พญามารกลัวกายมนุษย์

ทบทวนโอวาทชิตัง เม (วันครูวิชชาธรรมกาย) พญามารกลัวกายมนุษย์ (วันพฤหัสบดีที่ ๒๓ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๓ บ่าย) เรื่องบุญเป็นเรื่องสำคัญ เป็นบ่อเกิดแห่งความสุข และความสำเร็จในชีวิตของเรา อะไรที่เกี่ยวกับตัวเรา ต้องศึกษาเรียนรู้ให้ดี แล้วก็ต้องทุ่มเทชีวิตจิตใจ ทำให้ถูกหลักวิชชา กว่าจะมีวันนี้ได้ ไม่ใช่เกิดขึ้นง่าย ๆ กว่าที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ ท่านจะมาบังเกิดขึ้นบนโลกมนุษย์ เพราะว่าพญามารกันนักกันหนา เนื่องจากมีกายมนุษย์หยาบแล้วการที่จะไปปราบมารประหารกิเลสให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษไปถึงต้นเหตุของพญามารนั้นต้องมีกายมนุษย์หยาบถึงจะเร็วแรง นี่เรื่องสำคัญ ต้องมีกายมนุษย์หยาบเท่านั้น เพราะฉะนั้น สิ่งที่พญามารกลัว คือการบังเกิดขึ้นเป็นกายมนุษย์ของพระเดชพระคุณหลวงปู่ และจริง ๆ แล้วของทุก ๆ คนในโลกด้วย แต่ว่าแต่ละคน ไม่ทราบว่า เราน่ะมีความสำคัญจริง ๆ เพราะว่ามีสิ่งที่เหมือนกันของทุกคนในโลกอยู่ภายในตัว ซึ่งจะเปิดเผยความลับของชีวิตคือพระธรรมกาย แต่ความลับนี้ถูกปิดตายเหมือนเอากุญแจล็อคไว้ แล้วขว้างกุญแจทิ้งไปเลยนั่นแหละ จนกว่าจะมีผู้รู้บังเกิดขึ้นในโลก มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบังเกิดขึ้น มีพระเดชพระคุณหลวงปู่ บังเกิดขึ้น จึงจะมาแนะนำสั่งสอน เราถึงจะเข้าใจสรรพสัตว์และสรรพสิ่ง และก็จะทิ้งทุกอย่าง ปล่อยวางทุกสิ่ง กลับไปหาเป้าหมายที่แท้จริงของชีวิตเรา เพื่อการหลุดพ้นจากการเป็นบ่าวเป็นทาสของพญามาร เมื่อพระเดชพระคุณหลวงปู่มาบังเกิดขึ้นในยุคของเรานี่แหละ ถือว่าเรามีบุญลาภมาก อย่าให้โอกาสดีนี้เป็นวิกฤติของชีวิต เรามารู้หลักวิชชาเกี่ยวกับเรื่องการทำใจหยุดนิ่งให้เข้าถึงพระธรรมกาย นี่ถือว่าเป็นบุญลาภของเรา ถ้าไม่มีท่านล่ะก็ยาก เพราะคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ถูกบันทึกไว้ในตามพระคัมภีร์ต่าง ๆ พอกาลเวลาผ่านไป ๒,๕๐๐ กว่าปี ก็กระจัดกระจายด้วยสาเหตุสงครามบ้าง ทุพภิกขภัย อะไรสารพัดไปหมดเลย เพราะฉะนั้นคำสอนจึงไม่ปะติดปะต่อ มีคำว่าพระธรรมกายหลงเหลืออยู่ในคัมภีร์เถรวาทบ้าง มหายานบ้าง กระจัดกระจายกันไปทั่ว แต่ว่าแปลความหมายที่แตกต่างกันไป และยากต่อการที่จะน้อมนำมาปฏิบัติให้เข้าถึงได้ จนกระทั่งมีการบังเกิดขึ้นของพระเดชพระคุณหลวงปู่ตรงนี้แหละ ท่านได้เอาชีวิตเป็นเดิมพัน และค้นพบวิธีการเข้าถึง ด้วยวิธีการทำใจหยุดนิ่ง เหมือนท่านเอากุญแจมาไขห้องที่เก็บความลับของชีวิตออก โดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน จากประสบการณ์ภายในของท่าน ด้วยวิธีการหยุดนิ่ง จึงมีถ้อยคำอมตะ เป็นอมตะวาจาว่า “หยุดเป็นตัวสำเร็จ ตั้งแต่เบื้องต้นจนกระทั่งเป็นพระอรหันต์” ใครได้ยินคำนี้ก็ถือว่ามีบุญลาภมาก มีบุญหู บุญตัว บุญใจของเรา เหลือแต่เรามีวาสนาที่จะให้โอกาสตัวเองลงมือปฏิบัติไหมเท่านั้น วันใดที่มวลมนุษยชาติให้ความสนใจตรงนี้ และก็ลงมือปฏิบัติพร้อม ๆ กันล่ะก็ วัน นั้นคือวันที่มารสะดุ้งทั้งภพ แปลว่าถ้าเขาเห็นความสำคัญของคำว่า หยุดเป็นตัวสำเร็จ นิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ วันใด วันนั้นแหละจะเข้าถึงพระธรรมกายกันทุก ๆ คน ความแตกต่างภายนอก ซึ่งเป็นสาเหตุการขัดแย้ง การบาดหมางกัน รบราฆ่าฟันกันก็จะหมดไป นี่นะจ๊ะ เพราะฉะนั้น วันนี้เป็นวันดีวันสว่าง กลางวันก็สว่างด้วยแสงอาทิตย์ กลางคืนก็สว่างด้วยแสงพระจันทร์ในคืนวันเพ็ญ กลางกายของเราก็ต้องสว่างด้วยแสงธรรมเช่นเดียวกับพระเดชพระคุณหลวงปู่ของเรานะลูกนะ