรมดาใจคนก็มีขึ้นมีลง ท่านคิดอยากจะสึกนี่ ตอนนั้นก็ทำงานอยู่แถวเต็นท์ ๓ หลัง อยู่ตรงกันข้ามกับสภาจากของเรานี่ ปกติคุณยายนี่ท่านเรียกว่าแทบไม่เคยไปเต็นท์ ๓ หลังนั้นเลยนะ วันนั้นไป แล้วไปหาพระองค์นี้น่ะนะ พอไปเจอ คำแรกที่คุณยายพูดก็คือท่าน ท่านอย่าสึกเลยนะ โอ้โฮ้ ฟังแล้วขนร่วงเลยนะ คือขนมันตั้งเรียบร้อย มันร่วงลงมาเลยนี่ ซึ้งใจยายเลย ปัจจุบันยังบวชอยู่เลย เอ้อ นี่คุณยาย อีกตัวอย่างหนึ่ง หลวงพี่เจอเอง เจอเองเลยเมื่อพุทธศักราช ๒๕๓๒ ตอนนั้นพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยก็เมตตาให้หลวงพี่กับหมู่คณะกลุ่มหนึ่ง ก็นั่งสมาธิที่อาคารภาวนาในเขตกำแพงวัดนี่ ๑๙๖ ไร่ในภายในนี่ ช่วงนั้นก็มีโอกาสเจอะเจอคุณยายบ่อย เจอมาก เจอแทบทุกวัน แล้วพอเจอคุณยาย คุณยายท่านก็เมตตาคุยธรรมะให้ฟัง ก็จะเล่าเรื่องทำวิชชา เล่าเรื่องปัดลูกระเบิดให้ฟัง แต่ว่าคุณยายน่ะท่านเล่าให้ฟังทุกวันเลยนะ เจอหน้าท่านก็เล่าเรื่องนี้แหละ เจออีกก็เล่าอีก เจออีกก็เล่าอีก คราวนี้มีอยู่วันหนึ่งนี่ หลวงพี่มีธุระอะไรไม่ทราบจำไม่ได้นี่ จะรีบไปไหนที่ใดที่หนึ่งนี่ก็เดินออกมาแล้ว พอเดินออกมาปั๊บคุณยายก็กำลังนั่งสามล้อถีบอยู่นี่ ตอนนั้นก็บริเวณกุฏิ ๓ หลังภายใน กุฏิที่พระอาจารย์ฐานวุฒโฑ พระอาจารย์สุธัมโมอยู่ตรงนั้นน่ะ คุณยายก็นั่งรถเข็นออกมานี่ หลวงพี่ก็เดินออกมา คือเจอะกันนี่ ในใจก็คิด อุ้ย ไม่อยากเจอคุณยายเลย คือตอนนั้นใจคิดอย่างนั้นนะ เพราะจะรีบไปน่ะ เดี๋ยวคุณยายก็เล่าเรื่องปัดลูกระเบิด เล่าเรื่องในโรงงานทำวิชชาอีกน่ะนะ ไม่อยากเจอคุณยายเลย แต่ครั้นจะถอย หน้าเกลียดมากเลยเพราะว่ามันวันเวย์เลย มันเจอกันชัด ๆ เห็นจะ ๆ เลย ถ้าเห็นปุ๊บถอยหลังปั๊บนี้นะ อือ ก็ทำอย่างนั้นไม่ลง ก็ อ่ะ ก็เดินต่อไป พอเดินมาถึงระยะสัก ห่างกันสักไม่ถึง ๑๐ เมตรดีน่ะ คุณยายท่านพนมมือมองหน้ามาหาหลวงพี่ ดวงตามองเขม็ง ปากพูดว่า ท่าน ท่านไปเถอะ ยายไม่กวนท่านหรอก ตัวหลวงพี่ชาเลยนะ ยืนนิ่ง โลกทั้งใบหยุดหมดเลยนะ หยุดลมหายใจ หยุดทุกอย่าง นิ่งไปหมดเลย ตัวชา ยืนแข็งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนก็ไม่รู้น่ะนะ จนคุณยายลับไปแล้วน่ะนะ เอ้อ นี่แหละ คุณยายของเรา แล้วมาเข้าใจตอนหลังนะ ว่าทำไมคุณยายถึงพูดบ่อย ขนาดพูดให้ฟังทุกวันนะ ยังจำไม่ได้เลย สมแล้วที่คุณยายต้องพูดบ่อย ๆ อืม ประการที่ ๕ ของคุณลักษณะของพระเจดีย์นั้น พระเจดีย์บรรจุสิ่งมีค่าไว้ สิ่งมีค่าในทางพุทธศาสนา เช่น พระบรมสาริกธาตุบ้าง พระธรรมคัมภีร์บ้าง คุณยายก็เช่นเดียวกัน ในตัวท่านบรรจุสิ่งที่มีค่าไว้ สิ่งที่มีค่าภายในของคุณยายก็คือธรรมกายละเอียดภายใน ซึ่งท่านมีมากมายทีเดียว ท่านฝึกฝนมาจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญนี่ ต้องละเอียดตลอด เพราะคุณยายจะถูกหลวงพ่อวัดปากน้ำซักถามประจำเลย เวลาพักซึ่งก็มีน้อยเต็มทีอยู่แล้วนี่ เวลาพักหลวงพ่อวัดปากน้ำก็จะถาม ลูกจันทร์เอ้ย ออกไปข้างนอกเมื่อกี้ทำอะไรน่ะ ออกไปซักเสื้อซักผ้าค่ะหลวงพ่อ เอ้อ แล้วใจเอ็งอยู่ในกลางหรือเปล่าวะ ท่านก็พูดภาษาพ่อกับลูกนะครับ ไม่ได้หยาบคายอะไร อยู่เจ้าค่ะ นี่ท่านถูกจี้ตลอด ท่านทำวิชชาอย่างนี้ตลอดเลย ท่านบอกว่าไม่ได้เลย ถ้าไม่ละเอียดน่ะไม่ได้ ไม่ละเอียดก็ไม่รู้ว่าเขารู้สึกอะไร ต้นเขาคิดยังไง รู้สึกยังไง ต้องทันเขาให้ได้ จะไปปราบเขานี่ ต้องละเอียดตลอดเวลา แล้วคุณยายเลยติดนิสัยต้องทำละเอียดตลอดเวลา เหมือนที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว ท่านเขียนไว้ในหนังสือเล่าเรื่องยายนี่ ที่วันหนึ่งเจอคุณยายถอนหญ้าอยู่ เรียนถามคุณยายว่า คุณยายทำอะไร เพราะว่าเห็นท่าผิดสังเกตก็จะถอนหญ้า ก็ใช่นะ แต่ว่าเหมือนถอนไปนึกคิดอะไรไปด้วยนี่ คุณยายก็บอกว่า คุณยายก็ถอนหญ้าไประลึกชาติไป ว่าพระพุทธเจ้าในอดีตนี่ ท่านสร้างบารมียังไงบ้าง นี่ถอนหญ้าไปยังระลึกชาติไป ถ้าถอนเสาจะขนาดไหนนี่ นั้นคุณยายนี้นะครับ เป็นบุคคลที่มีสิ่งละเอียดภายใน เป็นธรรมกายภายในละเอียด ที่มีคุณค่าภายในมากเลย ธรรมกายละเอียดนี้เองจะเป็นเนื้อนาบุญ ส่งผลให้มีความสุข มีความเจริญมาก ใครทำบุญกับคุณยาย ทำบุญกับพระธรรมกาย ก็จะได้บุญกุศลนี้ไปด้วย ทำบุญกับธรรมกายละเอียด ๑ องค์ ก็ได้บุญแบบ ๑ องค์ ทำบุญกับผู้เข้าถึงธรรมกาย ๒ องค์ ก็ได้บุญแบบคูณ ๒ ไป ทำบุญกับผู้เข้าถึงธรรมกายละเอียด ๑๐ องค์ ก็คูณ ๑๐ ไป เข้าถึงล้านองค์ ก็คูณล้านไป เข้าถึงอสงไขยองค์ ก็คูณอสงไขยไป เข้าถึงอสงไขยองค์ไม่ถ้วน