ภารกิจกับจิตใจต้องไปด้วยกัน
680525_ภารกิจกับจิตใจต้องไปด้วยกัน
(๒๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๕ เวลา 9.30น.)
ในสถานการณ์ปัจจุบัน ไม่ว่าเศรษฐกิจจะเป็นอย่างไร ดินฟ้าอากาศจะเป็นอย่างไร ลูกหลวงพ่อก็ยังคงเดินหน้าสร้างบารมีกันต่อไปอย่างไม่ถอนถอย เพราะเราต่างมีเป้าหมายชีวิตในการเกิดมาเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง เพราะทุกๆ ชีวิตเกิดมาเพื่อแสวงหาหนทางพ้นทุกข์ หรือทำพระนิพพานให้แจ้งทั้งสิ้น
นักบวชเวลาเข้าไปสู่พระอุโบสถ พระอุปัชฌาย์จะสอนเป็นเบื้องต้นว่า วัตถุประสงค์ของการบวชมีอย่างเดียว คือ ทำพระนิพพานให้แจ้ง อย่างอื่นไม่ใช่ อย่างอื่นแค่เป็นเครื่องประกอบเท่านั้น คือในเรื่องของการสงเคราะห์โลก แต่วัตถุประสงค์จริงๆ คือไปนิพพาน
ถ้าเราหลุดพ้นจากการเป็นบ่าวเป็นทาสของพญามาร จากกิเลสอาสวะแล้ว มีความบริสุทธิ์ บริบูรณ์ สิ่งที่เป็นความลับมืดมนของชีวิตเราต้องถูกเปิดเผยด้วยตัวของเราเอง ให้ได้พบความสุขที่แท้จริง รู้จักที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง จึงหวนกลับมาทำประโยชน์ให้แก่โลก ค่อยๆ ชักชวน ค่อยๆ แนะนำชาวโลกผู้มีบุญ ผู้มีธุลีกิเลสเบาบางที่เข้ามาใกล้ให้ได้รู้เห็นตามเราไปด้วย มีวัตถุประสงค์อย่างนี้นะ
แม้แต่ลูกผู้มีบุญที่ครองเรือนอยู่ ก็ต้องทำสิ่งนี้ให้มันเกิดมีเกิดเป็นในตัวของเราให้ได้เช่นกัน ถ้าไม่ได้เป็นไม่เลิก ทำควบคู่กันไปกับภารกิจที่เรามีอยู่ในชีวิตประจำวัน อย่าไปคอยให้มันพร้อมทุกสิ่ง เพราะความพร้อมทุกสิ่งมันไม่มีอยู่ในโลกหรอก ในตอนนี้มันพร้อมแค่ในบางสิ่ง เราก็หาเวลาทำหยุดทำนิ่งกันไปก่อนได้
ในวัยหนุ่มวัยสาวเรายังพร้อมด้วยความแข็งแรงแต่ขาดแคลนด้านปัจจัย พอยามชราเป็นอิสระทางการเงินแต่เราก็ขาดแคลนด้านความแข็งแรง การปฏิบัติธรรมนั้นต้องอาศัยร่างกายที่แข็งแรง ทำความเพียรทุกอิริยาบถทั้งนั่ง นอน ยืน เดิน ตรึกนึกคิดทำใจให้หยุดให้นิ่ง ซึ่งทำได้ทุกคน ที่ไม่ได้เป็นคนบ้า เสียสติ ปัญญาอ่อน สามารถปฏิบัติให้เข้าถึง ๑๘ กายซึ่งเป็นแผนผังของชีวิตได้ทุกคนเลย ช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับความเพียร และก็ทำถูกวิธี อย่างสม่ำเสมอ ทำใจให้ใส ให้เยือกเย็น อย่างนี้ต้องเข้าถึงอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นในทุกอิริยาบถ เราก็ควรจะฝึกฝนใจของเราไปด้วย
ภารกิจกับจิตใจทำไปพร้อม ๆ กัน อย่าไปคอยความพร้อม อย่างที่หลวงพ่อกล่าวไว้แล้ว ฝึกเอาใจมาหยุดมานิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ฝึกไว้เรื่อย ๆ เหมือนคุณยายอาจารย์ฯ ของเรา ตอนที่ท่านยอมตนไปเป็นคนรับใช้ที่บ้านคหบดี ท่านพยายามทำภารกิจให้เสร็จเรียบร้อย ไม่ให้เจ้านายเขาตำหนิได้ แล้วท่านก็ปลีกเวลามาปฏิบัติธรรม แอบปฏิบัติธรรม ลักลอบทำความดี ๕ นาที ๑๐ นาทีก็เอา ฝึกไปทุกวันเลย เมื่อฝึกไปทุกๆ วัน ใจมันก็คุ้นเคยกับศูนย์กลางกาย ก็จะคลอเคลียนัวเนียอยู่ที่ศูนย์กลางกาย
พอเรามีเวลาว่างที่ห่างจากเครื่องกังวลอย่างแท้จริงสักชั่วโมง ชั่วโมงครึ่ง หรือ ๒ ชั่วโมง เราก็มานั่งกันให้จริงจังกัน นั่งให้ถูกหลักวิชา ถูกวิธีการ ทำใจสบายหยุดนิ่งไม่คิดเรื่องอะไรเลย ถ้าง่วงก็ปล่อยให้หลับ เมื่อยเราก็ขยับร่างกาย ถ้าฟุ้งก็ลืมตา แล้วก็ว่ากันใหม่ หมุนเวียนกันไปอยู่อย่างนี้ จะนั่งตรงไหน จะนั่งตอนไหนก็ทำได้ทั้งสิ้น ฝึกใจหยุดนิ่งอยู่ตรงกลาง เดี๋ยวความสำเร็จก็อยู่ในกำมือเรา
เพราะฉะนั้น อย่าท้อนะลูกนะ เราเป็นชาวพุทธ เราก็จะต้องให้โอกาส ให้เวลาเป็นของขวัญแก่ตัวของเราเอง ในการทำหยุดทำนิ่ง อย่าลืมนะว่า “เราเกิดมาเพื่อการนี้”