วัตถุประสงค์การบวช

680518_วัตถุประสงค์การบวช (๑๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๗) หลวงพ่อมีความปลื้มปีติใจ ที่ลูกพระลูกเณรได้มาบรรพชาอุปสมบท เป็นธรรมทายาทในโครงการต่างๆ ของทางวัดพระธรรมกาย เพราะชีวิตนักบวชเป็นชีวิตที่อิสระ ปลอดจากพันธนาการทั้งปวง เมื่อเข้ามาบวชแล้วลูกก็ต้องตั้งใจให้ดีทีเดียว เพราะกว่าจะมีวันนี้ได้นั้น เราจะต้องทิ้งทุกอย่าง ปล่อยวางทุกสิ่ง แล้วก็วิ่งเข้าวัดมาบวช การทิ้งสิ่งที่คุ้นเคยในทางโลกนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้ที่คุ้นเคยในสิ่งเหล่านั้น ต้องมีผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตรไปเชิญชวนมา กอปรกับบุญเก่าที่ได้สั่งสมเอาไว้ได้ช่องส่งผล เมื่อตัดสินใจจะเป็นนักบวชแล้ว ลูกทุกรูปก็จะต้องเป็นนักบวชที่แท้จริง พึงเว้นจากพฤติกรรมแบบคฤหัสถ์ เพราะเรามีเพศต่างจากคฤหัสถ์แล้ว อาการกิริยาใดๆ ของสมณะ เราก็ต้องทำอาการกิริยานั้นๆ วัตถุประสงค์การบวชมีเพียงประการเดียว คือทำพระนิพพานให้แจ้ง ดังนั้นเมื่อบวชแล้วก็ต้องทำให้ถูกวัตถุประสงค์ โดยเฉพาะเรามีช่วงเวลาบวชสั้น ก็ต้องรีบกอบโกยสั่งสมบุญบารมีให้เยอะๆ เติมความบริสุทธิ์กาย วาจา ใจของเราให้มากๆ ให้มีความปลื้มปีติและภาคภูมิใจไปทุกๆ วันว่า เราเป็นพระแท้ สามเณรแท้ จนถึงวันสุดท้ายที่เราจำเป็นต้องลาสิกขา ให้เป็นประวัติศาสตร์ชีวิตอันงดงาม ครั้นตามระลึกถึงแล้วก็จะปลื้มปีติภาคภูมิใจในทุกสถานการณ์ ศีล สมาธิ ปัญญาก็ต้องทำให้เป็นภาพปรากฏขึ้นมาทางใจ นึกทีไรแล้วปลื้มปีติ เบิกบาน ขนหนาวลุกขึ้นมาเลย ชูชันขึ้นมาอย่างนั้นใช้ได้นะลูกนะ บวชเป็นพระสองชั้นให้ได้ การบวชของเรา โดยหลักวิชชาจะต้องมีวัตถุประสงค์อย่างน้อย ๓ ป. คือ ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ กับหนึ่งเทศนา เรียนศึกษาด้านทฤษฎีกันก่อน เพื่อนำมาสู่การปฏิบัติ การปฏิบัตินำสู่ประสบการณ์ภายใน ก็มีผลเพื่อจะทำพระนิพพานให้แจ้ง อย่างน้อยบวชแล้ว หลับตาต้องไม่มืด ต้องโล่ง โปร่ง เบา สบาย ตัวขยาย สงัดจากกาม และอกุศลธรรม เห็นแสงสว่างภายใน ซึ่งเป็นแสงสว่างแห่งความบริสุทธิ์ของดวงจิต ที่พรากจากนิวรณ์ ออกจากความมืด จนกระทั่งมีปีติ ภาคภูมิใจว่า เราชนะความมืดได้ มากพอที่จะทำให้เกิดความสงบกาย สงบใจ มีความสุขและมีอารมณ์ดีอารมณ์เดียว อย่างน้อยต้องได้อย่างนี้ จะดีไปกว่านี้ก็ต้อง พระเห็นพระในตัว เณรเห็นพระในตัว นี่คือวัตถุประสงค์การบวช แล้วก็มาแบ่งปันความรู้ให้ญาติโยมเรียกว่า เทศนา เลิกคิดได้แล้วว่า เทศน์ไม่เป็น ไม่รู้จะเอาอะไรมาสอนมาเทศน์กัน ก็มีเรื่องราวตั้ง ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ์ หรือเทศน์เรื่องที่มาจากประสบการณ์ภายในที่ตัวปฏิบัติ ไม่ต้องยาว ไม่ต้องเยอะ พอดีๆ ก็ชื่นใจ สาธุชนเขาต้องทำมาหากินมาสร้างบารมี จึงไม่มีเวลาและอารมณ์ที่จะหาข้อมูลความรู้ที่จะสอนตัวเองได้อย่างเต็มที่ จึงเป็นหน้าที่ของพระ เพราะพระไม่ต้องทำมาหากิน ไม่มีครอบครัว ไม่มีเครื่องกังวล ได้ศึกษาเล่าเรียนแล้วนำมาปฏิบัติ ได้แค่ไหนเราก็เอามาสอนมาแนะนำกันไป บวชได้อย่างนี้ จึงเป็นสามเณรแท้ เป็นพระแท้ และถูกวัตถุประสงค์ของการมาบวช ตั้งใจให้ดีนะลูกนะ