ก็คูณอสงไขยนับไม่ถ้วนไป คุณยายทำวิชชากับหลวงพ่อวัดปากน้ำ ทำวิชชาปราบมารนี่ ต้องเข้าธรรมกายละเอียดภายในนับอสงไขยไม่ถ้วน พระองค์ไม่ถ้วนทีเดียว (กระแอม) นี่ความละเอียดมากอย่างนั้น เพราะฉะนั้นคุณยายไม่ใช่บุคคลธรรมดาที่หาได้ง่าย ๆ ทั่ว ๆ ไป ควรค่ากับเรือนทองที่เราเห็นอยู่เบื้องหน้าเรานี่ แล้วให้ทุกคนดูภาพคุณยาย ที่อยู่ในเรือนทอง ดูอาภรณ์ท่าน เหมือนอาภรณ์ที่เป็นของจริง ที่มีความสะอาดสะอ้าน เป็นบุคลิกที่แท้จริงของคุณยาย ดูเนื้อหนังท่านประดุจดั่งตัวจริง แล้วดูให้ลึกดูให้ซึ้ง คุณยายแม้เป็นผู้หญิง แต่จิตใจแกร่งไม่แพ้ชายชาตรี คุณยายแม้อยู่กุฏิหลังเล็ก แต่จิตใจท่านยิ่งใหญ่ คุณยายแม้อยู่ที่แคบ แต่จิตใจท่านกว้างขวางไม่มีประมาณ คุณยายดูท่านผอมบาง แต่จิตใจท่านอัดแน่นด้วยบุญบารมี ดูท่านให้ดี ดูดวงตาของท่าน ที่แฝงความกล้าแกร่งสิ่งเหล่านี้เอาไว้ ดวงตาอย่างนี้เป็นดวงตาที่ไม่กลัวแม้พญามาร เป็นดวงตาที่คอยดูแลพวกเราทั้งหลาย แม้เราจะอยู่มุมด้านขวา ท่านก็มองเห็น ดูแลเราได้ แม้เราอยู่ตรงกลาง ท่านก็แลดูเราอยู่ คุ้มครองเราอยู่ ปกป้องเราอยู่ แม้เราอยู่เบื้องขวาท่าน ท่านก็ดูแลเราอยู่ ปกป้องเราอยู่ นอกจากนี้คุณยายท่าน ดวงตาท่านยังมองไปยังมหาธรรมกายเดจีย์ ท่านมีความปลื้มปีติเสมอเมื่อเห็นธรรมกายเจดีย์ของเรา ท่านปลื้มใจที่ได้ร่วมเฉลิมฉลอง มหาธรรมกายเจดีย์ เมื่อ ๒๒ เมษาที่ผ่านมา แต่ท่านจะปลื้มใจมากขึ้น เมื่อได้สร้างลานธรรมสำเร็จ ลุล่วงไป พวกเราทั้งหลายจึงมีจิตใจอันสูงส่งว่า เราจะสร้างลานธรรม ให้เป็นโป้งประวัติศาสตร์ ให้โป้งประวัติศาสตร์ของเราโยงใยกับคุณยาย กระจายไปทั่วแผ่นพื้นลานธรรม รอบมหาธรรมกายเจดีย์ ให้จิตวิญญาณของเราผสมผสานกับจิตวิญญาณของคุณยาย ผู้เป็นยอดนักสร้างบารมี ให้รวมเป็นหนึ่ง ณ มหาธรรมกายเจดีย์ตลอดไป ให้สมกับที่คุณยายท่าน ได้ผ่านวัยอย่างมีคุณค่า ผ่านเวลาอย่างมีคุณธรรม เจดีย์ที่ยิ่งใหญ่ ใกล้และไกลก็มองเห็น คุณยายท่านแหละเป็นที่พึ่งเย็น ใกล้และไกล เจดีย์น่าเคารพ คุณยายครบทุกสิ่งใส สะอาดสะอ้านใจ สิ่งใด ๆ มิแผ้วพาน เจดีย์แสนมั่นคง ช่างยืนยงนิรันดร์กาล คุณยายมั่นคงนาน ต่อนิพพานตลอดไป เจดีย์มีค่าล้ำ ทรงพระธรรมนำสุขใส กลางกายคุณยายไซร้ ธรรมกายเอนกอนันต์ เจดีย์จำลองจักรวาลไว้ให้กล่าวขาน คุณยายคือสายธารจักรวาลหมดธาตุธรรม ผู้รู้หวังหลุดพ้นเชิญมายลให้อิ่มหนำ บุญนี้จักน้อมนำ สุขเลิศล้ำมากนักเชียว ลานธรรมของคุณยาย บุญมากหลายสุดแลเหลียว ทำบุญเพียงโป้งเดียว บุญเต็มเหนี่ยวเกี่ยวนิพพาน ทำได้หลาย ๆ โป้ง รวยนำโด่งถึงลูกหลาน เหมาหมดยิ่งเบิกบานจรดนิพพานสุดธรรมเอย ท้ายที่สุดนี้ขอให้ทุกท่านหลับตา ๕ นาทีนะ ให้เอาใจหยุดยิ่งที่ศูนย์กลางกาย ให้ใจหยุด ใจนิ่งที่กึ่งกลางตัวเรา อย่างที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านสอน ให้ใจหยุด ในหยุด นิ่งในนิ่ง ให้ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย หยุดอย่างสบาย ๆ ให้รวมบุญบารมีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหลาย พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งปวง พระอรหันตเจ้าทั้งสิ้น บารมีธรรมพระเดชพระคุณ หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ พระมงคลเทพมุนี ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย บุญบารมีของคณะสงฆ์ทั่วประเทศที่ทรงรักษาไว้ซึ่งบวรพระพุทธศาสนา บุญบารมีของคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย ให้ภาพคุณยายชัดใสแจ่มในกลาง ให้ใจเรากับใจของคุณยายเชื่อมกัน จรดกัน เราตรึกระลึกนึกถึงท่าน ท่านก็นึกถึงเรา คุมบุญบารมีให้เรา เติมบุญบารมีให้เราแก่รอบ ซึ่งขณะนี้ท่านไปเสวยทิพยสมบัติเป็นสมณเทพบุตร ผู้มีความสุขอย่างยิ่งอยู่แล้ว ท่านยิ่งสามารถ ทุ่มบุญบารมีแก่เรา ให้ใจเรานิ่ง ใจเราใสสะอาดบริสุทธิ์ นึกน้อมบูชาธรรม บุญบารมีที่เราได้ตั้งใจบำเพ็ญบุญกุศล แม้คุณยายจะมีบุญบารมีมากแล้วก็ตาม แต่ด้วยจิตกตัญญู มีความเคารพท่านอย่างยิ่ง เราจะน้อมบูชาธรรมท่าน ให้ท่านสุขกาย สุขใจยิ่ง ๆ ขึ้นไป แล้วบุญนี้ก็จะกลับมาสู่ตัวเรา ให้เรามีความสุข ความเจริญ ประสบความสำเร็จ ทั้งทางโลก ทั้งทางธรรม เรามีธรรมะที่ใสสว่างบริสุทธิ์ เข้าถึงพระธรรมกายได้โดยง่าย บรรลุมรรคผลนิพพานโดยง่าย ไปถึงที่สุดแห่งธรรมโดยง่าย ให้คุณยายหยุดนิ่งในกลางของ ให้ใจใสบริสุทธิ์ ให้ธรรมของเราใสบริสุทธิ์ ทำใจ นิ่ง ๆ อย่างนี้กันนะ (นั่งสมาธิ) สัพเพ… (สาธุ) หน้า PAGE 1 430920FW-AAT